Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Έκρινα το αγόρι με τα μαύρα νύχια και τα τεράστια ακουστικά πριν καν βγάλει το ένα από τα αυτιά του.

Εγώ πάλευα να τραβήξω ένα καρότσι γεμάτο πατάτες από το χαντάκι κι εκείνος κοιτούσε το κινητό του.

Λίγα λεπτά αργότερα μου έδειξε την οθόνη.

Και κατάλαβα ότι ο αγενής δεν ήταν αυτός. ΤΟ ΑΓΟΡΙ ΜΕ ΤΑ ΑΚΟΥΣΤΙΚΑ Ο τροχός του καροτσιού είχε χωθεί ανάμεσα στη λάσπη και στη ρίζα μιας παλιάς δαμασκηνιάς.

Τραβούσα τις λαβές, πατούσα με τις γαλότσες στο βρεγμένο χώμα και έβριζα χαμηλόφωνα.

Το καρότσι δεν κουνιόταν.

Η μέση μου όμως κουνήθηκε απότομα και ένας πόνος με χτύπησε τόσο δυνατά, που για λίγο σκοτείνιασαν τα μάτια μου.

Τότε τον είδα στην καγκελόπορτα.

Ήταν περίπου δεκαοκτώ χρονών.

Μακριά μαύρη ζακέτα, σακίδιο, τεράστια ακουστικά και μαλλιά στο χρώμα του χαλκού.

Τα νύχια του ήταν βαμμένα μαύρα.

Κρατούσε το κινητό και με κοιτούσε.

Ούτε χαιρετισμός.

Ούτε κίνηση να βοηθήσει. "Τι κοιτάς;" του φώναξα.

Δεν αντέδρασε.

Εγώ ξανατράβηξα το καρότσι, γλίστρησα και παραλίγο να πέσω μέσα στο χαντάκι.

Τότε άνοιξε την καγκελόπορτα και μπήκε στην αυλή χωρίς να ρωτήσει. "Σε κάλεσα εγώ;" Έβγαλε το ένα ακουστικό.

Δεν απάντησε.

Έσκυψε δίπλα στον τροχό, κοίταξε το χαντάκι και μου έκανε νόημα να απομακρυνθώ. "Μάλιστα.

Βρήκαμε και αρχηγό." Άφησε κάτω το σακίδιο.

Από μέσα έβγαλε έναν ιμάντα στερέωσης και ένα μικρό πτυσσόμενο φτυάρι.

Δεν έμοιαζε πια τόσο με τεμπέλη.

Έσκαψε γύρω από τον τροχό, πέρασε τον ιμάντα κάτω από τον άξονα και έδεσε την άλλη άκρη στον κορμό.

Μετά μου έδειξε πού να πατήσω. "Μόνος μου μπορώ." Κούνησε το κεφάλι.

Με δυσκολία είπε μία λέξη: "Μαζί." Τραβήξαμε.

Το καρότσι τινάχτηκε.

Μερικές πατάτες κύλησαν στη λάσπη, αλλά ο τροχός βγήκε.

Ήθελα να τον ευχαριστήσω.

Αντί γι’ αυτό είπα: "Μπορούσες να βοηθήσεις νωρίτερα, αντί να στέκεσαι σαν κολόνα." Το αγόρι πάγωσε.

Έβγαλε το κινητό και άρχισε να γράφει.

Πίστεψα ότι θα με βιντεοσκοπούσε ή θα έστελνε σε κάποιον μήνυμα για τον κακότροπο γέρο.

Μου έδειξε την οθόνη. "Δεν κατάλαβα αμέσως ότι μου μιλούσατε θυμωμένα.

Έχω αυτισμό.

Δυσκολεύομαι να καταλάβω γρήγορα τον τόνο και τις εκφράσεις.

Τα ακουστικά δεν παίζουν μουσική.

Με προστατεύουν από τον πολύ θόρυβο.

Δεν ήθελα να φανώ αγενής." Το διάβασα δύο φορές.

Οι πατάτες βρίσκονταν μέσα στη λάσπη.

Δίπλα τους ήταν και η βιαστική μου κρίση.

Το ίδιο βρόμικη και άχρηστη. Πόσο εύκολα αποφασίζουμε ποιος είναι ένας άνθρωπος, πριν του δώσουμε χρόνο να μας εξηγήσει;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους