Original Post

Πλήρες Κείμενο:

" Η Καρυστιανού δεν έχασε την αξιοπιστία της επειδή έκανε κόμμα.

Την χάνει με τον τρόπο που το κάνει." Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στάθηκαν δίπλα στη Μαρία Καρυστιανού.

Όχι επειδή έψαχναν άλλη μία αρχηγό κόμματος.

Όχι επειδή είχαν ανάγκη έναν ακόμη πολιτικό σχηματισμό που θα υποσχόταν ότι θα αλλάξει τη χώρα.

Στάθηκαν δίπλα της γιατί είδαν στο πρόσωπό της μια μάνα που ζητούσε δικαιοσύνη για το παιδί της και, μαζί με αυτήν, δικαιοσύνη για τα 57 θύματα των Τεμπών.

Αυτό ήταν το ηθικό της κεφάλαιο.

Αυτό την έκανε σύμβολο.

Η κοινωνία δεν την αγκάλιασε επειδή αναζητούσε έναν νέο πολιτικό αρχηγό.

Την αγκάλιασε γιατί πίστεψε ότι εκπροσωπεί έναν αγώνα που ξεπερνούσε τα κόμματα.

Η ίδρυση ενός κόμματος δεν είναι από μόνη της κατακριτέα.

Σε μια δημοκρατία, κάθε πολίτης έχει δικαίωμα να διεκδικήσει την ψήφο των πολιτών.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν έκανε κόμμα.

Το ερώτημα είναι αν αυτό το κόμμα αποδεικνύει στην πράξη όσα διακηρύσσει.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα.

Πριν καλά καλά στεγνώσει το μελάνι της ιδρυτικής διακήρυξης, άρχισαν οι αποχωρήσεις.

Δεν μιλάμε για δημοσιεύματα πολιτικών αντιπάλων.

Μιλάμε για ανθρώπους που επέλεξαν να συμπορευτούν μαζί της και στη συνέχεια αποχώρησαν δημόσια. Ο Βασίλης Κοκοτσάκης αποχώρησε αφήνοντας σοβαρές αιχμές.

Ακολούθησε ο πτέραρχος ε.α. Αθανάσιος Παπανικολάου, ο οποίος μίλησε δημόσια για απουσία δημοκρατικών διαδικασιών, συγκεντρωτισμό και απομάκρυνση από το αρχικό όραμα ενός κινήματος πολιτών.

Αντίστοιχες αναφορές καταγράφηκαν και από άλλα στελέχη, δημιουργώντας την εικόνα ενός κόμματος που δοκιμάζεται εσωτερικά από τις πρώτες κιόλας εβδομάδες λειτουργίας του.

Αν η Μαρία Καρυστιανού κάνει σήμερα το μεγαλύτερο πολιτικό λάθος της, αυτό ίσως δεν είναι οι δημόσιες τοποθετήσεις της.

Είναι οι άνθρωποι που επέλεξε να έχει δίπλα της.

Ένας πολιτικός αρχηγός κρίνεται και από την ομάδα που τον περιβάλλει.

Και όταν οι στενότεροι συνεργάτες του δημιουργούν περισσότερες συγκρούσεις απ' όσες λύνουν, τότε δεν αποτελούν ασπίδα.

Γίνονται πολιτικό βαρίδι.

Η εικόνα που εκπέμπει σήμερα το κόμμα δεν διαμορφώνεται μόνο από την ίδια, αλλά και από τους παρατρεχάμενους που εμφανίζονται ως οι πιο ένθερμοι υπερασπιστές της.

Αντί να λειτουργούν ενωτικά, συχνά καλλιεργούν κλίμα εσωστρέφειας, αντιμετωπίζουν κάθε διαφωνία ως εχθρική ενέργεια και κάθε κριτική ως οργανωμένο σχέδιο υπονόμευσης.

Έτσι, αντί να διευρύνουν την απήχηση του κόμματος, το εγκλωβίζουν σε μια διαρκή εσωτερική άμυνα.

Οι συνεχείς εσωτερικές τριβές, οι δημόσιες αντιπαραθέσεις και η εικόνα ενός στενού κύκλου που συγκρούεται με όσους διαφωνούν δείχνουν ότι, αντί να χτίζουν ένα νέο πολιτικό εγχείρημα, μοιάζουν να το φθείρουν πριν καν προλάβει να σταθεί στα πόδια του.

Και αυτό είναι ίσως η μεγαλύτερη ειρωνεία.

Ένα κόμμα που γεννήθηκε υποσχόμενο κάτι διαφορετικό, κινδυνεύει να τραυματιστεί όχι τόσο από τους πολιτικούς του αντιπάλους, όσο από τις επιλογές και τη συμπεριφορά των ανθρώπων που βρίσκονται πιο κοντά στην ηγεσία του.

Και εδώ γεννιέται μια αντίφαση που δύσκολα περνά απαρατήρητη.

Το κόμμα ονομάζεται «Ελπίδα για τη Δημοκρατία». Την ίδια στιγμή, οι σοβαρότερες δημόσιες καταγγελίες αφορούν ακριβώς την έλλειψη δημοκρατικών διαδικασιών, τον συγκεντρωτισμό και τη λειτουργία ενός στενού πυρήνα που λαμβάνει τις αποφάσεις.

Δεν πρόκειται για χαρακτηρισμούς πολιτικών αντιπάλων.

Είναι καταγγελίες ανθρώπων που συμμετείχαν στο ίδιο το εγχείρημα και αποχώρησαν απογοητευμένοι.

Αυτό είναι που κάνει την κριτική πολύ πιο βαριά.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και η υπόθεση της εταιρείας που απέκτησε ακίνητο μέσω πλειστηριασμού.

Η ίδια έδωσε τις δικές της εξηγήσεις και υποστήριξε ότι δεν γνώριζε τον τρόπο με τον οποίο αποκτήθηκε το ακίνητο.

Όμως στην πολιτική δεν αρκεί μόνο τι είναι νόμιμο.

Μετρά και η συνέπεια ανάμεσα στη δημόσια εικόνα και στις πράξεις.

Όταν έχεις χτίσει την πολιτική σου παρουσία καταγγέλλοντας τους πλειστηριασμούς, τα funds και την απώλεια της λαϊκής περιουσίας, είναι φυσικό οι πολίτες να απαιτούν ακόμη μεγαλύτερη διαφάνεια και ακόμη πιο πειστικές απαντήσεις.

Το μεγαλύτερο πρόβλημα όμως ίσως δεν είναι ούτε οι αποχωρήσεις ούτε η υπόθεση του πλειστηριασμού.

Είναι ότι η δημόσια εικόνα της αρχίζει να θυμίζει όλα όσα η ίδια κατήγγειλε.

Κάθε κριτική αποδίδεται σε «πόλεμο», σε «λάσπη», σε «σκοτεινά κέντρα» και σε οργανωμένα συμφέροντα.

Είναι μια πολιτική τακτική που έχουμε ακούσει δεκάδες φορές στην Ελλάδα.

Από κυβερνήσεις, από αντιπολιτεύσεις και από αρχηγούς που, αντί να απαντούν στην ουσία, προτιμούν να παρουσιάζονται ως θύματα ενός αόρατου εχθρού.

Όταν όμως όλοι οι διαφωνούντες βαφτίζονται εχθροί, η αυτοκριτική εξαφανίζεται.

Και όταν εξαφανίζεται η αυτοκριτική, αργά ή γρήγορα εξαφανίζεται και η αξιοπιστία.

Η κοινωνία δεν ζητούσε μια νέα επαγγελματία της πολιτικής.

Ζητούσε κάποιον που θα κρατούσε ζωντανό το αίτημα για δικαιοσύνη χωρίς να το εγκλωβίσει σε κομματικά γραφεία, εσωτερικές διαμάχες και προσωπικές φιλοδοξίες.

Η πολιτική είναι ένας δύσκολος δρόμος.

Δεν αρκεί η ηθική φόρτιση, ούτε η δημοφιλία.

Χρειάζονται θεσμοί, διαφάνεια, εσωκομματική δημοκρατία, άνθρωποι που ενώνουν αντί να διχάζουν και, κυρίως, συνέπεια ανάμεσα σε αυτά που λες και σε αυτά που κάνεις.

Η κοινωνία δεν την έκανε σύμβολο επειδή ήθελε άλλη μία πολιτικό.

Την έκανε σύμβολο επειδή ζητούσε δικαιοσύνη.

Αν τελικά η πολιτική αποδειχθεί σημαντικότερη από το ίδιο το αίτημα για δικαιοσύνη, τότε δεν θα έχει απογοητεύσει τους αντιπάλους της. Θα έχει απογοητεύσει εκείνους που πίστεψαν ότι εκπροσωπεί κάτι πραγματικά διαφορετικό. #ΜαρίαΚαρυστιανού #Τέμπη #ΕλπίδαΓιαΤηΔημοκρατία #Πολιτική #Ελλάδα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους