Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα θα γιόρταζε. Κάθε χρόνο, τέτοια μέρα, η σκέψη μου πηγαίνει στη Μαρίνα Γαλανού.

Και κάθε χρόνο δυσκολεύομαι να τη χωρέσω σε λίγες λέξεις. Η Μαρίνα με έφερε δίπλα της στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας.

Με τη δική της εμπιστοσύνη και στη συνέχεια με την ψήφο των μελών, υπηρέτησα δύο θητείες ως Γενική Γραμματέας του ΣΥΔ.

Εκείνα τα χρόνια δούλεψα πολύ.

Έμαθα ακόμη περισσότερα.

Ήταν ακούραστη.

Μελετούσε, έγραφε, διεκδικούσε, πίεζε, συγκρουόταν.

Δεν περίμενε να αλλάξει ο κόσμος από μόνος του.

Πίστευε ότι έπρεπε να τον σπρώξεις. Η Νομική Αναγνώριση της Ταυτότητας Φύλου δεν ήρθε τυχαία.

Ούτε η ένταξη της ταυτότητας φύλου στην αντιρατσιστική νομοθεσία.

Πίσω από αυτές τις κατακτήσεις - και ένα σωρό άλλες με τη δική της συμβολή -υπήρξαν χρόνια δουλειάς, επιμονής και συνεργασίας πολλών ανθρώπων. Η Μαρίνα ήταν αναμφίβολα μία από τις σημαντικότερες μορφές αυτής της διαδρομής και το αποτύπωμά της στο τρανς κίνημα της χώρας είναι ανεξίτηλο.

Θα μπορούσα να σταματήσω εδώ.

Δεν θα ήταν όμως όλη η Μαρίνα εδω , ως αλήθεια.

Γιατί γνώρισα και μια άλλη πλευρά της.

Μια πλευρά που με προβλημάτισε και πολλές φορές με απογοήτευσε.

Είδα αποφάσεις που, δεν υπηρετούσαν πάντα την ισονομία, που τόσο δυναμικά υπερασπιζόταν δημόσια.

Είδα προσωπικές συμπάθειες και αντιπάθειες να επηρεάζουν ανθρώπους που είχαν ανάγκη στήριξης.

Είδα συμπεριφορές που δεν συμβάδιζαν με τις αξίες που υπερασπιζόμασταν μπροστά σε κόσμο και όταν έκλειναν οι πόρτες , έφευγαν και αυτές... Δεν τα γράφω αυτά για να μειώσω το έργο της.

Το έργο της δεν αλλάζει επειδή εγώ μιλώ για τις σκιές του.

Όπως και οι σκιές του δεν μπορούν να ακυρώσουν το έργο της.

Τα γράφω γιατί δεν πιστεύω στις αγιογραφίες.

Ούτε στους αλάνθαστους ζωντανούς ή νεκρούς.

Κι αν γίνομαι αντιπαθής , αλήθεια δεν με νοιάζει.

Σιχαίνομαι την υποκρισία.

Χρόνια το λέω.

Πως να τη χρησιμοποιώ ,κατά περίπτωση; Ποιος αλάνθαστος άλλωστε; Η μνήμη δεν είναι λήθη.

Είναι ολόκληρη η αλήθεια.

Και η αλήθεια δεν μειώνει τους ανθρώπους.

Τους τοποθετεί στη σωστή τους διάσταση.

Το έργο της υπάρχει.

Δεν χρειάζεται ούτε υπερβολές ούτε υπεράσπιση.

Μιλάει από μόνο του.

Θέλω να θυμάμαι τη Μαρίνα όπως πραγματικά υπήρξε.

Με τη δύναμη, την επιμονή και την εργατικότητά της.

Με τα σπουδαία που πέτυχε.

Αλλά και με τις αδυναμίες της, που πλήγωσαν ανθρώπους. Οι άνθρωποι δεν τιμώνται όταν τους κάνουμε αγίους. Τιμώνται όταν αντέχουμε να τους θυμόμαστε ολόκληρους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους