Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στο τεύχος 176 του περιοδικού Θέσεις (Ιούλιος - Σεπτέμβριος) που μόλις κυκλοφόρησε, η Despina ParaVelou γράφει για το βιβλίο «Για την αναπαραγωγή.

Ιδεολογία και ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους» του Λουί Αλτουσέρ, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Εκτός Γραμμής: Η συνεισφορά του Αλτουσέρ όμως δεν έγκειται μόνο στην υλιστική προσέγγιση της έννοιας της ιδεολογίας, αλλά και σε μια παραγωγική σύλληψή της.

Ας διαβάσουμε ξανά: «το παιδί, προτού γεννηθεί είναι πάντοτε-ήδη υποκείμενο, καθώς του έχει ανατεθεί να είναι υποκείμενο εντός και μέσω της ειδικής οικογενειακής ιδεολογικής μορφολογίας στην οποία “προσμένεται” μετά τη σύλληψή του αυτή η οικογενειακή ιδεολογική μορφολογία είναι, μέσα στη μοναδικότητά της, τρομακτικά δομημένη, και σε αυτήν το πρώην μελλοντικό-υποκείμενο πρέπει να “βρει” τη θέση “του”, δηλαδή να “γίνει” το έμφυλο (αγόρι ή κορίτσι) υποκείμενο που είναι ήδη εκ των προτέρων». Είναι λοιπόν στο πλαίσιο των ιδεολογικών πρακτικών της οικογένειας που ένα υποκείμενο σωματοποιεί το φύλο του.

Η ιδεολογία προσδίδει έμφυλες ταυτότητες, οργανώνει το σώμα μας, καθώς και πώς το σώμα αυτό γίνεται ορατό και αποδεκτό από τους άλλους.

Η απόδοση μιας τέτοιας ταυτότητας στο άτομο συνιστά ακριβώς υποκειμενοποίηση. Ο Αλτουσέρ υπογραμμίζει ότι το χαρακτηριστικό της ιδεολογικής έγκλησης είναι να κάνει τα υποκείμενα να «πηγαίνουν από μόνα τους». Τις περισσότερες φορές δεν χρειάζεται ούτε αστυνομία ούτε κάποιο άλλο φόβητρο ώστε τα υποκείμενα να υλοποιούν τα τελετουργικά που διατυπώνουν την κυρίαρχη ιδεολογία.

Τα υποκείμενα δεν ενστερνίζονται απλώς αυτές τις πρακτικές, αλλά κάτι ακόμα περισσότερο: Τα υποκείμενα διαπλάθουν το σώμα τους στη βάση αυτών των πρακτικών.

Πρόκειται, επομένως, για πρακτικές δικές τους, του ίδιου τους του σώματος.

Οι πρακτικές αυτές γίνονται έτσι προϋποθέσεις της υλικής και συμβολικής τους ύπαρξης.

Ωστόσο, υπάρχουν και οι εξαιρέσεις, αναφέρει ο συγγραφέας, τα «κακά υποκείμενα», που δεν εξασκούν τα προβλεπόμενα τελετουργικά, αρνούνται να υποταχτούν, και καθιστούν έτσι αναγκαία την παρέμβαση των κατασταλτικών μηχανισμών του κράτους.

Πώς προκύπτει όμως αυτό; Γιατί σε ορισμένες περιπτώσεις οι εγκλήσεις αποτυγχάνουν, με αποτέλεσμα να υπάρχουν υποκείμενα που δεν συμμορφώνονται με τις κρατούσες αντιλήψεις, ας πούμε για το φύλο, τη σεξουαλικότητα, την πολιτική τοποθέτηση, τη θρησκευτική ένταξη; Η απάντηση εδώ δεν είναι άλλη από την ταξική πάλη.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους