Φοβάμαι τα αστραπόβροντα. Τρέμω κάθε φορά που βρέχει καταρρακτωδώς κι ακούω τα μπαμ τα μπουμ και τους λοιπούς τρομακτικούς ήχους... 💥 Τι θυμήθηκα τώρα με τον καύσωνα... (Άσχετο, αλλά θα σας το πω...

Πλήρες Κείμενο:

Φοβάμαι τα αστραπόβροντα. Τρέμω κάθε φορά που βρέχει καταρρακτωδώς κι ακούω τα μπαμ τα μπουμ και τους λοιπούς τρομακτικούς ήχους... 💥 Τι θυμήθηκα τώρα με τον καύσωνα... (Άσχετο, αλλά θα σας το πω). Μια εποχή, πριν πολλά χρόνια, εγώ και οι φίλες μου πηγαίναμε καθημερινά για περπάτημα.

Μας είχε πιάσει μια λύσσα κακιά να γίνουμε σαν τον Φόρεστ Γκαμπ που ξεκίνησε μια μέρα να περπατάει και γύρισε όλη την Αμερική.

Καλά εμείς δεν είχαμε και τόση μεγάλη γκάμα, εδώ τριγύρω περπατούσαμε στα βουνά και τα λαγκάδια, με πλεξούδες στα μαλλιά... Μια μέρα λοιπόν που ο καιρός φαινόταν πως το πήγαινε για βροχή, αντί να καθίσουμε στα σπιτάκια μας, να χουχουλιάσουμε και να πιούμε κάνα καφεδάκι, πήραμε τα ποδαράκια μας και βγήκαμε έξω να χαρούμε την χειμερινή ομορφιά της ορεινής Ρόδου.

Προτού φύγουμε, είχα μαγειρέψει σουπιές με σπανάκι.

Έλα όμως που είναι το αγαπημένο μου φαγητό κι αντί να περιμένω να φάω με το που θα επιστρέψω, έπεσα με τα μούτρα στην κατσαρόλα και καταβρόχθισα ένα ολόκληρο πιάτο με ψωμί παρακαλώ. (Έκανα και κάτι θεαματικές βούτες στο ζουμάκι, άλλο πράγμα). Αρχίσαμε το περπάτημα.

Στην αρχή όλα καλά.

Οι υπόλοιπες, ως πιο έμπειρες αθλήτριες του είδους αύξησαν την ταχύτητα.

Τι να κάνω, αύξησα κι εγώ τον ρυθμό μου για να τις φτάσω.

Οι σουπιές στο στομάχι μου εν τω μεταξύ, είχαν στήσει τρελό γλέντι.

Ανέβαιναν, κατέβαιναν και χόρευαν πεντοζάλη... Όταν απομακρυνθήκαμε αρκετά, νιώσαμε τις πρώτες ψιχάλες της βροχής.

Οπότε αποφασίσαμε να επιστρέψουμε.

Ήμασταν περίπου πέντε χιλιόμετρα έξω από το χωριό.

Οι πρώτες ψιχάλες έγιναν βροχή και η βροχή χαλάζι.

Να περπατήσουμε γρήγορα δεν μπορούσαμε γιατί ο δρόμος είχε γίνει παγοδρόμιο.

Οι άλλες, ως πιο ανάλαφρες, είχαν έναν πιο σταθερό βηματισμό.

Εγώ όμως που είχα τσακίσει ένα κιλό σουπιές και τρία κιλά σπανάκι, άρχισα να ιδρώνω και να θέλω να τα βγάλω.

Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, άρχισε να βροντάει!!! "Παναγιά μου" ούρλιαζα.

Και δώστου γέλια οι υπόλοιπες που νόμιζαν πως έκανα πλάκα. "Θα πεθάνoυμε σήμερα" να λέω εγώ κι εκείνες να γελάνε με την ψυχή τους.

Βλέπετε, περπατούσαμε μέσα σε δασώδη περιοχή, οπότε ήταν πολύ εύκολο να χτυπηθούμε από κεραυνό και να γίνουμε λαχταριστές πανσέτες.

Οι σφίξεις μου έφτασαν τις διακόσιες, οι σουπιές είχαν ανέβει στο λαρύγγι μου και τα αστραπόβροντα με το χαλάζι να κάνουν τρελό γλέντι! Και το κορυφαίο όλων ξέρετε ποιο ήταν; Πως πέρασαν δυο τρία αμάξια, όλοι γνωστοί από το χωριό και δεν σταμάτησε κανείς να μας μαζέψει.

Στην καρότσα θα μας έβαζαν, δεν θα τους βρέχαμε τις λιμουζίνες.

Ρeμάλια, σας θυμάμαι ακόμα... Ώσπου ξαφνικά, έκανε την εμφάνιση της η κολλητή μου φίλη, η οποία με το που άρχισε το πανηγύρι, πήρε το αμάξι της και ήρθε να μας βρει μιας και ήξερε πόσο τρομάζω με όλα αυτά.

Όταν έσκασε μύτη με το Φορντ, νόμιζα πως είδα τον φύλακα Άγγελο μου πάνω σε άμαξα, ρε σεις... Και το πιο τρομακτικό όλων συνέβη εκείνο το βράδυ... Από τους πολλούς κεραυνούς, κάηκε μια αποθήκη έξω από το χωριό... Άγιο είχαμε και μας φανερώθηκε με τη μορφή της φίλης μου... Από τότε έχω να φάω σουπιές (ψέματα, πριν λίγες μέρες έφαγα γιατί είμαι γουρούνα 😂). Και μην αρχίσετε πάλι τα "ο άνδρας σου είναι γαϊδούρι, μπράβο στη φίλη σου" γιατί ο άνθρωπος, όπως και οι υπόλοιποι ήταν πενήντα χιλιόμετρα μακριά για δουλειά... Ουφ... Τι θα μαγειρέψετε σήμερα; Εγώ λέω να κάνω σουπιές με σπανάκι 🥴 Καλός φαίνεται ο καιρός...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους