Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μιχάλης Ιγνατίου: "Ο Μακάριος ήταν αντικομμουνιστής, όχι φιλοσοβιετικός Τι αποκαλύπτει το νέο βιβλίο «Ένοχος» Ο Μιχάλης Ιγνατίου, παρότι έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν υπήρξε πολιτικός υποστηρικτής του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου, απορρίπτει κατηγορηματικά την εικόνα του ως φιλοσοβιετικού ηγέτη και τον χαρακτηρίζει αντικομμουνιστή.

Υποστηρίζει ακόμη ότι ο Μακάριος διατηρούσε σχέσεις ακόμη και με πρόσωπα του χώρου του Γρίβα, αναφέροντας ότι ορκίζε μέλη των Χιτών.. Με την ίδια σαφήνεια απορρίπτει ως ατεκμηρίωτο τον ισχυρισμό ότι ο Μακάριος είχε προσυνεννοηθεί με αμερικανικούς ή βρετανικούς κύκλους για την ομιλία του στα Ηνωμένα Έθνη, χαρακτηρίζοντας τη σχετική θεωρία αβάσιμη και "ψεκασμενη". Στο νέο βιβλίο «Ένοχος -Η εντολή του Κίσινγκερ, η εκτέλεση του πραξικοπήματος από τον Ιωαννίδη και η εισβολή των Τούρκων το 1974», ο Μιχάλης Ιγνατίου και ο Κώστας Βενιζέλος, αξιοποιώντας νέα αποχαρακτηρισμένα αμερικανικά έγγραφα, απόρρητα τηλεγραφήματα, τηλεφωνικές συνομιλίες και μαρτυρίες, υποστηρίζουν ότι το πραξικόπημα και η τουρκική εισβολή δεν είναι καθόλου ασύνδετα γεγονότα ούτε αποτέλεσμα αυτοσχεδιασμού της τελευταίας στιγμής, αλλά κρίκοι μιας αλληλουχίας αποφάσεων που ξεκινούσε από την Ουάσιγκτον, περνούσε από την χούντα των Αθηνών και κατέληγε στην Άγκυρα.

Κατά τους συγγραφείς, οι χειρισμοί του Χένρι Κίσινγκερ υπήρξαν καθοριστικοί και άνοιξαν τον δρόμο για τις εξελίξεις του Ιουλίου του 1974.

Ιδιαίτερη βαρύτητα αποδίδεται στις αποχαρακτηρισμένες συνομιλίες Κίσινγκερ–Ετζεβίτ, όπου κυριαρχεί η έννοια του τουρκικού προγεφυρώματος.

Η τουρκική πλευρά εμφανίζεται να ανησυχεί μήπως οι ελληνικές δυνάμεις ανατρέψουν την απόβαση, γεγονός που καταδεικνύει ότι το ζητούμενο ήταν η διασφάλιση της επιτυχίας της επιχείρησης και η εδραίωση της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στην Κύπρο.

Η συνομιλία Κίσινγκερ–Ετζεβίτ αποκαλύπτει τον φόβο της Άγκυρας για ελληνική στρατιωτική αντίδραση: “Πρόσεχε, μην μας χτυπήσουν οι ελληνικές δυνάμεις”, ήταν το πνεύμα του Ετζιεβιντ για τη διατήρηση του προγεφυρώματος στην Κύπρο κάτι που θα οδηγούσε την κρίση σε γενικευμένη ελληνοτουρκική σύγκρουση.

Το βιβλίο αναδεικνύει επίσης τη μαρτυρία του Αμερικανού διπλωμάτη Τζέιμς Σπέιν, σύμφωνα με την οποία η επείγουσα επιστολή του Προέδρου Ρίτσαρντ Νίξον προς τον Μπουλέντ Ετζεβίτ, στις 19 Ιουλίου 1974, δεν παραδόθηκε ποτέ, εξετάζοντας ποιος εμπόδισε την παράδοσή της και για ποιον λόγο.

Παράλληλα, παρουσιάζει νέα στοιχεία για τον ρόλο του πράκτορα της CIA Γκας Αβρακώτου, τον οποίο οι συγγραφείς θεωρούν βασικό σύνδεσμο της CIA με τον Δημήτριο Ιωαννίδη και πρόσωπο με καθοριστική επιρροή στις αποφάσεις της χούντας. Ο Ιωαννίδης ήταν τσιράκι της CiA και είχε απευθείας πάρε δώσε μαζί της παρακαμπτοντας διολωματες και την αμερικανική πρεσβεία.

Σύμφωνα με αρχεία του δικτάτορα και μαρτυρία του Σαμψών που παραθέτουν οι συγγραφείς, ο Δημήτριος Ιωαννίδης είχε απαιτήσει από τον Νίκο Σαμψών το κεφάλι του Μακαρίου στην Αθήνα, γεγονός που δείχνει ότι επιδίωξη δεν ήταν η πολιτική ανατροπή του Προέδρου, αλλά η φυσική του εξόντωση. Ο Κώστας Βενιζέλος αναφερει ότι η επιστολή του Μακαρίου προς τον Φαίδωνα Γκιζίκη δεν προκάλεσε το πραξικόπημα, καθώς η απόφαση για την ανατροπή του είχε ήδη ληφθεί, ενώ σημειώνει ότι ούτε η Σοβιετική Ένωση αντέδρασε ουσιαστικά για να αποτρέψει την εξέλιξη των γεγονότων.

Απαντώντας, τέλος, σε όσους υποστηρίζουν ότι ο Μακάριος «προκάλεσε» το πραξικόπημα με την επιστολή του είτε με άλλους τρόπους, χρησιμοποιεί έναν ιδιαίτερα αιχμηρό παραλληλισμό: «Είναι σαν να λες ότι μια βιασθείσα προκάλεσε τον βιαστή της». Το ίδιο το χρονοδιάγραμμα των γεγονότων ενισχύει, κατά τους συγγραφείς, το συμπέρασμα ότι η τουρκική εισβολή δεν μπορούσε να αποτελεί αυθόρμητη αντίδραση στην ομιλία του Μακαρίου στα Ηνωμένα Έθνη.

Μια αποβατική επιχείρηση τέτοιας κλίμακας απαιτεί πολυήμερη στρατιωτική προετοιμασία, συγκέντρωση αποβατικών και αεροπορικών δυνάμεων, σχεδιασμό και εφοδιασμό.

Καμία πολεμική μηχανή, ούτε ακόμη και η τουρκική, δεν θα μπορούσε να οργανώσει και να εκτελέσει μια τέτοια επιχείρηση μέσα σε τρεις ώρες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους