Πήγαν Έλληνες σε τουρκικό χωριό να βρουν τις ρίζες τους και συνυπέγραψαν μαζί με Τούρκους: «Νιώσαμε μεγάλη χαρά που μας δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστούμε καλύτερα και να αναβιώσουμε τους δεσμούς...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ευχόμαστε στο μέλλον να συνεχίσουμε να συνεργαζόμαστε, συμβάλλοντας και από τις δύο πλευρές στη διατήρηση της ειρηνικής συλλογικής μνήμης που μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας.» Οι «γείτονες» όμως των παππούδων και γιαγιάδων ήταν ο καδής, ο βοεβόδας και ο μουντεσελίμης.

Στα «δικαστήρια» του καδή η μαρτυρία χριστιανού είχε μικρότερη βαρύτητα.

Οι ραγιάδες είτε έχαναν είτε «έχωναν χοντρό μπαξίσι» — ντενεκέδια λάδι, λίρες, κατσίκες, πρόβατα.

Οι φτωχότεροι έδιναν αβγά ή κότες για να μειωθεί η ποινή.

Ο βοεβόδας ήταν η προσωποποίηση της καταπίεσης και του τρόμου.

Φοροεισπράκτορας και τοπάρχης με στρατό πραιτοριανών δίπλα του.

Όπου περνούσε, τα κεφάλια των ραγιάδων έφταναν στο χώμα. (Σαν τον Σεΐζη στο «Ο Χριστός ξανασταυρώνεται»). Ο μουντεσελίμης ήταν όλα σε ένα: διοίκηση, ασφάλεια, φόροι.

Υπήρχε για να επιτηρεί την ανισότητα.

Μικτοί γάμοι; Κοινωνικά κατακριτέοι.

Ρωμιά με Τούρκο = μεγάλη αμαρτία και κατάρα (μόνο αν αλλαξοπιστούσε). Το αντίθετο θεωρούνταν ύψιστη ντροπή και απαγορευόταν.

Ιδιοκτησία γης; Δεν υπήρχε με τη σημερινή έννοια.

Η γη ανήκε στον Σουλτάνο.

Για να αγοράσει χριστιανός χρειαζόταν έγκριση + μπαξίσια από βοεβόδα και μουντεσελίμη.

Νταβατζήδες των ραγιάδων.

Με το κίνημα των Νεοτούρκων χιλιάδες σφαγιάστηκαν από τους «γείτονες». Και όμως υπήρξαν Έλληνες που συνυπέγραψαν ότι οι πρόγονοι κληροδότησαν «ειρηνική συλλογική μνήμη» και ότι πρέπει να συνεργαστούμε για να τη διατηρήσουμε.

Πολλά από αυτά τα κουσούρια δυστυχώς μας έμειναν. Είναι αυτός ο τρόπος να τιμήσουμε τη μνήμη των προγόνων και την ιστορία; Ακρίτες της Ροδοπολης

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους