Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες το βράδυ εγκαινιάστηκε η έκθεση της Μαρίας Λουτζακλή στο Μεγάλο Αρσενάλι, στο Ενετικό Λιμάνι Χανίων.

Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 28 Ιουλίου και θα είναι ανοιχτή καθημερινά.

Παραθέτω εδώ το κείμενο που έγραψα για τα εγκαίνια: Ευχαριστούμε θερμά τον Δήμο Χανίων για τη φιλοξενία και ιδιαίτερα τον Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Γιάννη Γιαννακάκη και τον σκηνοθέτη εκδηλώσεων Λεωνίδα Μανωλικάκη.

Ευχαριστώ προσωπικά τη Μαρία, που με κάλεσε να επιμεληθώ για δεύτερη φορά μια έκθεσή της και να παρουσιάσουμε την ίδια ενότητα έργων σε έναν διαφορετικό χώρο, στη γενέτειρά της, γεγονός που προσδίδει αυτομάτως στην έκθεση μια άλλη φόρτιση.

Να σημειώσω ότι η έκθεση «Τι βλέπουν τα αγάλματα.

Η αθέατη ζωή του Μουσείου Ακρόπολης και των ενοίκων του» παρουσιάστηκε πέρυσι στο Πολιτιστικό Κέντρο «Μελίνα» του Δήμου Αθηναίων.

Ήταν, από πολλές απόψεις, μια διαφορετική έκθεση.

Οι εικόνες ήταν οι ίδιες.

Ο χώρος όμως του Αρσενάλι, του ΚΑΜ, είναι πολύ πιο ατμοσφαιρικός και σίγουρα πιο ζεστός, λόγω της πέτρας, της εγγύτητας με τη θάλασσα και του ανοίγματος προς τον ορίζοντα.

Οι εικόνες είναι οι ίδιες, τα έργα όμως δεν είναι ακριβώς τα ίδια.

Κάποιες φωτογραφίες τυπώθηκαν σε μεγαλύτερο μέγεθος και με διαφορετική τεχνική.

Ένα ακόμη στοιχείο που διαφοροποιεί τις δύο εκθέσεις είναι τα κείμενα. Στα Χανιά, τόσο στον χώρο όσο και στο έντυπο, η παρουσία τους είναι αρκετά έντονη.

Θα μπορούσαμε μάλιστα να πούμε ότι έχουμε να κάνουμε με μια κειμενική έκθεση.

Αυτό γίνεται αντιληπτό ήδη από τον μακροσκελή και εύγλωττο τίτλο της, ο οποίος περιγράφει πολύ καλά, νομίζω, αυτό που βλέπουμε μπροστά μας.

Καταλαβαίνουμε ότι αυτή η έκθεση μιλάει για το βλέμμα: για το πώς λειτουργεί, για το πώς ζωντανεύει ένα έκθεμα, εν προκειμένω ένα άγαλμα, και για την αμφίδρομη σχέση ανάμεσα στο μέσα και το έξω.

Ο τίτλος περιλαμβάνει πολλές έννοιες, οι οποίες αποκαλύπτονται πιο καθαρά αν αφιερώσει κανείς χρόνο μπροστά στις φωτογραφίες και διαβάσει τα συνοδευτικά κείμενα.

Ακόμη κι αν δεν έχετε χρόνο να διαβάσετε τα κείμενα, αρκεί να σταθείτε στις λέξεις του τίτλου, να τον αποδομήσετε δηλαδή, για να εισχωρήσετε βαθύτερα στο πνεύμα της έκθεσης και της συγκεκριμένης ενότητας: βλέμμα, αγάλματα, αθέατο, ζωή, μουσείο, Ακρόπολη και ένοικοι, δηλαδή κατοίκηση. Η Μαρία αφιέρωσε χρόνο μπροστά στα αγάλματα και μέσα στο Μουσείο της Ακρόπολης, και ο χρόνος που πέρασε εκεί με την κάμερά της την αντάμειψε.

Όσο περισσότερο χρόνο αφιερώνεις μπροστά στα πράγματα, όσο βαθύτερα αφουγκράζεσαι έναν χώρο, τόσο περισσότερα σου αποκαλύπτονται: για τα ίδια τα πράγματα, αλλά και για τη ζωή.

Τόσο καλύτερα κατανοείς τον μηχανισμό και τη σύνθετη λειτουργία του βλέμματος.

Αφιερώστε, λοιπόν, χρόνο στην έκθεση και ίσως ανακαλύψετε κάτι που δεν γνωρίζατε, όχι μόνο για το Μουσείο της Ακρόπολης, αλλά και για την ικανότητά σας να βλέπετε τον κόσμο διαφορετικά.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους