📣Όταν η μπάλα είναι χαμηλά , κολλημένη στο χορτάρι , είναι ανίκητη ✍️Του Κώστα Ήσυχου (αναδημοσίευση από το militiare.gr) ❗To 1986 , στο Μεξικό, σε εκείνο το παιχνίδι, το ονειρικό , του Ντιεγκο...

Πλήρες Κείμενο:

📣Όταν η μπάλα είναι χαμηλά , κολλημένη στο χορτάρι , είναι ανίκητη ✍️Του Κώστα Ήσυχου (αναδημοσίευση από το militiare.gr) ❗To 1986 , στο Μεξικό, σε εκείνο το παιχνίδι, το ονειρικό , του Ντιεγκο , σφραγίστηκε με την φράση: « Το χέρι του θεού» . Στο μουντιάλ , τώρα , σε αυτό το επικό παιχνίδι, Αγγλίας – Αργεντινής , «Ο βασιλιάς είμαι εγώ», ήταν σαν να είπε η ομάδα της εθνικής αργεντινης στον Βρετανό μονάρχη, μετά τη νίκη.

Αυτά γράφτηκαν στα γκράφιτι στις μεγάλες πόλεις της πατρίδας του Ντιεγκο και του Τσε.

Έγραφε ο Τσε στην μάνα του όταν ήταν υπουργός στην Κούβα τα πρώτα χρόνια της επανάστασης : ο λαός αυτός είναι υπέροχος , σαν και εμάς , έχει όμως μια τεράστια αδυναμία προτιμά το μπέιζμπολ από την μπάλα μας…» ‼️Στην λαϊκή κουλτούρα της Αργεντινης το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο ένα άθλημα , είναι η παρέα στο σχολείο και την γειτονιά , το « barrio» , οι οικογένειες τις Κυριακές που μοιράζονται στις μικρές, στον δρόμο, υπαίθριες ψησταριές , ρεφενέ ότι έχουν, το μοιράζονται , για να ακούν από το ραδιόφωνο το παιχνίδι , να συζητούν , να γελούν, να αγκαλιάζονται , να κλαίνε και τα παιδιά στην αλάνα να μιμούνται τους ήρωες τους στα γήπεδα . Όλα αυτά συνθέτουν ένα ισχυρό αντίδοτο στον ατομικισμό και στην Πλουτοκρατία που προτιμά πιο ευγενή αθλήματα όπως το γκολφ ή την ιππασία . Η ταξική διαφορά δεν είναι απλά εμφανής αλλά φαίνεται καθαρά το πως μεγαλώνουμε , τις αξίες που κρατάμε ακόμα και όταν τα μαλλιά μας ασπρίζουν . Αυτή την πέμπτη 16.7.26, όλα λάμπουν με μια άγρια, φωτεινή λάμψη που μεταδίδεται και μαγνητίζει.

Η ευτυχία ξεδιπλώνει τα σωθικά της και λικνίζει τους γοφούς της στις γωνιές των δρόμων . 👉Υπάρχει κάτι εκεί έξω που ξεχειλίζει, που κάνει το αίμα σου να βράζει, που δεν βρίσκει γαλήνη και σε διαπερνά.

Έτσι όμως είναι.

Έχουμε συνδέσει το έπος με τον πόνο.

Το να υποφέρουμε είναι η φύση των Αργεντίνων , ακόμα και στα τανγκο , η θλίψη κυριαρχεί στους στίχους . Στο πρώτο ημίχρονο, ο αγώνας ήταν σκληρός, κλειστός, με ασφυκτικό μαρκάρισμα και έλλειψη δημιουργικότητας.

Υπήρχε υπερβολικός σεβασμός προς τον αντίπαλο, με τις δύο ομάδες να ενδιαφέρονται περισσότερο για το λάθος του άλλου παρά για τη δική τους επιτυχία. ❗Το δεύτερο ημίχρονο ήταν εντελώς διαφορετικό.

Από τη στιγμή που η Αγγλία σκόραρε, η εθνική Αργεντινής τίναξε από πάνω της τους φόβους της, κυριάρχησε απέναντι στον αντίπαλο και πραγματοποίησε τα καλύτερα λεπτά της σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Με μια ταπεινή και απλή ερμηνεία του επιθετικού ποδοσφαίρου, χωρίς ψευδαισθήσεις και φαντασιοπληξίες, χωρίς συμπλέγματα· πολύ μακριά από τους «υπεροπτικούς» υποστηρικτές του άκαμπτου και λιτού ποδοσφαίρου.

Άρχισε να ελέγχει την κατοχή της μπάλας.

Όμως η κατοχή από μόνη της δεν καθορίζει μια ποδοσφαιρική φιλοσοφία, αν δεν συνοδεύεται από κάθετο, αποφασιστικό, τολμηρό, ατρόμητο παιχνίδι, με την μπάλα « κολλημένη» κάτω , που «προσβάλλει» τον αντίπαλο με την επιθετικότητά του.

Και η Αργεντινή το πέτυχε.

Ισοφάρισε απέναντι σε μια αποδιοργανωμένη Αγγλία και ο Λαουτάρο «σφράγισε» τη νίκη. ‼️Στην Αργεντινή , οι φτωχοί αποτελούν πλέον μια φουρτουνιασμένη θάλασσα που χτυπά ασταμάτητα πάνω στους γκρεμούς της πείνας. Ο Μιλει απλά προπορεύεται με θράσος σε αυτό που εδώ στην χώρα μας και στην ΕΕ λέμε διογκούμενη φτώχεια . Ο άγριος νεοφιλελευθερισμός , η αποικιοκρατία ελέγχει το ποδόσφαιρο , το είδαμε σε αυτό το μουντιάλ, όπου όλα είναι εμπόρευμα . Οι εξέδρες , οι δρόμοι , οι πλατείες , όμως παραμένουν ελεύθερες . Η ζωή πονάει, όμως υπάρχουν στιγμές που η ομορφιά έρχεται να σε σώσει.

Αυτή η ποδοσφαιρική ομορφιά, γεμάτη άρωμα, με πολύ σύντομη διάρκεια, που μέσα σε αυτούς τους σκοτεινούς καιρούς είναι ό,τι έχουμε, μου γράφουν οι παλιοί μου φίλοι στην γειτονιά . Έτσι μου τα είπαν οι παλιοί συμμαθητές μου μετά το ματς όταν μιλάγαμε από το διαδύκτιο . Πεστα Costita, εκεί που είσαι, πεστα! . Η Αργεντινή βρίσκεται στον τελικό. 📌Σήμερα η ελπίδα αναβλύζει από καρδιές που χτυπούν ελεύθερα κάτω από τις φανέλες, και η λαϊκή ανάγκη αναζητά μια αγκαλιά, ένα χαμόγελο, ένα δάκρυ, ενώ το άρωμα του λαού πλημμυρίζει τους δρόμους, μεθυσμένοι από αυτή την ατέλειωτη χαρά.

Σήμερα στα λεωφορεία , στα τρένα , στα γραφεία, στα εργοστάσια, στους χώρους δουλειάς , όπου βρεθούν γνωστοί και άγνωστοι μεταξύ τους αγκαλιάζονται , ένα δάκρυ με ένα χαμόγελο σμίγουν , έτσι και εγώ από πολύ μακριά είμαι μαζί τους . Όπως είπαμε στην αρχή, στην άλλη μου πατρίδα η μπάλα είναι φιλοσοφία ζωής και όταν χρειάστηκε οι συνταξιούχοι να κηρύξουν τον «πόλεμο» στον « άναρχο- καπιταλιστή» ( έτσι αυτοαποκαλείται) Μιλει , οι φοιτητές για να δώσουν ηρωικές μάχες ενάντια στην ιδιωτικοποίηση των πανεπιστημίων , στις μαζικές πορείες στις μεγάλες πόλεις , πριν τα συνδικάτα στηρίξουν τα αιτήματα τους, οι λέσχες φιλάθλων των περισσότερων ομάδων της Α’ και Β’ εθνικής βρέθηκαν κατά χιλιάδες μαζί τους φορώντας τις φανέλες των ομάδων τους , αντίπαλοι στα γήπεδα, αλλά με τον λαό, για τον λαό . Γιαυτο το ποδόσφαιρο στην νότια Αμερική είναι ανώτερο , γιατί η ολοκλήρωση της « κατάκτησης» από τους ισχυρούς δεν μπορεί να ολοκληρωθεί. Αντέχουμε . Στα γήπεδα φωνάζουν « Aguanten carajo” ( Αντέξετε γμτ! ) . Ακόμα αντέχουμε …

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους