Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Εκδημία Θεόδωρου Γεωργιάδη, Ηπειρώτη, πολίτη των Ιωαννίνων, Δημάρχου, πολιτικού, βουλευτή, Ιατρού, συναδέλφου, συνομιλητή. Στην Μητρόπολη Ιωαννίνων συμμετείχαμε στην νεκρώσιμη ακολουθία, με τον τελευταίο ασπασμό, τα συλληπητήρια στην σύζυγο και τους τρεις γιους του.Στην παρούσα ανάρτηση μια πολιτική κατάθεση ως υπόσχεση συνέχειας στις αρχές και τις αξίες του: Ανθρωπισμός, κοινοτισμός, πολιτισμός, αγάπη για την πόλη, υπηρεσίες στους πολίτες, τους αδυνάτους, τους ασθενείς.

Η πρόταση: Ένα κέντρο για το παιδί και τον έφηβο.

Χρειάζεται απαραιτήτως ένας χώρος-πέραν της οικογένειας και του Σχολείου, ένας ανθρώπινος πολιτισμένος επιστημονικός και ευαίσθητος χώρος υποδοχής, αποδοχής, εμπερίεξης, στήριξης, ανάδειξης και επιβεβαίωσης των παιδιών και των εφήβων.

Είναι απαραίτητο πλέον ένα κοινοτικό πλαίσιο ζωής και συνύπαρξης των νέων ανθρώπων, των νέων πολιτών που ζούν εντός μιας οιονεί κουρασμένης και γερασμένης κοινότητας των ενηλίκων.

Είμαστε στην στιγμή της μεγάλης κρίσης, που οι γυναίκες καταθέτουν την άρνηση αυτής της τρέχουσας καταναλωτικής ζωής και αρνούνται την συνέχειά της με το κίνημα της ακινησίας.

Η συνείδηση, η ιατρική, η γνωσιακή, η ηθική οφείλει να αφυπνιστεί.

Από τον Κοπέρνικο στον Δαρβίνο, από τον Φρόιντ στον Τούριγκ, η μοναξιά, το νόημα, η επιφυλακτικότητα, η επικράτηση των άγνωστων- αγνώστων επανατοποθετούν ερωτήματα: Ποιοί είμαστε, Που είμαστε; Πού πάμε; Τί θέλουμε; Τι θα κάνουμε με τα παιδιά και τους εφήβους; Τα παιδιά και οι έφηβοι, είναι η πλέον παραμελημένη, κακοποιημένη, υποτιμημένη κοινωνική ομάδα που συνέχεια φθίνει γιατί ουδείς ενδιαφέρεται πραγματικά και αυθεντικά για τα παιδιά και τους εφήβους.

Τα παιδιά και οι έφηβοι μας κουράζουν, μας ενοχλούν, είναι βάρος, είναι δυσανάλογα-σχετικά με την σύγχρονη ζωή της οικογένειας, απαιτητικά, μη-καταναλωτικά μεγέθη.

Για αυτό λιγοστεύουν και εκλείπουν, όσο λειτουργούν όπως σήμερα.

Στη πρόσφατη σύνοδο του ΝΑΤΟ μιλούν συνεχώς για οπλικά συστήματα, εξοπλισμούς, πολεμική βιομηχανία, αγοραπωλησίες νέων αμυντικών και καταστροφικών συστημάτων, συζητούν αυτοαναφορικά και αποκλειστικά και μόνο για αυτά τα θέματα, παραγνωρίζοντας την ανθρωπιστική διάσταση της ζωής.

Ουδείς στην ανθρωπότητα αντιδρά.

Δεν υπάρχει πλέον ούτε ίχνος αντίστασης, ούτε διάθεση για κριτική σκέψη.

Οι πολιτικοί συζητούν για όπλα και εξοπλισμούς.

Οι μετάνθρωποι της μετανεωτερικότητας, έγιναν πλήθη και παρακολουθούν Μουντιάλ.

Ζούμε πραγματικά μια φάση αποχαύνωσης, απανθρωπισμού και παράξενης απραξίας.

Κι όμως, κάτι κινείται μέσω της ακινησίας. Στην Διεθνή κοινότητα και στην Ελληνική κοινωνία υπάρχουν άνθρωποι που ανησυχούν και προβληματίζονται.

Κάποιες γυναίκες -μάλλον αρκετές, έχουν υιοθετήσει εδώ και καιρό την τακτική της Λυσιστράτης και εσχάτως την ενισχύουν με την σκληρότητα της Μήδειας.

Αναμφίβολα θεωρώ ότι θέτουν σοβαρά ανθρωπολογικά ερωτήματα: Διαπροσωπική σχέση σε νέο πλαίσιο, συναισθηματική επαφή με νοητική -γνωσιακή- συναισθηματική ενσυναίσθηση, αναπαραγωγή με ανατροφή παιδιών και εφήβων με όρους σοβαρότητας, οραματικής πράξης, δέσμευσης και πιστής συμβολής στην εξέλιξη της ανθρώπινης δημιουργικότητας, την άσκηση στην ομορφιά, στην έκθεση στους τρόπους της συνύπαρξης.

Σύμφωνα με Βρετανική έρευνα, το 64% των εφήβων και νέων ενηλίκων αναφέρουν ότι βιώνουν προβλήματα ψυχικής υγείας, 76% των κοριτσιών και 56% των αγοριών.

Πρέπει να κάνουμε κάτι ως κοινότητα.

Ποιος ή ποιοι έφηβοι νέοι είναι σε κίνδυνο.

Ποια είναι τα πιο συχνά προβλήματα των νέων και των εφήβων; Ποιες μορφές παρέμβασης είναι οι πλέον αποτελεσματικές; Απαιτείται πρόληψη, πρώιμη παρέμβαση, σύνθεση και επιλογή βιολογικών, ψυχολογικών, κοινωνικών συνεισφορών με απαρτιωμένες δράσεις, συνεργασία οικογένειας, σχολείου, υπηρεσιών, έλεγχος αποτελεσματικότητας, αξιολόγηση, ανθρωπιά, αγάπη, συμμερισμός, λιγότερη υποβαθμισμένη τηλεόραση, λιγότερη δήθεν μοντέρνα τέχνη, απεξάρτηση από την κοκαίνη και το χασίς, επικοινωνία, συνύπαρξη, επαφή, έξοδος από την δηλητηριώδη μοναξιά που καίει τα σωθικά των εφήβων, των νέων των νέων γυναικών, των νέων ανδρών.

Να αλλάξουμε τους εαυτούς μας και να γίνουμε ευγενικοί, θεσμικοί, ειρηνικοί και ανθρώπινοι.

Να αγαπήσουμε τα μικρά παιδιά και να τα φροντίσουμε στο σπίτι μας και όχι στους απρόσωπους παιδικούς σταθμούς.

Να στηρίξουμε τα παιδιά και τους εφήβους για να μεγαλώσουν χωρίς οθόνες, τάμπλετ, πορνό και παιχνίδια βίας.

Να μεταφέρουμε στους εφήβους και τους νέους μια ελπίδα ολιστικής και ανθρώπινης ζωής όπου χωρούν όλοι οι άνθρωποι και ότι ο ήλιος είναι μεγάλος ευρύχωρος φωτεινός.

Όλα αυτά γίνονται! Υπάρχουν τρόποι, για να κατανοήσουμε όψεις των δυσκολιών, όπως φαίνονται στις μαρτυρίες: Στο σαλονάκι της εργοθεραπείας (Άρθρο της Nίκης Λυμπεράκη στο ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 12/7/2026) «Η αδρή κινητικότητα του παιδιού σας έχει σημαντικά περιθώρια βελτίωση.

Και στη λεπτή παρατηρούμε πως δυσκολεύεται.

Κρατά το μολύβι με κλίση τάδε, ενώ θα περιμέναμε μια διαφορετική λαβή, αλλά και κατά τη χρήση του ψαλιδιού δεν πατά ακριβώς στα όρια του σχεδίου που κάθε φορά καλείται να κόψει». Από μια τέτοια συνάντηση στο σχολείο αρχίζει η διαδρομή.

Ή μπορεί να είναι κάπως έτσι: «Δυσκολεύεται να αφήσει το “εγώ” του και να λειτουργήσει στην ομάδα».«Δηλαδή;».«Να, για παράδειγμα, επιμέ¬νει να μπαίνει πάντα πρώτο στο τρενάκι που παίζουμε στα διαλείμ¬ματα». «Μα δεν είναι ούτε πέντε.

Δεν είναι κάπως αναμενόμενο αυτό;».Κάπου εκεί μπαίνει στη συζή¬τηση το «αναπτυξιακό υπόβαθρο». Η φράση που ακούς και το μυαλό σου φαντάζεται οτιδήποτε, από ΔΕΠΥ, ως διαταραχή στο φάσμα.

Κάπως έτσι αρχίζει το ταξίδι για όλο και περισσότερους γονείς νηπίων τα τελευταία χρόνια.

Πρώτα τα κέντρα αξιόλογης, ύστερα οι ειδικές θεραπείες.

Εργοθεραπεία, λογοθεραπεία, ψυχοκοινωνικό παιχνίδι.

Και ο γονιός σε συμβουλευτική.

Άλλοι το βλέπουν βλέπουν ως περιπέ-τεια αυτοβελτίωσης.

Άλλοι ως μια μικρή οδύσσεια.

Οι περισσότεροί μπαίνουν στη διαδικασία, ακόμη και μέσα τους κρατούν επιφυλάξεις. «Εγώ το παιδί μου το ξέρω.

Εί¬ναι μια χαρά» σκέφτονται.

Αλλά μετά πάλι, αν οι ειδικοί έχουν δίκιο και μπορούν με τίς δικές τους κεραίες να ανιχνεύσουν ένα πρόβλημα που ο γονιός δεν παρατηρεί ή παραβλέπει με μια σχετική άρνηση; Το συζητάμε συχνά μεταξύ μας. «Θυμάσαι να πρόσεχαν τέτοια πράγματα όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο;».«Ούτε καν.

Μήπως τώρα διυλίζουμε τον κώνωπα και βάζουμε τα παιδιά σε περιπέτεια;». Στο σαλονάκι της εργοθεραπείας άλλος διαβάζει.

Άλλος μιλάει ή χαζεύει στο κινητό.

Κάποιος δου¬λεύει στον υπολογιστή.

Κάποιοι απλώς ακούν τη μουσική που παίζει χαμηλά από τα ηχεία του χώρου. «Περιμένουν.

Σαράντα πέντε λεπτά.

Η αισιόδοξη εκδοχή είναι πως σήμερα διαθέτουμε τη γνώση και τα εργαλεία πρώιμης παρέμβασης, που μπορεί να εξασφαλίσουν στα παιδιά μας μια καλύτερη πορεία στο σχο¬λείο και στη μετέπειτα ζωή του.

Η λιγότερο αισιόδοξη είναι πως ένα παιδάκι σήμερα αξιολο-γείται, όπως τα προϊόντα γραμμής παραγωγής, όταν έρχεται η ώρα του ποιοτικού ελέγχου.

Ο,τι προ¬εξέχει έστω και λίγα χιλιοστά από τις εργοστασιακές προδιαγραφές παραπέμπεται.

Στο πρώτο σενάριο η παρέμβα¬ση είναι σωτήρια, γιατί προλαβαί¬νουμε δυσκολίες που παλιότερα θα ακολουθούσαν ένα παιδί για χρόνια.

Στο δεύτερο, απλά αφαιρούμε χρόνο από το παιχνίδι, την ξεγνοιασιά και την παιδική του ηλικία, περνώντας ίσως άθελά μας και το μήνυμα ότι κάτι δεν πάει καλά με τα ίδια.

Ανα¬ρωτιέμαι αν θα αποδειχθεί μια μέρα τι από τα δύο ισχύει.

Πιθανότατα δεν θα το μάθουμε ποτέ με σιγουριά.

Ποιά είναι τα όρια φυσιολογικού και παθολογικού; Της Ε. Θ. Ανάρτηση στο facebook για τις ακρότητες των εφήβων:«Ήμουν μπροστά στην εξής σκηνή: Παρέα εφήβων 14 με 15 ήταν στην κεντρική αγορά της πόλης.

Φώναζαν δυνατά μιλώντας μεταξύ τους με ένταση και σχεδόν θυμωμένο τόνο.

Η παρέα ήταν ανάμεικτη, αγόρια και κορίτσια .Οι φράσεις με τις οποίες γινόταν ο διάλογος ήταν κυρίως βρισιές .Τα παιδιά δεν τσακώνονταν, μιλούσαν, «Καργιόλα», «μαλάκα», «τον δίνεις, τον παίρνεις»! Ο ένας από αυτούς, πέταξε κάτω με δύναμη ένα αλουμινένιο βαζάκι από ενεργειακό ποτό που έπινε.

Στη συνέχεια το κλώτσησε σε μια βιτρίνα για να εισπράξει τις ιαχές θαυμασμού της παρέας, ένας άλλος κλώτσησε ένα δεντράκι στην άκρη του δρόμου και με την ίδια ένταση προχώρησαν στην βόλτα τους.

Έμαθα σήμερα ότι τον πίνακα που ρυθμίζει την ροή νερού στο σιντριβάνι κάποια παιδιά τον σπάνε.

Δεν θα μου κάνει εντύπωση ότι οι γονείς αυτών φωνάζουν στο facebook για τις κακές υπηρεσίες που δεν καθαρίζουν και δεν φροντίζουν αρκετά τον δημόσιο χώρο.

Μια γενιά αλλιώτικη έρχεται πίσω από εμάς.

Βάλτε όρια.

Μην τα εγκαταλείπετε στον αυτόματο πιλότο». Οι ειδικοί οφείλουν να παρέμβουν: Τα παιδιά και οι έφηβοι απαιτούν κοινωνικό χώρο, διάθεση, συναίσθημα, κοινοτική αποδοχή και ελπιδοφόρο στήριξη.

Η πλέον αδικημένη ομάδα του πληθυσμού που άφωνη, αφανής και αφύλακτη, αφανίζεται, λιγοστεύει ελλείπει, προκαλεί λύπη, με έψιλον και γιώτα, όντως λείπει.

Αξίζει να κινηθούμε ακτιβιστικά για να σώσουμε την ευζωία στα Ιωάννινα, μια πόλη χωρίς έντονη ταξική διαστρωμάτωση με κοινωνική ομαλότητα, συνεργασία, διαπραγματευτική διάθεση μια κοινωνία που διαθέτει ευήκοο και ανοικτό όμμα για να προσλάβει το αίτημα για την φροντίδα των παιδιών και των εφήβων στον εμβληματικό χώρο του παλιού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.Στα Ιωάννινα, το 2019-2020 καταφέραμε ακτιβιστικά να κινητοποιήσουμε ανθρώπους και θεσμούς ώστε εν μια νυκτί, με παρέμβαση της Προέδρου της Δημοκρατίας και του Πρωθυπουργού να δοθεί από την ΚΕΔΕ το κτίριο στον Δήμο Ιωαννιτών.

Αυτή η επιτυχία πρέπει εν συνεχεία να λαμπρυνθεί με την δημιουργία ενός κέντρου για το παιδί και τον έφηβο, για τους γονείς, τους φροντιστές, τον αναπτυσσόμενο άνθρωπο-εντός των παιδιών και των εφήβων, ώστε τα παιδιά και οι έφηβοι να γίνουν πολίτες με κοινοτική κουλτούρα, συνυπάρξεις, κοινωνική αγωγή σύνδεσης, επικοινωνιακή διάθεση συνεργασίας, γνωσιακή διαθεσιμότητα για ερωτηματική γνώση και σύνθεση, λήψη ομαδικών τοποθετήσεων και καλλιέργεια μιας ευαισθησίας μέσω της τέχνης, της δημιουργικότητας, της απόλαυσης.

Το κέντρο για το παιδί και τον έφηβο θα έχει όλα τα παιδιά στους χώρους του, ΟΛΑ μα ΟΛΑ, τα παιδιά και θα αποτελέσει ένα παράδειγμα φροντίδας των νέων πολιτών για την πόλη, την Ελλάδα, τα Βαλκάνια , την Ευρώπη.

Υπόσχομαι και δεσμεύομαι προσωπικά να κινηθώ προς αυτή την κατεύθυνση.

Αυτός ο υπέροχος γνωσιακός, καλλιτεχνικός και νεανικός βιωματικός χώρος του παλαιού Πανεπιστημίου Ιωαννίνων με την παρακαταθήκη της αποθησαύρισης της γνώσης, της επαφής, της συνύπαρξης, της μνήμης των ερώτων και των θαυμάτων που αναδεικνύει η γνώση, η έρευνα, η εκπαιδευτική κοινοτική-ομαδική εμπειρία, η ζωή των νέων, οφείλει να υπηρετήσει και να στηρίξει τη ζωή των νέων πολιτών, λίγο πιο πριν, στηρίζοντας ολιστικά την ανάπτυξη των νέων ανθρώπων, των παιδιών και των εφήβων, από την γέννηση τους, μέχρι την εισαγωγή τους στο Πανεπιστήμιο. Αξίζει. ΥΠΟΣΧΕΣΗ! Μέρες Ιουλίου 2026 Συμβολικές ημέρες.

Στην φωτογραφία ιδιόχειρη Αφιέρωση του εκλιπόντος στο εξαιρετικό βιβλίο του Hendrik Willem Van Loon «Η ιστορία της Ανθρωπότητας» σε μετάφραση Περικλή Ροδάκη από τις Εκδόσεις Μαίναλον Αθήνα 1965.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους