Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο μεγάλος πόνος της καρδιάς μου Κύριε είναι και ο πιο βαθύς.

Είναι αυτός που σπάνια μου επιτρέπω να τον αγγίζω μήπως και ραγίσει η γυάλα που έχω κλείσει μέσα της την ψεύτική ιδέα που έχω για το ποιος είμαι.

Είναι πως αποφεύγω Κύριε να μάθω από σένα ποιος στ αλήθεια είμαι.

Πως βολεύομαι συνεχώς στο λίγο μου αρκεί να μην ανοιχτώ στις υπερβάσεις που Εσύ με καλείς.

Πως δεν θέλω αρκετά το θέλημά Σου.

Κοιτάζω να το μπαλώσω πάνω στο δικό μου ώστε να μπερδεύομαι και να νομίζω πως κάτι κάνω.

Πως δεν στρέφω τα μάτια μου στα σημεία που μου δείχνεις, αλλά μ’ αρέσει να ατενίζω στον καμβά του σκοταδιού μου τις φαντασιώσεις μεγαλείου μου.

Πως επίμονα αρνούμαι την χάρη σου και την ευλογία της δικής σου ταπεινότητας, που δίνονται σε όσους ζητούν έμπρακτα να γνωρίσουν τον εαυτό τους.

Πως φοβάμαι Κύριε να αλλάξω πιο πολύ απ’ ό,τι φοβάμαι να πεθάνω.

Πως αναζητώ Κύριε τον μεγάλο Έρωτα στην ασφάλεια του κόσμου που έφτιαξα αδιαφορώντας να μάθω γιατί Εσύ μου τον χάρισες. Πονάω Κύριε που δεν φοβάμαι αρκετά την κρίση Σου, αλλά έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην δική μου. Πονώ Κύριε που έχω τόση λίγη αγάπη και που δεν απλώνω με αυταπάρνηση τα χέρια μου σε Σένα για να μου την πολύνεις.

Πονώ που δεν Σε πιστεύω ούτε Σ’ αγαπώ, αλλά πονάω περισσότερο που μέσα μου πάντα ταχτοποιώ το λίγο της επιθυμίας μου πατώντας στα ασήμαντα του κόσμου για να ξεχνώ τις πιο βαθιές επιθυμίες της ψυχής μου. Πονάω Κύριε που δεν πονώ αρκετά ώστε έστω και για λίγο να σου μοιάζω… Που δεν θέλω να κάνω τον πόνο αφορμή ανάτασης και προσωπικής μου ανάστασης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους