Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σπλήνα γεμιστή στην κατσαρόλα ή ψητή στον φούρνο… Η ιστορία μιας συνταγής μαγειρικής, η οποία μπορεί να είναι και ιστορία μιας ζωής Η σπλήνα ήταν ο νόστιμος μεζές κάθε φορά που ο πάππους, - αγρότης ζευγολάτης και ελαιοπαραγωγός λουτρουβιάρης στα νιάτα του, μπακάλης και κρεοπώλης στα στερνά του - , έσφαζε αρνάκι ή κατσικάκι. «Έκλεβε», την σπλήνα από το σφαχτό…, την έριχνε στα αναμμένα κάρβουνα στο τζάκι…, και μετά από λίγα λεπτά…, σύζουμη για να έχει αίμα και να είναι «δυναμωτική για το παιδί»…, την έπαιρνε η νόνα και μου την έδινε και «θαραπευόταν» η ψυχή της…, για την ευχαρίστηση και συνάμα το δυναμωτικό, που πρόσφερε στο εγγόνι της… Αυτό συνέβαινε συνήθως τα Σάββατα.

Στις μεγάλες γιορτές Χριστούγεννα και Πάσχα, γινόταν κυριολεκτικά σύναξη όλων των πιτσιρικάδων της γειτονιάς για να σοφεγκιάσουν, (= δοκιμάσουν), τον υπέροχο μεζέ και να παίξουμε τα αγαπημένα παιγνίδια μας…, το κουτσό, το κρυφτό, τις γούβες, (= μπάλες), τον τροχό, (= τροχός από βαρέλι με το ανάλογο εξάρτημα από χοντρό σύρμα), και φυσικά κυνηγητό, ( που πάντα κατέληγε σε κάποια σκασιά, ( πέσιμο), με κουκουμίδα, (τραύμα ελαφρύ), …, που τέλος συνοδευόταν κι από ξύλο… Η μακαρίτισσα η μανούλα μου με έδερνε επί εβδομάδα ολόκληρη μέχρι να ξεχάσει την μπαγαμποντιά που της είχα κάνει… Η αργοναυτική εκστρατεία θα μου μείνει αξέχαστη καθώς για να την μάθω, - πρώτο μάθημα ιστορίας στην Γ΄ τάξη του δημοτικού - , έφαγα το ξύλο της ζωής μου και έβλεπα τα παιδιά της γειτονιάς να τρώνε τις σπλήνες κι εγώ ήμουν τιμωρία με πατάτες γιαχνί σκέτες το μεσημέρι και τηγανιτές το βράδυ… Έτσι πέρασαν τα πρώτα χρόνια της πιτσιρικαρίας και του δημοτικού σχολείου… Στο γυμνάσιο, οικότροφος σε σπιτονοικοκυρά, - Περίμενα να έρθουν Χριστούγεννα και Πάσχα για να πάω με το λεωφορείο στο χωριό και να φάω την σπλήνα…, κάθε Σάββατο έβαζα τα άπλυτα ρούχα της εβδομάδας σε ένα χαρτόκουτο από γάλα Βλάχας και τα έστελνα πάλι με το λεωφορείο στο χωριό να τα πλύνει η μαμά…, και τα περίμενα την Δευτέρα πλυμένα και σιδερωμένα στο ίδιο χαρτόκουτο, πάντα με το λεωφορείο, και με αγωνία να βρω σε φακελάκι μέσα στην τσέπη του βρακιού, ( παντελονιού), το χαρτζιλίκι που έστελνε η μανούλα… , Μαζεμένα φραγκοδίφραγκα…, σε σύνολο το πολύ 8 με 10 – 12 δραχμές…, αν έφταναν τα 15 ήταν η καλύτερή μου…!!! Έτσι πέρασαν τα χρόνια του Γυμνασίου και του Λυκείου… Την σπλήνα την βρήκα και πάλι μπροστά μου, τον πρώτο χρόνο στο πανεπιστήμιο της Ρώμης… , Τόχε η τύχη μου να με σημαδέψει αυτή η άτιμη η σπλήνα… Θυμάμαι, το πρώτο μου σπίτι ήταν στην οδό Domenico Morrichini 8, απέναντι από το mercato – λαϊκή αγορά της via Catania – στην περιοχή της Piazzale delle Provinzie και Piazza Bologna… Σ αυτήν την αγορά λοιπόν, της via Catania, εγώ κι οι συγκάτοικοι έλληνες κάναμε τα ψώνια μας… Το κρέας ήταν πολύ ακριβό για το πενιχρό φοιτητικό πορτοφόλι μας… Το μόνο κρέας που ήταν πολύ φτηνό ήταν η σπλήνα, (= milza στα ιταλικά)…, την οποία πολλές φορές ο κρεοπώλης, όταν γνωριστήκαμε κι έμαθε ότι ήμασταν φοιτητές…, μας την έδινε τσάμπα… Καλή του ώρα…!!! Με την σπλήνα, λοιπόν, άρχισα να μαγειρεύω για την παρέα… Την συνταγή, «σπλήνα γεμιστή στον φούρνο», μου την έμαθε η πρώτη μου σπιτονοικοκυρά στην Ρώμη…, η Rosalba, αλβανικής καταγωγής που γνώρισε τον ιταλό άνδρα της στην διάρκεια του πολέμου, όταν η Ιταλία είχε εκστρατεύσει στην Αλβανία… Όταν μάθαμε την συνταγή από την Signora Rosalba, είχαμε συνάψει και φιλίες με τον Antonio τον κρεοπώλη που μας την χάριζε…, την φτιάχναμε πολύ συχνά… Γεμίζαμε και το ταψί πατάτες και κάναμε τα πρώτα μας φοιτητικά τσιμπούσια… Μ αυτήν την σπλήνα που πρωτομαγείρεψα έκανα και το πρώτο μου μεθύσι.

Δεν είχα πιει πολύ αλλά τα ανακάτεψα…, αρχίσαμε με ούζο…, περάσαμε στο κρασί…, και καταλήξαμε στο κονιάκ ανίδεοι όπως ήμασταν από ποτά… , και με την ανάμνηση των μαθητικών μας ερώτων ήπιαμε του σκασμού…!!! Αποτέλεσμα, ο Γιαννάκης συνήλθε μετά από μια βδομάδα…!!! Πάμε λοιπόν στην ΕΚΤΕΛΕΣΗ : Σπλήνα γεμιστή στον φούρνο… Στην αρχή πλένουμε καλά την σπλήνα Με λεπτό μαχαιράκι την ανοίγουμε πάντα από την λεπτή της πλευρά… , και την παραγεμίζουμε με ένα μίγμα τριμμένου ή ψιλοκομμένου σκόρδου, τριμμένων τυριών, μαϊντανού, άνηθου και μάραθου…, και φυσικά το ανάλογο αλάτι… Την γεμισμένη σπλήνα την βάζουμε σε ταψί με ένα ποτήρι λάδι και ένα ποτήρι ξύδι και ψήνουμε στους 180°C για 1 ώρα περίπου, φροντίζοντας να την γυρίζουμε πότε από την μία και πότε από την άλλη μεριά ώστε να ψηθεί ομοιόμορφα... Η διάρκεια μπορεί να αυξομειωθεί ανάλογα με την σκληρότητα της σπλήνας… Μπορούμε να προσθέσουμε στο ταψί και πατάτες, κομμένες όπως στο ψητό… Στο τέλος του ψησίματος, μια καστανόμαυρη σάλτσα θα έχει περιλούσει τις πατάτες μας και θα έχει σ αυτές προσδώσει μια γεύση πικάντικη και μοναδική… Κόβουμε φέτες την ψημένη σπλήνα και την σερβίρουμε με τις ανάλογες πατάτες στο πιάτο για γαρνίρισμα…, και την συνοδεύουμε με σαλάτα και κρασάκι… Καλή μας όρεξη… Υ/Σ : Αυτό το πιάτο ήταν κάποτε σπεσιαλιτέ στο εστιατόριο ΑΚΤΑΙΟΝ στην Κέρκυρα, κοντά στο νέο Φρούριο με θέα την θάλασσα… Τώρα δεν ξέρω γιατί έχει αλλάξει η διεύθυνση… Σπλήνα στην κατσαρόλα Στην αρχή πλένουμε καλά την σπλήνα και την τσιγαρίζουμε με λαδάκι γύρω στα 10 με 15 λεπτά… , Αφού κρυώσει την γδέρνουμε.

Της βγάζουμε την μεμβράνη.

Την ανοίγουμε από την λεπτή της μεριά και την παραγεμίζουμε με ένα μίγμα τριμμένου σκόρδου, πιπεριού, δενδρολίβανου και αλατιού… Στην συνέχεια την βάζουμε στο λαδάκι με το οποίο την είχαμε τσιγαρίσει κι αφού προσθέσουμε και το ανάλογο νεράκι την αφήνουμε να βράσει κανονικά.

Όταν καταλάβουμε ότι έχει βράσει την σβήνουμε με ξύδι…, και την αφήνουμε να στύψει…. Τέλος την αφήνουμε να κρυώσει και την κόβουμε σε λεπτές φέτες…, τις οποίες ξαναρίχνουμε στην σάλτσα, ( τον σούγο ), για να απορροφήσουν και οι φέτες την νοστιμιά του σούγου της… Καλή μας όρεξη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους