Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν υπήρχε μια εικόνα που να περιγράφει με ακρίβεια την ιστορία της ανθρώπινης θρησκευτικότητας, θα ήταν αυτή.

Ο άνθρωπος κοιτάζει τον ουρανό και δημιουργεί θεούς.

Μετά κοιτάζει τους θεούς που δημιούργησε και ξεχνά ότι είναι δικά του δημιουργήματα.

Τους δίνει ονόματα, πρόσωπα, χαρακτήρες, επιθυμίες, εντολές, τιμωρίες και ανταμοιβές.

Τους τοποθετεί σε ουρανούς, παραδείσους, βουνά, ναούς και αόρατες διαστάσεις.

Τους κάνει να μιλούν μέσα από βιβλία που έγραψαν άνθρωποι, να αποκαλύπτονται μέσα από ανθρώπους και να απαιτούν υπακοή από ανθρώπους.

Και μετά, με μια εκπληκτική αντιστροφή της πραγματικότητας, ο άνθρωπος που δημιούργησε τον θεό του αρχίζει να πιστεύει ότι ο θεός δημιούργησε τον άνθρωπο.

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει Θεός.

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάποιος θεός ανάμεσα στους χιλιάδες θεούς που δημιούργησε η ανθρώπινη φαντασία.

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει ένας αόρατος δημιουργός του σύμπαντος, ο οποίος δημιούργησε τα πάντα, αλλά κατά κάποιον τρόπο δεν χρειάστηκε ο ίδιος δημιουργό.

Δεν θεωρώ ότι υπάρχει μια υπερφυσική συνείδηση που παρακολουθεί κάθε άνθρωπο, γνωρίζει κάθε σκέψη του, ακούει κάθε προσευχή του, καταγράφει τις πράξεις του και αποφασίζει αν αξίζει αιώνια ευτυχία ή αιώνια τιμωρία.

Θεωρώ ότι οι θεοί είναι ανθρώπινες δημιουργίες.

Και αυτό δεν είναι προσβολή.

Είναι ιστορική παρατήρηση.

Κάθε πολιτισμός δημιούργησε τους δικούς του θεούς.

Οι θεοί άλλαζαν ανάλογα με την εποχή, τη γεωγραφία, την κοινωνία και τις ανάγκες των ανθρώπων που τους λάτρευαν.

Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν τους θεούς τους. Οι Ρωμαίοι τους δικούς τους. Οι Αιγύπτιοι τους δικούς τους. Οι Σκανδιναβοί τους δικούς τους.

Άλλοι λάτρευαν τον Δία, άλλοι τον Ρα, άλλοι τον Όντιν, άλλοι τον Μίθρα, άλλοι τον Γιαχβέ, άλλοι τον Αλλάχ και αμέτρητοι άλλοι άνθρωποι λάτρεψαν θεότητες που σήμερα οι περισσότεροι θεωρούν μυθολογικά δημιουργήματα.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι σχεδόν κάθε πιστός θεωρεί ότι οι θεοί των άλλων είναι ανύπαρκτοι, ενώ ο δικός του είναι ο πραγματικός.

Ο μουσουλμάνος κοιτάζει τους χριστιανούς και λέει, «έχετε λάθος». Ο χριστιανός κοιτάζει τους μουσουλμάνους και λέει, «έχετε πλανηθεί». Και κάπου στη μέση, όλοι είναι απολύτως βέβαιοι ότι ο ένας θεός που τους δίδαξε η οικογένεια, η κοινωνία και ο τόπος όπου γεννήθηκαν είναι ο μοναδικός αληθινός.

Αυτό δεν μοιάζει με θεϊκή αποκάλυψη.

Μοιάζει με ανθρώπινη κληρονομικότητα.

Αν γεννηθείς στην Ελλάδα, είναι πολύ πιθανό να γίνεις Ορθόδοξος.

Αν γεννηθείς στη Σαουδική Αραβία, είναι πολύ πιθανό να γίνεις μουσουλμάνος.

Αν γεννηθείς στην Ινδία, είναι πολύ πιθανό να ακολουθήσεις μια διαφορετική θρησκευτική παράδοση.

Και κάθε φορά, ο άνθρωπος που γεννήθηκε μέσα σε μια συγκεκριμένη θρησκεία έχει την εντύπωση ότι, από ολόκληρη την ιστορία της ανθρωπότητας, έτυχε να γεννηθεί στη μία και μοναδική σωστή.

Τι εκπληκτική σύμπτωση.

Η εικόνα αυτή, λοιπόν, δεν με κάνει να σκεφτώ ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο.

Με κάνει να σκεφτώ ότι ο άνθρωπος δημιούργησε τον Θεό.

Και στη συνέχεια δημιούργησε και την ιδέα ότι ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο.

Αυτό είναι το πραγματικό παράδοξο.

Δεν λέω ότι «ίσως υπάρχει και ίσως δεν υπάρχει». Η θέση μου είναι ξεκάθαρη.

Δεν υπάρχει Θεός.

Δεν υπάρχει κανένας θεός.

Οι θεοί είναι προϊόντα της ανθρώπινης φαντασίας, του φόβου, της ανάγκης για παρηγοριά, της άγνοιας απέναντι στη φύση και της επιθυμίας του ανθρώπου να βρει σκοπό σε έναν κόσμο που δεν του υποσχέθηκε ποτέ ότι υπάρχει κάποιος.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι ανόητος επειδή πιστεύει.

Σημαίνει ότι ο άνθρωπος είναι άνθρωπος.

Φοβάται τον θάνατο.

Δυσκολεύεται να αποδεχτεί ότι μπορεί να μην υπάρχει κοσμικός σκοπός.

Θέλει να πιστεύει ότι κάποιος τον βλέπει, τον ακούει και τον περιμένει μετά τον θάνατο.

Το καταλαβαίνω.

Αλλά η ανάγκη μας να είναι κάτι αληθινό δεν το κάνει αληθινό.

Η παρηγοριά δεν είναι απόδειξη.

Η παράδοση δεν είναι απόδειξη.

Η αρχαιότητα μιας ιδέας δεν είναι απόδειξη.

Η πλειοψηφία δεν είναι απόδειξη.

Και το γεγονός ότι εκατομμύρια άνθρωποι πιστεύουν κάτι, δεν μετατρέπει την πίστη τους σε γνώση.

Και όσο η γνώση μεγάλωνε, πολλά από τα πράγματα που κάποτε αποδίδονταν στους θεούς άρχισαν να εξηγούνται χωρίς αυτούς.

Δεν χρειάστηκε θεός για να εξηγήσουμε τον κεραυνό.

Δεν χρειάστηκε θεός για να εξηγήσουμε την ασθένεια.

Δεν χρειάστηκε θεός για να εξηγήσουμε την εξέλιξη της ζωής.

Και δεν βλέπω κανέναν λόγο να προσθέσουμε έναν αόρατο υπερφυσικό δημιουργό σε κάθε κενό που δεν έχουμε ακόμη εξηγήσει.

Το «δεν γνωρίζω» είναι μια έντιμη απάντηση.

Το «άρα ο Θεός» δεν είναι.

Η εικόνα λέει, «Εγώ σε έφτιαξα». Και ο άνθρωπος απαντά, «Όχι, εγώ σε έφτιαξα». Για μένα, το πιο ειρωνικό είναι ότι και οι δύο φωνές προέρχονται από τον ίδιο άνθρωπο.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο ανθρώπινο πράγμα από όλα. Δημιουργήσαμε τους θεούς μας και μετά γονατίσαμε μπροστά τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους