Original Post

Πλήρες Κείμενο:

...Το πιο συγκινητικό και τρυφερό αφιέρωμα... ...για το φευγιό της Μάρως Κοντού... ...νομίζω το δημοσίευσε το "Αθηνολόγιο" ... "Τελικά Αντωνάκη μου (πάντα με μου) πήρα εγώ το καπελάκι μου και έφυγα.

Όχι γιατί με έδιωξες, αλλά γιατί ήρθε η ώρα κάποιος να πάρει το καπελάκι του και ο άλλος να ζήσει με όμορφα σκονισμένα φαντάσματα .Περάσαμε 70 χρόνια μαζί, τα 10 αστεφάνωτοι σαν εχθροί που αγαπιόντουσαν να ζητάμε τα αυτονόητα.

Δεύτερη φορά που παίρνω το καπελάκι μου και αυτό θα είναι για πάντα, μέχρι να ξαναβρεθούμε στο παλιό μας το σπίτι που ο θερμοσίφουνας είναι πλέον διακοσμητικός.. Την πρώτη φορά ένα πράγμα σου ζήτησα.

Να με σέβεσαι και όχι μονάχα να λες ότι με αγαπάς.

Ήξερα ότι με αγαπάς, αλλά δεν μου φθανε ο δικός σου τρόπος.

Ήθελα να αγαπηθώ όπως περίμενα, ήθελα να είσαι αυτός που ερωτεύτηκα και γω να είμαι ασφαλής στα χέρια σου.

Κι ενώ οι άνθρωποι λένε δεν αλλάζουν, εσύ ξαναφόρεσες το καπελάκι σου και έμεινες και αντίθετα με ότι λέγαν, δεν χωρίσαμε ξανά ποτέ και ήμασταν ένα.

Δεν ξεχώριζες ποιος είναι ποιος, γιατί όσοι αγαπιούνται βαθιά γίνονται μια σάρκα και μια ψυχή.

Μια υπόσχεση δώσαμε, να φύγουμε μαζί, αλλά η ζωή δεν τηρεί τέτοιες υποσχέσεις.

Τώρα ένα πράγμα σου ζητώ.

Να περνάς από το παλιό μας σπίτι.

Τελικά δεν το γκρέμισαν και όχι μόνο δεν το γκρέμισαν, αλλά το λένε το σπίτι του Αντωνάκη και της Ελενίτσας.

Να περνάς και να θυμάσαι.. και αν με θυμάσαι θα υπάρχω για πάντα.

Δεν θα σβήσω ποτέ και θα είμαι εκεί και θα σε περιμένω. Αντίο Αντωνάκη μου. Σ'αγάπησα πολύ. Η Ελενίτσα σου ...Καληνύχτα Ελενίτσα...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους