Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πώς την έθαψαν έτσι; Όχι σε τάφο. Οι τάφοι έχουν σταυρό, όνομα, μια χρονολογία και κάποιον που ανάβει ένα κερί.

Την έθαψαν χειρότερα: κάτω από υποσημειώσεις, επιτροπές, επετείους, καταλόγους «προσωπικοτήτων» και βιογραφικά γραμμένα από τους ίδιους τους βιογραφούμενους.

Και οι εθνομάρτυρες; Πού είναι όλοι εκείνοι που δεν πρόλαβαν να γράψουν το όνομά τους σε εγκυκλοπαίδειες, επειδή έγραφαν την Ιστορία με τη ζωή τους; Πού είναι εκείνοι που βασανίστηκαν χωρίς φωτογράφο, που φυλακίστηκαν χωρίς δημοσιογράφο, που εξορίστηκαν χωρίς δελτίο Τύπου και πέθαναν χωρίς να αφήσουν πίσω τους επιτροπή δημοσίων σχέσεων; Αυτούς ποιος τους θυμήθηκε; Το κοράκι ξεφύλλισε τον μεγάλο κατάλογο των «προσωπικοτήτων του χώρου» και απόρησε. —Παράξενο πράγμα η Ιστορία! είπε.

Όσο περισσότερο θυσιάστηκε κάποιος, τόσο λιγότερες γραμμές έχει.

Κι όσο λιγότερα έκανε κάποιος, τόσο μεγαλύτερο λήμμα απέκτησε! Κάπου εκεί πρέπει να ανακαλύφθηκε και η καινούργια επιστήμη: η ιστορική μαγειρική.

Παίρνεις έναν κατάλογο ονομάτων.

Αφαιρείς όσους σε ενοχλούν.

Προσθέτεις όσους σε βολεύουν.

Ρίχνεις λίγο «πνευματικός άνθρωπος», δύο κουταλιές «διακεκριμένη προσωπικότητα», μισό ποτήρι «ιστορική προσφορά» και, αν το μείγμα παραμένει άνοστο, προσθέτεις άφθονη αυτοπροβολή.

Το αφήνεις να ψηθεί είκοσι χρόνια.

Και στο τέλος το σερβίρεις στη Βικιπαίδεια ως Ιστορία! Οι πραγματικοί νεκροί, βέβαια, δεν διαμαρτύρονται.

Αυτό είναι το μεγάλο τους μειονέκτημα.

Δεν έχουν λογαριασμό για να διορθώσουν το λήμμα τους.

Δεν διαθέτουν φίλους να προσθέσουν παραγράφους.

Δεν μπορούν να συνεδριάσουν για να ανακηρύξουν ο ένας τον άλλον «μεγάλες μορφές του Ελληνισμού». Έχουν μόνο τη θυσία τους.

Και η θυσία, δυστυχώς, δεν γνωρίζει από δημόσιες σχέσεις.

Έτσι φτάσαμε στο θαύμα των θαυμάτων: εκείνοι που κάποτε κατηγορούσαν το ολοκληρωτικό καθεστώς επειδή κατασκεύαζε τη δική του Ιστορία, άρχισαν να κατασκευάζουν τη δική τους με τα ίδια εργαλεία.

Άλλαξαν μόνο οι μάγειρες.

Η κουζίνα έμεινε ίδια.

Χθες υπήρχε η επίσημη αλήθεια του Κόμματος.

Σήμερα εμφανίστηκε η επίσημη αλήθεια της παρέας.

Χθες η βιτρίνα έδειχνε μόνο τους εκλεκτούς του καθεστώτος.

Σήμερα η καινούργια βιτρίνα δείχνει τους εκλεκτούς των εκλεκτών — κι αν περισσέψει κανένα ράφι, ίσως χωρέσει και κανένας εθνομάρτυρας.

Αλλά μικρή φωτογραφία, παρακαλώ.

Μην κρύψει τις προσωπικότητες! Γιατί κάποια στιγμή η «αλήθεια του θύματος» κινδυνεύει να γίνει το άλλοθι εκείνου που αποφασίζει ποιο θύμα δικαιούται να υπάρχει στη συλλογική μνήμη.

Και τότε η θυματοποίηση γίνεται τίτλος ιδιοκτησίας, η μνήμη γίνεται οικόπεδο και η Ιστορία μοιράζεται σαν οικογενειακή περιουσία. —Αυτός δικός μας. —Εκείνος δικός σας. —Αυτόν βάλτε τον στους ήρωες. —Εκείνον αφήστε τον απέξω. —Και εμένα; —Εσένα, αγαπητέ μου, θα σε βάλουμε στις προσωπικότητες! Έσκασαν στα γέλια τα κοράκια.

Γιατί είχαν καταλάβει το μεγάλο μυστικό της μετακομμουνιστικής αθανασίας: Δεν χρειάζεται πλέον να γράψεις Ιστορία.

Αρκεί να προλάβεις να γράψεις το όνομά σου μέσα της.

Και κάπως έτσι, οι άνθρωποι που πραγματικά μάτωσαν έμειναν έξω από τις σελίδες, ενώ άλλοι εγκαταστάθηκαν μέσα τους με καρέκλα, γραφείο και πινακίδα: «Ιστορική προσωπικότητα — μην ενοχλείτε». Μόνο που η Ιστορία έχει ένα κακό συνήθειο.

Αργεί, αλλά κάποτε ανοίγει τα παράθυρα.

Και τότε ο αέρας σηκώνει τα χαρτιά, αναποδογυρίζει τους καταλόγους, ξεσκεπάζει τις κατσαρόλες και ρωτά: Ποιος σας έδωσε το δικαίωμα να αποφασίσετε ποιοι ήταν οι μεγάλοι και ποιοι έπρεπε να ξεχαστούν; Τότε θα αναζητηθούν ξανά τα ονόματα εκείνων που δεν είχαν βιογράφους.

Οι φυλακισμένοι.

Οι εξόριστοι.

Οι εκτελεσμένοι.

Οι κυνηγημένοι.

Οι άνθρωποι που κράτησαν την ελληνική τους συνείδηση όταν αυτό δεν έδινε αξιώματα, αλλά κόστιζε ελευθερία, οικογένεια, πατρίδα και πολλές φορές ζωή.

Και ίσως τότε, σε κάποια γωνιά, βρεθεί κι ένα παλιό κοράκι να ξεφυλλίζει τον κατάλογο των αυτοανακηρυγμένων αθανάτων και να κρώζει: —Βρε παιδιά, συγγνώμη… Αυτοί πότε πρόλαβαν να γίνουν Ιστορία; Και το άλλο κοράκι θα του απαντήσει: —Όταν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές ήταν ακόμη θαμμένοι. ... Φτερά κόρακα. Σάτιρα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους