Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν κόκκινες γραμμές. Και όταν αυτές ξεπερνιούνται, το ζήτημα παύει να είναι πολιτικό και γίνεται βαθιά ηθικό.

Ένα περιστατικό που έλαβε χώρα με πρωταγωνιστή τον αντιδήμαρχο Μιχάλη Κανάκη δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.

Ενώ περπατούσα μαζί με την κόρη μου, περνώντας δίπλα μας, έφτυσε επιδεικτικά προς το μέρος μας.

Η κόρη μου αιφνιδιάστηκε και με ρώτησε ποιος είναι.

Της εξήγησα ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο που, όπως φαίνεται, δεν αντέχει την πολιτική κριτική.

Και αυτό γιατί ποτέ δεν αναφέρθηκα προσωπικά ούτε στον ίδιο ούτε στην οικογένειά του.

Η κριτική μου ήταν πάντοτε πολιτική και αφορούσε αποκλειστικά την άσκηση των καθηκόντων του.

Το παιδί μου θέλησε να τον πλησιάσει και να τον ρωτήσει: «Γιατί, κύριε, με προσβάλατε; Με γνωρίζετε;». Φυσικά δεν της το επέτρεψα.

Λίγο αργότερα τον πλησίασα εγώ και του είπα ότι αυτό που έκανε δεν ήταν σωστό, ιδιαίτερα μπροστά στην κόρη μου.

Περίμενα έστω μία ανθρώπινη αντίδραση.

Ένα «δεν κατάλαβα ότι ήταν η κόρη σου», ένα «δεν είχα πρόθεση να εμπλέξω το παιδί», ή έστω μια συγγνώμη.

Αντί γι' αυτό, εισέπραξα ένα ειρωνικό γέλιο και μια έκδηλη ικανοποίηση για τη συμπεριφορά του, παρότι είναι και ο ίδιος πατέρας μιας κόρης.

Για το περιστατικό ενημερώθηκαν ο δήμαρχος και οι αντιδήμαρχοι.

Ωστόσο, μέχρι σήμερα, ο συγκεκριμένος αντιδήμαρχος συνεχίζει να επιδεικνύει την ίδια ανάρμοστη συμπεριφορά.

Αρα συμπεραίνω οτι δεν υπήρξε παρέμβαση! Η πολιτική αντιπαράθεση είναι απολύτως θεμιτή.

Οι προσωπικές προσβολές, οι απαξιωτικές συμπεριφορές και πολύ περισσότερο η εμπλοκή ενός παιδιού σε αυτήν, δεν έχουν θέση ούτε στην πολιτική ούτε στην κοινωνία μας.

Το θέμα αυτό δεν θεωρώ ότι έχει λήξει.

Θα έχει συνέχεια, γιατί υπάρχουν συμπεριφορές που δεν μπορούν και δεν πρέπει να γίνονται αποδεκτές ή να κανονικοποιούνται. #τόσος_είναι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους