Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Και αυτό εδώ είναι το elimination post που περίμεναν κάποιοι φίλοι από τους 16 του μουντιάλ. Την Αγγλία δεν την σκοτώνουν οι ήττες, πλέον την σκοτώνει η ελπίδα.

Και εξηγώ.

Ξεπερνάμε τους ομίλους για να μη μακρύνει το post και πάμε στα νοκάουτ.

Στο πρώτο ματς με το Μεξικό δεν τους έδιναν τρομακτικές ελπίδες. Το Μεξικό είχε παρουσιάσει ήδη μια δυνατή ομάδα και το κυριότερο έπαιζε μέσα στα άπαρτα βουνά.

Σ’ αυτή τη φοβερή έδρα του που από το 1966 είχε μόλις δύο ήττες.

Και όμως η Αγγλία έβγαλε μέταλλο και καθαρό μυαλό και πάθος και κατάφερε να ανατρέψει παράδοση και πιθανότητες, παίζοντας με 10 παίκτες.

Επόμενη στάση Νορβηγία.

Τότε που είχαν αρχίσει στο νησί και στην ομάδα να πιστεύουν ότι υπάρχουν ελπίδες.

Μέτριο ματς μεν, οι άγγλοι όμως έβαλαν τα γκολ που έπρεπε και μετά άρχισαν να δείχνουν τα πρώτα δείγματα ότι φοβούνται.

Όλη η ομάδα πίσω από την μπάλα χωρίς ευτυχώς να γίνει ζημιά.

Το σημερινό ήταν απλά η φυσική συνέχεια.

Όταν οι ώμοι σου βαραίνουν τόσο πολύ από την ευθύνη του αποτελέσματος που στήνεσαι πισω από την μπάλα 20 λεπτά πριν τελειώσει το παιχνίδι με τους δαιμονισμένους Αργεντινούς, τότε το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο. Ο Γερμανός έχει τεράστια ευθύνη για το σημερινό ματς.

Έβγαλε χωρίς να καταλάβει κανείς γιατί τον Gordon που η ψυχολογία του ήτανε στον ουρανό και έστησε πάλι την ομάδα με πέντε σέντερ μπακ και τον Κειν αμυντικό χάφ.

Αλλά ας μην έχουμε αυταπάτες, για ακόμη μια φορά την Αγγλία την σκότωσε η ελπίδα.

Δεν ξέρω πόσες φορές ακόμα θα μας πληγώσει αυτή η ομάδα. ΥΓ Αυτή η Αργεντινή είναι απέθαντη.

Αντίθετα με τους νησιώτες η ελπίδα τους δυναμώνει. Προσωπικά στον τελικό θα είμαι μαζί της. Για το last dance του τεράστιου Μεσσι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους