Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν ήμουν Αργεντινός, θα είχα πλαντάξει στο κλάμα… Χαζεύω σήμερα εκδηλώσεις πανηγυρισμών από την Αργεντινή.

Και τους χαίρομαι! Ακόμα κι εγώ που είμαι ποδοσφαιρόφιλος, δεν παύω να μένω έκπληκτος με τη δύναμη αυτού του αθλήματος.

Την επίδραση που έχει στον κόσμο.

Τη δύναμη να δημιουργεί τόσο πάθος.

Πολλές εξηγήσεις μπορούν να δοθούν.

Από επιστημονικές και φιλοσοφικές, μέχρι λαϊκές.

Δεν νομίζω όμως καμία να πιάνει την ολότητα του φαινομένου.

Μην πάμε μακριά.

Απορώ ακόμα και με τον εαυτό μου.

Με την επίδραση που έχει πάνω μου! Και δεν υπάρχει αμφιβολία πια, στην ηλικία που είμαι, ότι είμαι πιο ψύχραιμος και τεχνοκρατικής νοοτροπίας από τον μέσο όρο.

Κι όμως… Θα πω δύο προσωπικά παραδείγματα, που μπροστά στο Μουντιάλ φαίνονται ασήμαντα.

Αλλά εμένα με στιγμάτισαν.

Όταν έπεσε κατηγορία για πρώτη φορά ο Πανιώνιος (γιατί μετά το ξανάκανε), έκανα μία ημέρα να μιλήσω.

Δεν μου έβγαινε μιλιά! Τη θυμάμαι εκείνη την ημέρα έντονα ακόμα και σήμερα.

Παρόλο που έχουν περάσει πάνω από 30 χρόνια.

Παρόλο που το είχα ακούσει στο ραδιόφωνο! Όταν πήρε το Κύπελλο ο Πανιώνιος το 1998, είχα συγκινηθεί και χαρεί περισσότερο από οποιαδήποτε προσωπική μου επιτυχία μέχρι και σήμερα.

Και τι συμμετοχή είχα τότε; Καμία.

Απλά ήμουν στο γήπεδο ως θεατής.

Δεν ξέρω αν είναι τύχη ή ατυχία αυτό, αλλά το βέβαιο είναι (όπως είπα στην αρχή) πως αν ήμουν Αργεντινός, θα είχα πλαντάξει στο κλάμα…

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους