Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αυτή η ανάρτηση άρχισε να γράφεται όταν ανακοινώθηκε η αρχή της περιπέτειας του Vassilis Papatheodorou και ολοκληρώθηκε χθες, μόλις διάβασα την τελευταία σελίδα του νέου του βιβλίου.

Στην αρχή ήταν το σοκ της είδησης.

Έπειτα, το ακόμη μεγαλύτερο σοκ της δημόσιας διαπόμπευσης και του αφιλτράριστου σχολιασμού από κάθε σχετικό και άσχετο.

Άνθρωποι που δεν γνώριζαν τις λεπτομέρειες της υπόθεσης μιλούσαν με απόλυτη βεβαιότητα, σε ένα ατελείωτο παιχνίδι χαλασμένου τηλεφώνου.

Ο καθένας πρόσθετε το δικό του λιθαράκι σε μια ιστορία που μεγάλωνε, παραμορφωνόταν και απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τα πραγματικά γεγονότα.

Το παιχνίδι αυτό συνεχίστηκε μέχρι την αθωωτική απόφαση.

Όλοι είχαν κάτι να πουν για το τι είχε συμβεί, για το ποιος έφταιγε, για το τι έκανε σωστά ή λάθος η Δικαιοσύνη.

Ελάχιστοι, όμως, είχαν σταθεί να αναρωτηθούν τι γνώριζαν στ’ αλήθεια.

Και μετά ο Βασίλης επέστρεψε.

Με το βιβλίο «Σπασμένος Χρόνος» ( Εκδόσεις BELL ), όπου αφηγείται τις 343 ημέρες της φυλάκισης του, τη δημόσια διαπόμπευση, τη ζωή πίσω από τα κάγκελα, αλλά και την προσπάθεια ενός ανθρώπου να σταθεί ξανά όρθιος.

Την ημέρα της παρουσίασης του βιβλίου σοκαρίστηκα για ακόμη μία φορά.

Από όσα είπαν οι ειδικοί για τον τρόπο με τον οποίο τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να διαμορφώσουν μια συλλογική πεποίθηση πριν ακόμη ακουστούν τα πραγματικά γεγονότα.

Δεν ήταν απλώς μια παρουσίαση βιβλίου αλλά…σεμινάριο για τη σημασία του να σκεφτόμαστε, να αναρωτιόμαστε, να απομακρυνόμαστε από τα πηγαδάκια και να προσπαθούμε να σχηματίσουμε τη δική μας άποψη ή ακόμα να παραδεχτούμε ότι δεν γνωρίζουμε αρκετά και επομένως, δεν έχουμε άποψη! Οι περισσότεροι δεν είχαν ακούσει ποτέ την πλευρά του Βασίλη.

Δεν γνώριζαν ότι άνθρωποι του χώρου ήξεραν πως ετοίμαζε βιβλίο για το συγκεκριμένο θέμα.

Δεν γνώριζαν τι πραγματικά περιείχε το υλικό, ποιος ήταν ο όγκος του και πόση απόσταση είχε η αλήθεια από όσα κυκλοφόρησαν και αναπαράχθηκαν.

Ένα τεράστιο σούσουρο-όχι γύρω από το τίποτε, αλλά γύρω από μια πραγματικότητα που ελάχιστοι μπήκαν στον κόπο να μάθουν.

Ο «Σπασμένος Χρόνος» δεν αφορά μόνο τον Βασίλη.

Αφορά όλους εμάς.

Το πόσο εύκολα γινόμαστε δικαστές, πόσο γρήγορα παραδινόμαστε στη βεβαιότητα του πλήθους και πόσο δύσκολα επιστρέφουμε για να διορθώσουμε έστω μέσα μας και απέναντι στον ίδιο μας τον εαυτό, όσα είπαμε ή πιστέψαμε όταν τα γεγονότα μάς διαψεύδουν.

Είναι σπουδαίο και απελευθερωτικό να μετακινούμαστε.

Να αναμετριόμαστε με τον εαυτό μας και με όσα κάποτε πιστέψαμε.

Να έχουμε το θάρρος να πούμε «έκανα λάθος», «παρασύρθηκα», «δεν ήξερα» ή ακόμη και να μη πούμε τίποτε.

Δεν χρειάζεται πάντα να έχουμε άποψη, ούτε οπωσδήποτε κάτι να προσθέσουμε.

Η αλλαγή γνώμης, όταν προκύπτει από γνώση και σκέψη, δεν είναι αδυναμία αλλά ευθύνη.

Και η σιωπή, όταν δεν γνωρίζουμε, μπορεί να είναι πιο έντιμη από μια βιαστική βεβαιότητα.

Και είναι εξίσου σημαντικό να θυμόμαστε ότι υπάρχουν θεσμοί, διαδικασίες και άνθρωποι ταγμένοι στην απονομή της Δικαιοσύνης.

Θεσμοί που οφείλουμε να ελέγχουμε και να κρίνουμε, χωρίς όμως να τους υποκαθιστούμε με τηλεοπτικά παράθυρα, αναρτήσεις και λαϊκά δικαστήρια. Η Δικαιοσύνη μπορεί να καθυστερήσει, να κάνει λάθη ή να δοκιμάσει σκληρά έναν άνθρωπο, αλλά η απάντηση δεν μπορεί να είναι η βεβαιότητα του όχλου.

Κρατώ για το τέλος τη φράση του Καμύ που ακούστηκε στην παρουσίαση από τον Γιώργο Νικολόπουλο:«Πρέπει να φανταστούμε τον Σίσυφο ευτυχισμένο». *Στην παρουσίαση του βιβλίου μίλησαν ο Γιάννης Πανούσης, Ομότιμος Καθηγητής Εγκληματολογίας, και ο Ευτύχης Φυτράκης, Δρ Νομικής, Καθηγητής Εγκληματολογίας και πρώην Γενικός Γραμματέας Αντεγκληματικής Πολιτικής.

Παρεμβάσεις έκαναν ο δημοσιογράφος Κώστας Κυριακόπουλος και ο Γιώργος Νικολόπουλος, Καθηγητής Εγκληματολογίας, ενώ τη συζήτηση συντόνισε η Ελεωνόρα Ορφανίδου **Και αξίζει να σημειωθεί ότι ο IANOS όπου έγινε η παρουσίαση, προς τιμήν του, δεν απέσυρε τα παλαιότερα βιβλία του Βασίλη. Βιβλία που χαίρομαι κι εγώ που εξακολουθούμε να έχουμε στο ράφι της βιβλιοθήκης μας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους