Original Post

Πλήρες Κείμενο:

1776,-2026, 250 χρόνια Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, μέρος 4. Η Ελλάδα ευγνωμονούσα! Η μεγαλύτερη οικονομική βοήθεια σε δοκιμαζόμενο λαό μέσα στον 19ο αιώνα, η βοήθεια που δίνει η Αμερικάνικη κοινωνία πολιτών στους Έλληνες την περίοδο 1827-1828 220.000 δολάρια που ισοδυναμούσε με το 70% των εσόδων της ελληνικής κυβέρνησης το 1825.

Η βοήθεια προήλθε αποκλειστικά από την ιδιωτική φιλανθρωπία, δηλαδή από τις οργανώσεις των πολιτών, ούτε ένα σέντς δεν δόθηκε από την Αμερικάνικη κυβέρνηση.

Δυστυχώς, από αυτά τα 220.000, τα 80.000 πήγαν στην ελληνική κυβέρνηση και τα περισσότερα φαγώθηκαν, δεν πήγαν στις αδύναμες ομάδες.

Ακριβώς το ίδιο θα γινόταν και με τα υπόλοιπα, εάν δεν υπήρχαν αυτοί οι δύο σπουδαίοι άνθρωποι, ο γιατρός του Χάρβαρντ, ο Σάμιουελ Χάου και ο Τζόναθαν Μίλλερ.

Συγκεντρώνουν βοήθεια όχι μόνο από τους πλούσιους φιλέλληνες αστούς των τριών πόλεων που υπάρχουν τα φιλελληνικά κομιτάτα, Βοστώνη, Φιλαδέλφεια, Νέα Υόρκη αλλά είναι συγκινητικό να βλέπει κανείς στα αρχεία τις συνεισφορές φτωχών αγροτών της Πενσυλβανία, του Οχάιο, της Βόρειας Καρολίνας, του Μέριλαντ, άνθρωποι που με το ζόρι τα βγάζαν πέρα να συνεισφέρουν τον οβολό τους για ένα λαό χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά (οι πληροφορίες από την έρευνα του Καθ Αριστείδη Χατζή) Τα κομιτάτα αναθέτουν στον Χάου και στον Μίλλερ την μεταφορά των χρημάτων με τον όρο, ότι δεν θα πάνε στην ελληνική κυβέρνηση αλλά σε γυναίκες, παιδιά, αρρώστους, ηλικιωμένους και σε άτομα με προβλήματα υγείας.

Μετά το Ναβαρίνο για έναν ολόκληρο χρόνο στην Πελοπόννησο παραμένει ο Ιμπραήμ, συνεχίζονται οι αψιμαχίες, οξύνονται η προσφυγιά, η πείνα, οι αρρώστιες, οι επιδημίες.

Φτάνουν, λοιπόν, στην Ελλάδα, η κατάσταση που αντικρίζουν 18 Ιουλίου του 1828. Ο Χάου γράφει στον Μίλλερ: «Απ' τα χαράματα ψάχνουμε σε σπηλιές και καλύβες να βρούμε Έλληνες πρόσφυγες που κρύβονται εκεί για να παραδώσουμε μερίδες αλεύρι σε όσους βρίσκονταν σε άθλια κατάσταση.

Εντοπίσαμε 400 οικογένειες γύρω απ' το κάστρο στο Άστρος. 150 από αυτές είναι τόσο εξαθλιωμένες που δεν μπορεί να το αντέξει άνθρωπος.

Ημίγυμνοι, χωρίς παπούτσια, χωρίς κρεβάτι να κοιμηθούν, μέσα σε άθλιες καλύβες φτιαγμένες από κλαδιά δέντρων.

Βρήκαμε πολλές χήρες με 5-6 παιδιά η κάθε μία.

Δεν έχουν να δώσουν φαγητό στα παιδιά τους παρά μόνο χορτάρι και βότανα που προσπαθούν να μαζέψουν κάτω από το καυτό ήλιο Ο Θ. Κολοκοτρώνης ζητά από τον Χάου να παραδοθεί αμέσως η βοήθεια σε αυτόν.

Του απαντάει "με ποια εξουσία με διατάζεις" «Είμαι ο Θόδωρος Κολοκοτρώνης». «Δεν αναγνωρίζω κανέναν Κολοκοτρώνη και δεν έχω καμία υποχρέωση να εκτελώ τις εντολές σου». Δεν εμπιστεύονταν κανέναν.

Σκέφτονται να χρησιμοποιήσουν την εκκλησία αλλά διαπιστώνουν γρήγορα ότι οι παπάδες την μοίραζαν στους φίλους τους και στους ισχυρούς.

Οπότε έκαναν κάτι το εκπληκτικό.

Όργωσαν μόνοι τους την ελεύθερη Ελλάδα, ανακάλυψαν χιλιάδες γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένους, τραυματίες, ανάπηρους, κυριολεκτικά τους ξετρύπωναν σε σπηλιές, σε χαλάσματα, σε υπόγεια, σε πηγάδια, σε λαγούμια, που σιγο-πέθαναν με άθλιες συνθήκες.

Μέσα στη βρώμα, στην πείνα, στην αρρώστια, στο φόβο.

Και για να αποφύγουν την διαφθορά, έκαναν λεπτομερείς καταλόγους με αναλυτικές περιγραφές και μοίραζαν ατομικά κουπόνια για να μεγιστοποιήσουν την αποτελεσματικότητα της βοήθειας αλλά και να την μοιράσουν δίκαια.

Αναφορά στο Κομιτάτο της Νέας Υόρκης, Φεβρουάριος του 1928: Φτάνω στο Αγκίστρι.

Είναι ένα μικρό νησί αλλά βρήκαμε εκεί 2.000 πρόσφυγες.

Αμέσως μόλις φτάσαμε, αρχίσαμε να ψάχνουμε αυτούς που είχαν μεγαλύτερη ανάγκη αλλά όταν μαθεύτηκε η παρουσία μας, έτρεξαν όλοι να μας βρουν και έτσι μέσα σε δύο ώρες είχε μαζευτεί όλο το νησί.

Μοιράσαμε μερίδες 7 κιλών στον καθένα.

Δεν μπορείτε να φανταστείτε τη χαρά τους.

Έφευγαν από την ακτή που είχαμε τις σκηνές μας ζητώντας από τον Θεό και την Παναγία να ευλογεί εμάς και όλους τους Αμερικανούς.

Μπορέσαμε να ντύσουμε σχεδόν όλους που ήταν γυμνοί.

Αμέσως μόλις τελειώσαμε, φύγαμε για την Επίδαυρο.

Εκεί βρήκαμε 5000 πρόσφυγες που όταν μας είδαν άρχισαν να φωνάζουν ενθουσιασμένοι.

Είναι αδύνατο να ακούσεις την ιστορία του καθενός ξεχωριστά χωρίς να δακρύσεις.

Δεν έχω ξανανιώσει έτσι στη ζωή μου. Ο Τζόναθαν Μίλλερ, στα 27 του έφτασε στην Ελλάδα εκπροσωπώντας τη Φιλελληνική Επιτροπή της Βοστωνης, οι επιστολές του βρίσκονται στην Γεννάδειο βιβλιοθήκη Το μεγαλύτερο σοκ που παθαίνει είναι όταν βλέπει στον Πόρο ένα παραμορφωμένο κορίτσι 12 ετών ; ένας Αιγύπτιος στρατιώτης, προσπάθησε να το βιάσει, το κοριτσάκι αντιστάθηκε και αυτός για τιμωρία της έκοψε τη μύτη και τα χείλια! Γράφει στο ημερολόγιο του 18 Ιουλίου, φτάσαμε στο Αγκίστρι το μεσημέρι.

Το νησί είχε 3000 κατοίκους, οι περισσότεροι πρόσφυγες.

Αφού ετοιμάστηκαν οι κατάλογοι αρχίσαμε να μοιράζουμε 4.5 κιλά κυρίως καλαμπόκι, ρύζι και αλεύρι.

Να βλέπεις δυο χιλιάδες ανθρώπους να φοράν κουρέλια σε άθλια κατάσταση, σκελετωμένους, να βλέπουν με λαχτάρα όσα μοιράζαμε και όταν τα έπαιρνα να σηκώνουν τα χέρια ψηλά στον ουρανό και να ευχαριστούν τον Θεό για την αναπάντεχη βοήθεια.

Μπορέσαμε να μοιράσουμε τελικά 1600 μερίδες φαγητού ενώ τα ρούχα που φέραμε τα δώσαμε σε όσους ήταν κυριολεκτικά γυμνοί.

Το βράδυ της πρώτης μέρας ένα μικρό κοριτσάκι, σχεδόν γυμνό με πλησίασε και με παρακάλεσε να το πάρω μαζί μου.

Μου είπε ότι είχε χάσει και τους δυο γονείς στον πόλεμο.

Ήταν μόλις 9 ετών.

Πώς θα μπορούσα να πω όχι.

Αποφάσισα να το υιοθετήσω.

Όμως την άλλη κιόλας μέρα ανακάλυψα με μεγάλη μου έκπληξη ότι το κοριτσάκι, η μικρή Σαπφώ, είχε και τους δύο γονείς της ζωντανούς, μου είχε πει ψέματα.

Θύμωσα πάρα πολύ.

Τους επισκέφτηκα.

Ρώτησα τη μητέρα της πώς μπόρεσε να μάθει το κοριτσάκι της να εξαπατά με τον ίδιο τρόπο.

Τότε εκείνη μου απάντησε πως όχι μόνο η Σαπφώ αλλά και τα άλλα πέντε παιδιά της θα πεθάνουν σύντομα από ασιτία.

Το φαγητό που τους μοιράσαμε απλώς τους έσωσε για λίγες ημέρες.

Σκέφτηκε λοιπόν πως αν η Σαπφώ κατόρθωνε να με πείσει ότι είναι ορφανό ίσως να με έκανε να την λυπηθώ και ετσι να σωθεί έστω και ένα άτομο από την οικογένειά της.

Καθώς έβλεπα την αγωνία αυτής της μητέρας ο θυμός μου πέρασε.

Δεν μπορούσε πια να εγκαταλείψω τη Σαπφώ να πεθάνει αν και δεν είχα την οικονομική δυνατότητα Είχε ήδη υιοθετήσει ένα αγοράκι, δεν μπορούσε οικονομικά να υιοθετήσει και δεύτερο.

Την πήρε όμως μαζί του στις ΗΠΑ και την έδωσε για υιοθεσία στην πιο πλούσια και ισχυρή οικογένεια της Μασαχουσέτης τους Γουίνδρουπ, η υπόλοιπη οικογένεια της Σαπφώς πέθανε Το δε αγοράκι που υιοθέτησε ο Μίλλερ, ήταν πράγματι ορφανό, ο μικρός Λουκάς από την Λιβαδειά, είχε πατέρα πολεμιστή που σκοτώθηκε σε μάχη ενώ η μητέρα του πέθανε στη διάρκεια του τοκετού του.

Τον πήρε λοιπόν 4 χρονών τον Λουκά , τον πήγε στις ΗΠΑ, του έδωσε το δικό του όνομα και ένα δεύτερο μεσαίο όνομα ελληνικό, Λουκάς Μιλτιάδης Μίλλερ. Ο Λουκάς «έξυπνο και δυνατό παιδί», σπούδασε Νομικά, εξειδικεύθηκε στις αγροτικές διεκδικήσεις και μετά τον θάνατο του πατριού του μετανάστευσε στο Ουισκόνσιν, γη των χρυσών ευκαιριών εκείνη την εποχή, άνοιξε κτηματομεσιτικό γραφείο και με τις γνώσεις του έκανε την επιχείρηση να ανθήσει.

Εκλέγεται μέλος του Νομοθετικού Σώματος του Ουισκόνσιν, υποστηρίζει νομοθετικά τους Ινδιάνους, φτιάχνει το Εθνικό Πάρκο του Ουισκόνσιν, δίνει τα ονόματα Αθήνα, Αρκαδία και Μαραθώνας σε τρεις πόλεις της πολιτείας και εκλέγεται με τους Δημοκρατικούς ως ο πρώτος Ελληνοαμερικανός Βουλευτής των ΗΠΑ.

Θεωρώντας την χώρα του γη μεταναστών πρότεινε με τροποποίηση του Αμερικανικού Συντάγματος να αλλάξει το όνομα της από «Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής» σε «Ηνωμένες Πολιτείες της Γης» κάτι που δεν εγκρίθηκε! Σύμφωνα με έρευνα του Καθ. Ιακ.

Μιχαηλίδη, 40 τέτοια προσφυγόπουλα μεταφέρθηκαν στις ΗΠΑ μεταξύ 1822- 1828 Ανάμεσα τους ο Γιώργος Σαρηγιάννης θα τον υιοθετήσει ένας αξιωματικός του Αμερικανικού στρατού, θα γίνει και ο ίδιος αξιωματικός και μάλιστα θα υπηρετήσει στο πολεμικό ναυτικό για 52 ολόκληρα χρόνια, η 3η πιο μακροχρόνια θητεία στην ιστορία των ΗΠΑ.

Αναγνωρίζοντας την αξία του, θεσπίστηκε βραβείο αριστείας με το όνομα του ενώ ένα από τα παιδιά του, ο Κωνσταντίνος έγινε Αρχηγός του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ.

Ενα άλλο προσφυγόπουλο, ο Γεώργιος Κολβοκορέσης στην σφαγή της Χίου σε ηλικία 6 ετών πουλήθηκε ως δούλος , ο πατέρας του κατόρθωσε να του εξαγοράσει την ελευθερία και τον έστειλε στη Βαλτιμόρη των ΗΠΑ.

Εκεί υιοθετήθηκε από ένα διακεκριμένο πλοίαρχο ακολούθησε και αυτός λαμπρή σταδιοδρομία στο Ναυτικό ως «Κόλβος» (Colvos). Συμμετείχε σε μια από τις μεγαλύτερες εξερευνητικές αποστολές των ΗΠΑ στον Ειρηνικό Ωκεανό με τεράστια επιστημονική σημασία, 280 νησιά χαρτογραφήθηκαν και πάνω από 60,000 φυτά και πτηνά περισυλλέγησαν . Για αυτό το λόγο, τιμητικά, ρείς κολπίσκοι φέρουν το όνομα του (Colvos strait/bay) στο Σιάτλ, στην Ανταρτική και στα νησιά Φίτζι! Υπολογίζεται οτι περίπου 100.000 Έλληνες και Ελληνίδες σώθηκαν από την αμερικανική βοήθεια, η μεγαλύτερη που δόθηκε ποτέ σε χειμαζόμενο λαό. Η Ελλάς ευγνωμονούσα! φωτο 1. Πορτρέτο του Χάου φορώντας ελληνική φουστανέλα, έχοντας συγκεντρώσει χρήματα από πολλούς αμερικανικούς συλλόγους και ενώσεις, ζήτησε από τον Καποδίστρια την παραχώρηση έκτασης 5000 στρεμμάτων έξω από την Κόρινθο στα Εξαμίλια για τη δημιουργία εκ του μηδενός, κοινότητας αποκλειστικά απο γεωργούς κατά το αμερικανικό πρότυπο που θα επιδιδόταν στην καλλιέργεια νέων γεωργικών προϊόντων, άγνωστων μέχρι τότε στην Ελλάδα και στην εισαγωγή νέων μεθόδων καλλιέργειας που εφαρμόζονταν ήδη στην Αμερική Το 1830, 40 οικογένειες εγκαταστάθηκαν στην κοινότητα που ονομάστηκε «Ουασιγκτωνία» Το πρωτότυπο αυτό πείραμα δυστυχώς δεν πήγε μακριά, μετά την δολοφονία του Καποδίστρια η βαυαρική αντιβασιλεία δεν ενδιαφέρθηκε για το αμερικανικό σχέδιο, ενώ ένα τεράστιο ποσό, για την εκπαίδευση των αγροτών και την καλλιέργεια γης, κατασπαταλήθηκε και κανείς δεν έμαθε το πού ( τα ιδια παντελάκι μου). φωτο 2. Ο Τζόναθαν Μίλλερ φωτο 3. Επιγραφή στο Γουισκόνσιν που λέει για τον Έλληνα ορφανό, τον Λουκά που έγινε γερουσιαστής της πολιτείας φωτο 4. Πορτρέτο του Λουκά ως γερουσιαστή!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους