Στην Ιλιάδα η ετερογονία των σκοπών κύριο μέσο της έχει την ειρωνεία. Στο Δ, κι αφού έχει προηγηθεί η γελοιοποίηση του Πάρη από τον Μενέλαο στη μεταξύ τους μονομαχία, η σύγκρουση για μια στιγμή μένει...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η συμφωνία των δύο μερών, επισφραγισμένη με μεγάλους όρκους και θυσίες, και με την παρουσία του ίδιου του Πριάμου, είναι σαφής. Οι Τρώες πρέπει να παραδώσουν την Ελένη και τα υπάρχοντά της στον βασιλέα της Λακεδαίμονος, επιπλέον δε να πληρώσουν πολεμική αποζημίωση.

Όχι μόνο οι Αχαιοί, και οι ίδιοι οι Τρώες το επιθυμούν! Το ακούμε να το λένε μεταξύ τους ήδη πριν τη μονομαχία οι δημογέροντες της πόλης στην σκηνή της τειχοσκοπίας: . . . . . . . . . . . . . . . . πιο καλά να φύγει και να την πάρουν πέρα τα καράβια, παρά σ’ εμάς και πάνω στα παιδιά μας τον όλεθρο τον πιο φρικτό να φέρει.

Το δηλώνει σαφώς ο ποιητής μετά τη μονομαχία, όταν ο Αλέξανδρος με τη βοήθεια της Αφροδίτης το σκάει ατιμωτικά και ο Μενέλαος τον αναζητά μαινόμενος: Όμως δεν μπόρεσε απ’ τους Τρώες κανένας ή από τους φημισμένους τους συμμάχους να του τον δείξει· γιατί εάν τον βλέπαν απ’ τον Μενέλαο δεν θα τον κρύβαν, φιλία καμιά δεν έτρεφαν για κείνον μα όλοι τους το ίδιο τον μισούσαν, σαν να ’τανε του μαύρου χάρου η Κήρα.

Το υπονοεί καθαρά ο ίδιος ο αδελφός του Πάρη, ο Έκτορας, όταν τον ονειδίζει εξευτελιστικά στην αρχή του Γ: αρμάτωσες καράβια ποντοπόρα, πιστούς μάζεψες γύρω σου ακολούθους, με ξένους πήγες μπλέχτηκες κι απόκει μας έφερες μιαν όμορφη γυναίκα, νύφη πολεμιστών σπουδαίων, μεγάλη συμφορά για τον πατέρα, την πόλη ετούτη κι όλον τον λαό σου, χαρά για τους εχθρούς, ντροπή για σένα.

Τώρα πια όμως, έχουμε τετελεσμένα: η μονομαχία έγινε, ο νικητής είναι δεδομένος, τα δύο μέρη έχουν την πρόθεση να τιμήσουν τον όρκο τους, η λύση έχει βρεθεί.

Ποιος δεν τη θέλει, τέλος πάντων; Ποιος θέλει να συνεχιστεί η ανθρωποσφαγή; Μα οι θεοί του Ολύμπου, ο Δίας και η Ήρα! Και, ειρωνεία μέσα στην ειρωνεία, για τους αντίθετους λόγους. Η Ήρα επειδή μισεί τους Τρώες και μοχθεί χρόνια και χρόνια για τον όλεθρό τους (να φας τον Πρίαμο ωμό θέλεις, της λέει για να την εκνευρίσει ο σύνευνός της) και φοβάται μήπως με την παράδοση της Ελένης τη γλιτώσουν. Ο Δίας, απεναντίας, επειδή θέλει τη σφαγή των Αχαιών, αφού την έχει υποσχεθεί στην Θέτιδα χάριν του Αχιλλέα που θέλει να εκδικηθεί τον Αγαμέμνονα για τη Χρυσηίδα! Και επειδή ο Δίας θέλει να αποφύγει την κρεβατομουρμούρα, παρουσιάζει τον σκοπό του (την συνέχιση του πολέμου προς όφελος των Τρώων) ως παραχώρηση, τάχα, προς την μαινόμενη συμβία του.

Κρύβοντάς μέσα στα λόγια του βέβαια και μια σαφή προειδοποίηση για τα όσα έπονται.

Πράξε όπως θες λοιπόν· μα κοίτα μη γίνει ετούτο αιτία και ξεσπάσει έριδα τρομερή ανάμεσά μας. Η Ήρα φαντάζεται ότι χειρίζεται τον άντρα της εναλλάσσοντας διαδοχικά τη στάση της μεταξύ επιθετικότητας και μαργιολιάς, γκρίνιας και κολακείας: Έλα λοιπόν, είν’ ώρα να τα βρούμε εγώ κι εσύ, εσύ κι εγώ, κι οι άλλοι οι αθάνατοι θα μας ακολουθήσουν.

Όμως αυτός που την χειρίζεται εντελώς είναι, βεβαίως, ο Δίας.

Σε σημείο που να εκμαιεύει από το στόμα της εκείνο ακριβώς που επιθυμεί, την πρόταση να στείλουν την Αθηνά στο πεδίο της μάχης ώστε να φροντίσει οι Τρώες να επιορκήσουν.

Και η ζωή των ανθρώπων; θα ρωτήσει κανείς.

Μα το λέει σε κάθε του αράδα αυτό το μεγαλειώδες κείμενο, το λέει και ένας σύγχρονος τραγικός. Δεν είναι παρά ένα δίχτυ των θεών, όπου μας πιάνουν σαν τ’ αγρίμια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους