Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε ένα περιβάλλον όπου η κακοτεχνια ονομάζεται τέχνη, η υποκρισία ονομάζεται πειθαρχία , η ποδοσφαιροποιηση των πάντων ονομάζεται εξειδίκευση,η ασέβεια ονομάζεται αξιοπρεπεια και ελευθερία,η κοντή μνήμη ονομάζεται εξέλιξη κλπ πως μπορούν να αναπτυχθούν οι πολεμικές τέχνες που το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η καταστολή και ο έλεγχος του ΕΓΩ.

Σε ένα περιβάλλον όπου η επιθετικοτητα προάγει το "καλύτερο", πως θα αναπτυχθεί η αυτοάμυνα.

Η διάπλαση των χαρακτήρων στις Ακαδημίες πολεμικών τεχνων, χτίζεται με βάση αρρηκτες διαχρονικές αρχές και αξίες.

Οι γνώσεις διοχετευονται με τέτοιο τρόπο ώστε η αντιμετώπιση κρίσης να διέπεται από τις αρχές της αναλογικοτητας.

Στα "dojo" διδάσκεται το τελευταίο στάδιο μια κρίσης και εκεί κρίνεται η διδασκαλια, ο δάσκαλος και η τεχνική.

Τα μαθήματα στα "dojo" είναι μαθήματα ζωής και όχι απλά ένα είδος ασκησης.

Στα "dojo"οι μαθητές θα μάθουν να αναπνέουν, να ισσοροπουν, να συνεργάζονται, να σέβονται, να διαχειρίζονται τη χαρά, την λύπη, τον πονο, να απέχουν από προκλήσεις.

Για να έχουμε περιστατικό εμπλοκής δεν πρέπει να έχουν γίνει πολλά άλλα πράγματα πριν. Το ΕΓΩ είναι η πρωτογονη προστασία και ενεργοποιηται όταν θίγεται.

Οι δυνάμεις που εκλύονται όταν ενεργοποιηται είναι τεράστιες και ανεξέλεγκτες.

Το βασικό επίπεδο διδασκαλίας στις πολεμικές τέχνες είναι η διαχείριση του πρωτόγονου ενστικτου μέσω της πειθαρχίας και των κανόνων συμπεριφοράς.

Η αυτοάμυνα είναι αναφαίρετο δικαίωμα του ανθρώπου, όταν κινδυνεύει η σωματική του ακεραιότητα.

Όμως η αυτοάμυνα διέπεται από τους κανόνες της αναλογικοτητας. Δηλ.

Τόσο ώστε να μη υπάρξει τραυματισμός αλλά αναίμακτη εξουδετερωση.

Στην περίπτωση όπου ο κίνδυνος για την σωματική ακεραιότητα είναι ορατός (μαχαίρι, οπλισμένο χέρι κλπ), η αυτοάμυνα μπορεί, εφ όσον υπάρχουν οι γνωσεις, να συμπεριφερθει ανάλογα.

Όταν οι πολεμικές τέχνες είναι φτιαγμένες για αυτοπροστασια, αυτοάμυνα, η μόνιμη διδασκαλία στις επιθετικές τεχνικές, προπονεί το πρωτόγονο ένστικτο, το οποίο χωρίς έλεγχο, θα απαντήσει σε κάθε πρόκληση, χωρίς τους κανονες της αναλογικοτητας.

Όταν η κοινωνία των πολεμικών τεχνων, κινηται σε ρυθμούς αγώνων, όπου για να κερδίσει ο αθλητής πρέπει να είναι επιθετικός για να αποδείξει ότι είναι καλύτερος, θα πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί με το τι κοινωνικό αποτέλεσμα, μέσω του ανταγωνισμού, θα προκύψει.

Ο πρωταθλητισμος είναι απαραίτητος στην πορεία ενός αθλητή (διότι θα αναδειχθούν θέματα τα οποία μπορούν να βελτιωθούν) αλλά όχι το παν.

Η κοινωνία μας έχει ανάγκη τις πολεμικές τέχνες, σαν σχολεία συμπεριφοράς και φορείς πολιτισμού μέσω των αρχών και αξιών, σε περιόδους Ειρήνης.

Δεν έχουμε πόλεμο για να εκλυψουν οι κανόνες.

Ο επαναπροσδιορισμος της ύπαρξης των πολεμικών τεχνων, είναι η αιτία του παραπάνω άρθρου. Με βαθύ σεβασμό και εκτίμηση προς τις πολεμικές τέχνες, δασκάλους, αθλητές και πολιτεία. ΟSU!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους