Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Κάθισε απέναντί μου στο μετρό μαζί με τον γιο της που ήταν γύρω στα 50. Το παιδί της στο φάσμα του αυτισμού.

Του μιλούσε με υπομονή και γλυκύτητα και στην συνέχεια αφέθηκε στωικά στην σιωπή της.

Τσακισμένη από τη ζωή, ένα πρόσωπο που φαινόταν γερασμένο πριν την ώρα του από τον σκληρό αγώνα που δίνει καθημερινά.

Δεν πήρα τα μάτια μου από πάνω της.

Ένιωσα ντροπή για τον εαυτό μου.

Κάποια στιγμή έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο του Alexander Jollien, συγγραφέα με κινητική αναπηρία ο οποίος γράφει '' Η πραγματική εμπειρία είναι ο ηρωισμός της καθημερινότητας, της κοινοτυπίας, του πρωινού ξυπνήματος και του θαυμασμού για την καθημερινή ηλιαχτίδα, για το αηδόνι που σε ξυπνάει αχόρταγα, στις έξι το πρωί, με το τραγούδι του.

Αυτό είναι ο ηρωισμός.

Να γεύεσαι σε βάθος την πραγματικότητα''. Και κάπως έτσι μου ήρθαν στο μυαλό οι στίχοι της Χαρουλας και του Λεξ ''Αποφάσεις, εντάσεις, καινούργιες προφάσεις και φεύγεις ξανά Έξω ο κόσμος σπαράζει κι εσύ το βιολί του «εγώ» σου Τώρα μέσα στα κόκκινα μάτια σου βλέπω ένα νέο χιονιά Η καρδιά σου παγώνει και γίνεται ο νέος εχθρός σου Δες τα μάτια του πρώτου τυχόντα που μπρος σου θα βρεις Στάσου μία στιγμή να ρωτήσεις μονάχα τι έχει Τι κοιτάς τις πληγές σου λες κι είσαι εσύ το θύμα της γης Κάθε άνθρωπος έχει ένα βάσανο που δεν αντέχει''. Kαι κάπως έτσι η άγνωστη γυναίκα του μετρό έγινε η ηρωίδα μου.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους