Παρακολουθώντας τα τεκτενόμενα τις τελευταίες μέρες νιωθω την ανάγκη να υπενθυμίσω ότι κοινωνίες δεν γίνονται βίαιες μόνο όταν εμφανίζονται δικτάτορες ή ολοκληρωτικά καθεστώτα. Γίνονται βίαιες πολύ...
Παρακολουθώντας τα τεκτενόμενα τις τελευταίες μέρες νιωθω την ανάγκη να υπενθυμίσω ότι κοινωνίες δεν γίνονται βίαιες μόνο όταν εμφανίζονται δικτάτορες ή ολοκληρωτικά καθεστώτα.
Γίνονται βίαιες πολύ νωρίτερα, όταν αποδέχονται την ιδέα ότι ορισμένοι άνθρωποι αξίζουν περισσότερο από άλλους.
Όταν η ανθρώπινη αξία συνδέεται με την παραγωγικότητα, την ανεξαρτησία, τη νοημοσύνη, τη συμμόρφωση ή την εγγύτητα σε μια υποτιθέμενη «κανονικότητα». Με τέτοιες ιδέες ανοίγει ο δρόμος για κάθε μορφή αποκλεισμού.
Η ευγονική δεν γεννήθηκε από το πουθενά.
Αναπτύχθηκε πάνω στην πεποίθηση ότι κάποιοι άνθρωποι είναι πιο επιθυμητοί από άλλους και ότι η κοινωνία έχει το δικαίωμα να αποφασίζει ποιοι θα συμμετέχουν πλήρως σε αυτήν.
Αυτή η λογική δεν εξαφανίστηκε μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επιβιώνει κάθε φορά που οι ανάπηροι, οι νευροδιαφορετικοί, οι φτωχοί, οι μετανάστες, οι γυναίκες ή άλλες περιθωριοποιημένες ομάδες αντιμετωπίζονται ως πρόβλημα προς διαχείριση αντί ως ισότιμοι πολίτες με πλήρη δικαιώματα.
Η αναπηρική δικαιοσύνη και το κίνημα της νευροδιαφορετικότητας δεν διεκδικούν απλώς καλύτερες υπηρεσίες ή μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση.
Αμφισβητούν την ίδια την πολιτική και ηθική βάση πάνω στην οποία οικοδομήθηκε η ιδέα της κανονικότητας.
Υπενθυμίζουν ότι η διαφορετικότητα δεν είναι απόκλιση από την ανθρώπινη φύση αλλά θεμελιώδες χαρακτηριστικό της.
Υπερασπίζονται το δικαίωμα όλων των ανθρώπων να υπάρχουν χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν την αξία τους, να κρύψουν τον εαυτό τους ή να προσαρμοστούν σε πρότυπα που σχεδιάστηκαν χωρίς αυτούς.
Το σύνθημα «Nothing About Us Without Us» δεν είναι μόνο αίτημα εκπροσώπησης, είναι δημοκρατική αρχή.
Είναι η απαίτηση να μετακινηθεί η εξουσία από όσους μιλούν για τους περιθωριοποιημένους προς τους ίδιους τους ανθρώπους που βιώνουν τον αποκλεισμό.
Και σε μια εποχή όπου ο μισαναπηρισμός, ο ρατσισμός, ο σεξισμός και οι κοινωνικές ανισότητες συχνά ανασυντάσσονται με νέες μορφές, (πόσες τέτοιες είδα αυτές τις μέρες...) η υπεράσπιση της νευροδιαφορετικότητας αποτελεί αναπόσπαστο μέρος ενός ευρύτερου αντιφασιστικού και χειραφετητικού αγώνα . Πρόκειται για τον αγώνα για μια κοινωνία που δεν οργανώνεται γύρω από ιεραρχίες ανθρώπινης αξίας, αλλά γύρω από την ισότητα, την αλληλεγγύη και την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους