Original Post

Πλήρες Κείμενο:

52 χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το προδοτικό πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου 1974.

Πενήντα δύο χρόνια από τότε που ο φασισμός φόρεσε τη μάσκα του «πατριωτισμού», σήκωσε όπλο απέναντι στη Δημοκρατία, άνοιξε τον δρόμο στην Τουρκική εισβολή, στην κατοχή και στη διχοτόμησης της πατρίδας μας. 52 χρόνια μετά, οι αμετανόητοι παραμένουν ανάμεσά μας.

Είναι αυτοί που επιχειρούν να ξεπλύνουν τους πραξικοπηματίες.

Αυτοί που μιλούν για «δύο πλευρές» και ζητούν να ξεχάσουμε, αυτοί που εξισώνουν θύτες και θύματα, που παρουσιάζουν τους πραξικοπηματίες ως «ρομαντικούς πατριώτες». Είναι όσοι εξακολουθούν να επενδύουν στον φόβο, στο μίσος και στον διχασμό, γιατί χωρίς αυτά δεν έχουν πολιτική ύπαρξη.

Η ιστορία δεν γράφτηκε από «λάθη», ούτε από «παρεξηγήσεις» ούτε από μερικούς άφρονες.

Το πραξικόπημα ήταν έγκλημα.

Ήταν μια συνειδητή, βίαιη και εγκληματική ενέργεια που οργανώθηκε από την Χούντα των Αθηνών και την ΕΟΚΑ Β με υποστήριξη της CIA και του ΝΑΤΟ.

Είχε ονοματεπώνυμο.

Είχε ιδεολογία.

Είχε αυτουργούς, συνεργούς και πολιτικούς κληρονόμους. Η Κύπρος δεν προδόθηκε από τους δημοκράτες.

Προδόθηκε από τον φασισμό, και από όσους πίστεψαν ότι η βούληση του λαού μπορεί να ανατραπεί με τα όπλα. Η Δημοκρατία δεν κινδυνεύει μόνο από τα τανκς.

Κινδυνεύει και από τη λήθη.

Από τη σιωπή.

Από την ανοχή απέναντι στον φασισμό.

Κινδυνεύει όταν οι νοσταλγοί του σκοταδισμού βρίσκουν ξανά χώρο στον δημόσιο λόγο, όταν η ακροδεξιά παρουσιάζεται ως «μία ακόμη άποψη», όταν η διχοτόμηση μετατρέπεται από εφιάλτης σε «ρεαλιστική επιλογή». Ας το πούμε καθαρά: όσοι σπέρνουν το μίσος, όσοι εμπορεύονται τον εθνικισμό και όσοι εργαλειοποιούν την Ιστορία για μικροπολιτικά οφέλη, δεν υπηρετούν την Κύπρο.

Υπηρετούν τη διαιώνιση του προβλήματος.

Γιατί η διχοτόμηση δεν θα έρθει μόνο με συρματοπλέγματα και κατοχικούς στρατούς· θα έρθει και μέσα από τη συνήθεια, την παραίτηση και την αποδοχή.

Οι πολιτικοί απόγονοι εκείνων που έστρεψαν τα όπλα εναντίον του ίδιου τους του λαού μπορεί να άλλαξαν συνθήματα, αλλά όχι νοοτροπία.

Όποτε η Δημοκρατία υποχωρεί, όποτε ο δημόσιος διάλογος δηλητηριάζεται, όποτε ο αντίπαλος μετατρέπεται σε εχθρό, η σκιά της 15ης Ιουλίου επιστρέφει. Η Ιστορία, όμως, δεν διαγράφεται.

Δεν παραποιείται.

Δεν θα επιτρέψουμε να ξαναγραφτεί η Ιστορία.

Δεν θα επιτρέψουμε να ξεχαστεί ότι ο φασισμός υπήρξε πάντα εχθρός της Δημοκρατίας και της πατρίδας.

Πενήντα δύο χρόνια μετά, το καθήκον μας παραμένει το ίδιο: να υπερασπιστούμε τη Δημοκρατία, να παλέψουμε για επανένωση, να αντισταθούμε στον φανατισμό και να οικοδομήσουμε μια Κύπρο ειρηνική, ελεύθερη και απαλλαγμένη από κατοχικούς στρατούς και συρματοπλέγματα.

Η λήθη είναι το τελευταίο καταφύγιο των αμετανόητων.

Η μνήμη όμως, είναι πράξη αντίστασης.

Το πραγματικό δίλημμα, 52 χρόνια μετά, είναι απλό: Με τη Δημοκρατία ή με τους νοσταλγούς του σκοταδισμού; Με την επανένωση ή με τη διχοτόμηση; Με την αλήθεια ή με τη λήθη; Γιατί η 15η Ιουλίου δεν είναι απλώς μια επέτειος. * Το βίντεο είναι απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά το οποίο προβλήθηκε στον ΣΚΑΙ.

Στο ηχητικό ακούγεται ο Ιωαννίδης να παραδέχεται πως γνωρίζει ότι οι Τούρκοι θα φτάσουν μέχρι την Λευκωσία. Ο Ράλλης προσπαθεί να τον πείσει να μην κηρύξουν Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα αλλά να «απειλήσουν» Ένωση. Η Κύπρος χρησιμοποιείται ως διαπραγματευτικό χαρτί.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους