Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🦅 Από την Αγχόνη στα Χαρακώματα: Πώς οι Ήρωες του 1974 παρέλαβαν τη Σκυτάλη της Θυσίας από τους Μαχητές του 1955 Υπάρχει μια αόρατη, αιματοβαμμένη κλωστή που διαπερνά τη σύγχρονη Ιστορία της Κύπρου.

Μια γραμμή που δεν χαράχτηκε σε χάρτες και διπλωματικά γραφεία, αλλά σμιλεύτηκε στις αγχόνες των Κεντρικών Φυλακών, στα λημέρια του Πενταδακτύλου και στα μπαρουτοκαπνισμένα χαρακώματα της Λευκωσίας.

Είναι η σκυτάλη της ελληνικής λεβεντιάς, αυτή που παρέλαβαν οι έφηβοι και οι άνδρες του 1974 από τα χέρια των ηρώων του 1955-1959.

Δεν πρόκειται απλώς για μια ιστορική συνέχεια, αλλά για την ίδια, αδιαίρετη ψυχή που αρνήθηκε να συμβιβαστεί με τον ζυγό.

Όλα ξεκίνησαν όταν μια χούφτα παλικάρια, οπλισμένα με πίστη και ελάχιστα μέσα, αποφάσισαν να τα βάλουν με μια πανίσχυρη αυτοκρατορία.

Ήταν η γενιά του Ευαγόρα Παλληκαρίδη, του Γρηγόρη Αυξεντίου, του Κυριάκου Μάτση.

Όταν ο 21χρονος Χαρίλαος Μιχαήλ ανέβαινε τα σκαλιά της αγχόνης τον Αύγουστο του 1956, τραγουδώντας το «Ξύπνα καημένε μου Ραγιά» και φωνάζοντας στον πατέρα του πως είχε το θάρρος να πατήσει το ικρίωμα, δεν πέθαινε απλώς, αλλά φύτευε έναν σπόρο.

Όταν η έγκυος μάνα Λουκία Λαουτάρη Παπαγεωργίου έπεφτε νεκρή από τις αγγλικές σφαίρες στο Αυγόρου το 1958, άφηνε πίσω της μια ιερή διαθήκη.

Αυτές οι θυσίες έγιναν τα νανουρίσματα και οι σχολικές ιστορίες με τις οποίες μεγάλωσαν τα παιδιά που, δεκαέξι χρόνια αργότερα, θα καλούνταν να αντιμετωπίσουν τον «Αττίλα». Όταν το πρωινό της 20ής Ιουλίου 1974 ο ουρανός της Κύπρου γέμισε με τα αλεξίπτωτα του εισβολέα, εκείνα τα παιδιά που το 1955 ήταν στις αγκαλιές των μανάδων τους ή στα θρανία των δημοτικών σχολείων, βρέθηκαν ξαφνικά στην πρώτη γραμμή.

Ήταν πλέον οι 19χρονοι στρατιώτες, οι έφεδροι και οι ανθυπολοχαγοί της πρώτης γραμμής.

Και τότε, η ιστορία επαναλήφθηκε με την ίδια, συγκλονιστική αυταπάρνηση. Ο Αντισυνταγματάρχης Χρίστος Φώτης, ο οποίος το 1963-64 είχε οδηγήσει τον «Ιερό Λόχο» των εθελοντών φοιτητών στις μάχες της Ομορφίτας και της Πάφου, έπεσε όρθιος στα Καζιβερά την πρώτη κιόλας μέρα της εισβολής, οδηγώντας τους εφέδρους του στην επίθεση.

Την ίδια ώρα, ο Κρητικός Ανθυπολοχαγός Σταύρος Μπιτσάκης, ο οποίος έγραψε στον τοίχο του 256 ΤΠ στην Πεντάγια τους στίχους «Αν είναι να πεθάνει κανείς για την Ελλάδα, θεία είν΄η δάφνη», έπεσε μαχόμενος στη Λάπηθο σαν άλλος Αυξεντίου, αρνούμενος να εγκαταλείψει τους Κύπριους στρατιώτες του.

Παράλληλα, οι εθνοφύλακες του 212 ΤΠ και οι καταδρομείς της ΕΛΔΥΚ στο Ύψωμα Κολοκασίδη έγιναν μια γροθιά μέσα στα ίδια χαρακώματα, για να κρατήσουν τη Λευκωσία ελεύθερη και να σπάσουν το φράγμα των τουρκικών αρμάτων.

Η σύνδεση είναι απόλυτη και βαθιά.

Οι πολεμιστές του 1974 δεν πολέμησαν απλώς για να υπερασπιστούν τα σπίτια τους, αλλά για να μην προδώσουν τους νεκρούς του 1955.

Πολέμησαν έχοντας στο μυαλό τους πως η γη που πατούσαν είχε ήδη ποτιστεί με το αίμα ηρώων που προτίμησαν την αγχόνη από τη σκλαβιά.

Οι μαχητές του '74 κοίταξαν στα μάτια τον θάνατο με το ίδιο ακριβώς ψυχικό σθένος που είχε ο Χαρίλαος Μιχαήλ, ο Ανδρέας Ζάκος και ο Ιάκωβος Πατάτσος.

Είχαν την ίδια τρέλα και τη λεβεντιά που έκανε τον Γεώργιο Παπαμελετίου να φωνάξει στο αεροδρόμιο Λευκωσίας πως ούτε ο Θεός ο ίδιος δεν θα τον ανάγκαζε να παραδώσει ελληνική γη. Η σκυτάλη αυτή, που ξεκίνησε από τα χέρια των ανταρτών της ΕΟΚΑ και πέρασε μέσα από τη φωτιά και το σίδερο των πολεμιστών του 1974, σήμερα βρίσκεται στα δικά μας χέρια.

Η μνήμη των δύο αυτών γενεών, που δεν δείλιασαν μπροστά σε αυτοκρατορίες και υπέρτερους εχθρούς, δεν είναι απλώς ιστορικές επέτειοι, αλλά η πυξίδα μας.

Είναι η απόδειξη πως αυτός ο τόπος, όσο μικρός κι αν φαίνεται στον χάρτη, γεννά ανθρώπους που ξέρουν να πεθαίνουν όρθιοι, για να μπορούν οι επόμενοι να ζουν ελεύθεροι. Τιμή και δόξα στους Ήρωες του 1955 και του 1974. Η ιστορία μας δεν παραγράφεται, η θυσία τους δεν ξεχνιέται! ΑΘΑΝΑΤΟΙ! Πηγή Ιστορικές μνήμες ΕΟΚΑ 1955-1959

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους