Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ένα φλιτζάνι καφέ είναι πάνω στο τραπέζι. Δεν τον έχω πιεί ακόμα.

Τον βασανίζω.

Γυρνάω σελίδα στο βιβλίο που διαβάζω.

Έχει ενδιαφέρον.

Λέει για τη ζωή κάποιων παιδιών , πώς ήταν μικρά και πως μεταλλάχτηκαν όταν μεγάλωσαν.

Κανένα δεν παρέμεινε παιδί , αλλά και κανένα δεν έζησε τη ζωή που ονειρεύτηκε.

Άλλωστε ποιός ζει τη ζωή που ονειρεύτηκε μικρός ; Η ζωή συνήθως επιφυλάσσει εκπλήξεις.

Τις πιό πολλές φορές άσχημες.

Ίσως να είναι το γραφτό μας η ευτυχία να είναι σε μικρές στιγμές.

Άλλοτε είναι σύντομες , κρατάνε το πολύ δυο ώρες.

Και άλλοτε τις τραβάμε με το ζόρι , μπας και κρατήσουν λίγο παραπάνω.

Οι ήρωες του βιβλίου μεγάλωσαν , άλλοι έζησαν , άλλοι πέθαναν.

Κανείς όμως δεν κατάφερε να φτάσει το όνειρό του.

Μόνο ένα ζευγάρι που ερωτεύτηκε.

Ίσως ο συγγραφέας να ήθελε να τελειώσει με έναν τόνο αισιοδοξίας.

Ίσως το ζευγάρι να ήταν κάποιο απωθημένο δικό του ,για κάτι που θα ήθελε να ζήσει.

Πάντως και κλείνω το βιβλίο , όταν κοιτάζω το απέραντο γαλάζιο , βλέπω κείνο το πάθος που έζησα εγώ.

Κι όσο για τον πόνο , πιστεύω πως ήταν αναμενόμενος.

Πίνω μια τελευταία γουλιά καφέ , σηκώνομαι και κοιτάζω το πλακόστρωτο του δρόμου.

Ώρα για περπάτημα.

Ο γιατρός είπε πως λίγο περπάτημα σε κάνει να ξεχνάς ή να θυμάσαι. Θα δείξει... Στέλιος Χρόνος - Γεωργία Μαρκοπούλου 🔥 Ένα φιλί να ξεψυχήσεις #φιλι🔥

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους