Διάβασα το κάλεσμα του πολιτικά αδελφικού φίλου Αβραμίδη Γαβριήλ για λογαριασμό της ΔΗ.ΠΑ.ΣΥ και διαφωνώντας αποφάσισα να βάλω τα πράγματα σε μία άλλη διάσταση που εδράζεται στην επαναφορά της ηθικής...
Διάβασα το κάλεσμα του πολιτικά αδελφικού φίλου Αβραμίδη Γαβριήλ για λογαριασμό της ΔΗ.ΠΑ.ΣΥ και διαφωνώντας αποφάσισα να βάλω τα πράγματα σε μία άλλη διάσταση που εδράζεται στην επαναφορά της ηθικής ως αξία στην πολιτική.
Ο βουλευτής Νίκος Παπαδόπουλος που εξελέγει με το ψηφοδέλτιο του κόμματος της Νίκης και που τον απομάκρυναν για λόγους που ουδέποτε τεκμηριώθηκαν ως ουσιαστική πολιτική διαφωνία, δεν παρέδωσε ως όφειλε την βουλευτική έδρα και ανεξαρτητοποιήθηκε.
Δηλαδή διατήρησε την κοινοβουλευτική έδρα, την οποία απέκτησε χάρη στην εμπιστοσύνη των ψηφοφόρων προς το συγκεκριμένο κόμμα.
Βλέπω, από κει και πέρα, τον Νίκο Παπαδόπουλο στην πράξη να στηρίζει ένα δικό του διαφορετικό πολιτικό σχέδιο, δημιουργώντας μια κατάσταση πολιτικής σύγχυσης.
Και αυτό με τίποτα δεν αποτελεί μια δευτερεύουσα πολιτική λεπτομέρεια.
Είναι ζήτημα πολιτικής συνέπειας και δημοκρατικής ευθύνης.
Γιατί η έδρα αλλά και η πολιτική ιδιότητα που αποκτήθηκε μέσα από ένα συλλογικό εγχείρημα δεν αποτελούν προσωπικό πολιτικό περιουσιακό στοιχείο.
Αποκτήθηκαν μέσα από μια συλλογική προσπάθεια, ένα πρόγραμμα, μια κομματική ταυτότητα και μια σχέση εμπιστοσύνης με τους πολίτες.
Η αξιοποίηση αυτής της σχέσης εμπιστοσύνης για την οικοδόμηση ενός άλλου πολιτικού σχεδίου δεν είναι απλώς μια διαφωνία, είναι ζήτημα πολιτικής αξιολόγησης.
Αν ο Νίκος Παπαδόπουλος θεωρεί ότι ο πολιτικός του δρόμος δεν βρίσκεται στο κόμμα της Νίκης, έχει κάθε δημοκρατικό δικαίωμα να ακολουθήσει διαφορετική πορεία.
Αυτό είναι απολύτως θεμιτό.
Δεν είναι όμως πολιτικά έντιμο να αξιοποιεί την πολιτική νομιμοποίηση που του έδωσε η Νίκη για να υπηρετεί ένα άλλο εγχείρημα.
Η βουλευτική έδρα δεν είναι προσωπική ιδιοκτησία ούτε πολιτικό κεφάλαιο που μεταφέρεται κατά βούληση.
Όσο αφορά τώρα την πατριωτική συμπαράταξη με επικεφαλής τον Νίκο Παπαδόπουλο, εγώ που εδώ και δέκα χρόνια αγωνίζομαι σαν την άδικη κατάρα για την ομογενοποίηση του πατριωτικού χώρου, την θεωρώ άγονη, θνησιγενή και καιροσκοπική.
Και για να μη θεωρηθεί ότι εξυπηρετώ δικές μου σκοπιμότητες ή σκοπιμότητες του κόμματος ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΟΙ έχω την πιο σωστή πρόταση στο αίτημα «ενωθείτε γιατί μόνοι σας δεν θα καταφέρετε τίποτα». Τελεσίδικα προτείνω, κρίνοντας ότι ικανοποιώ την βούληση της πλειοψηφίας των ανθρώπων του πατριωτικού χώρου, να συσπειρωθούμε όλοι και λέω όλοι, δηλαδή οι πάντες, γύρω από το πρόσωπο της Κυρίας Μαρίας Καρυστιανού, προτάσσοντας το αναγκαίο αίτημα της πολιτικής κάθαρσης.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους