Στα χθεσινά (δικά μας) ποδοσφαιρικά, η ήττα με 4-1 από την Ραπίντ ήταν ένα καλό ... μάθημα. Όχι ποδοσφαιρικό (τα φιλικά είναι για τους προπονητές, είτε κερδίζουμε, είτε χανουμε), αλλά κυρίως...
Στα χθεσινά (δικά μας) ποδοσφαιρικά, η ήττα με 4-1 από την Ραπίντ ήταν ένα καλό ... μάθημα.
Όχι ποδοσφαιρικό (τα φιλικά είναι για τους προπονητές, είτε κερδίζουμε, είτε χανουμε), αλλά κυρίως ... οπαδικό.
Γιατί όσο κερδίζαμε, όλο διθύραμβους διαβάζαμε.
Τώρα που χάσαμε, άρχισε η γκρίνια.
Από μία ομάδα που δεν διέφερε πολύ από την Γκρασχόπερ (που της ρίξαμε 3) και την Πάκσι που θα παίξουμε σε 10 μέρες.
Τόσο κράτησε η στήριξη.
Τρία φιλικά. Ο Γιάγκουσιτς από παιχταράς θα γίνει «ταλέντο» στις ήττες, ο Ντε Φράι από ηγέτης θα γίνει «παλαίμαχος», ο Τετέη θα γίνει «από την Κηφισιά χωρίς εμπειρίες», ο Πένα «τροχονόμος» και ο Νίστρουπ από «νέος Μουρίνιο-Γκμοχ-Κλοπ-Όλσεν» θα γίνει «που πας με Δανό στον πάγκο, καλύτερα να κρατάγαμε τον Μπενίτεθ». Και φυσικά η καραμέλα «καλά τα έλεγε ο Μπενίτεθ - Τερίμ, να φύγουν 15 παίχτες, δεν κάνουν αυτοί». Jacob, Stefan, Étienne, Inaki, καλώς ήρθατε στον πλανήτη «Παναθηναϊκός». υγ. Περαστικά σε Ίνγκα και Ντάβιντε.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους