Tου Λεωνίδα Βατικιώτη " Σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα (αν και γραμμένο υπό την Δυτική οπτική) βιβλία που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια για το Ιράν, με τίτλο Ο βασιλιάς των βασιλιάδων (The king of...

Πλήρες Κείμενο:

Tου Λεωνίδα Βατικιώτη " Σε ένα από τα πιο ενδιαφέροντα (αν και γραμμένο υπό την Δυτική οπτική) βιβλία που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια για το Ιράν, με τίτλο Ο βασιλιάς των βασιλιάδων (The king of the kings), ο συγγραφέας και πολεμικός ανταποκριτής Σκοτ Άντερσον χλεύαζε τον εφησυχασμό των Δυτικών για την κατάσταση στο προεπαναστατικό Ιράν.

Χαρακτηριστικά, τον Δεκέμβριο του 1977 ο αμερικανός πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ είχε δηλώσει πώς το Ιράν ήταν «ένα νησί σταθερότητας σε μια από τις πιο προβληματικές περιοχές του κόσμου». Απέναντι στην ολύμπια αταραξία της Ουάσιγκτον, ο συγγραφέας του βιβλίου επικαλείται έναν άνθρωπο των υπηρεσιών, ονόματι Μικαΐλ Μετρίνκο, άριστο γνώστη της ιρανικής γλώσσας φαρσί, που συνέτασσε τις αναφορές του ανεπηρέαστος από τις επίσημες συναναστροφές και τα διπλωματικά δείπνα, κάνοντας μόνο βόλτες στους δρόμους και στα παζάρια της Τεχεράνης και συνομιλώντας με καθημερινούς ανθρώπους.

Ήταν ο μόνος που μετέφερε την οργή του κόσμου προειδοποιώντας για όσα συνέβησαν στη συνέχεια.

Πιθανότατα, η Τεχεράνη να θέλησε να κάνει γνωστό στους Δυτικούς αυτό που θα έκανε κι ο Μετρίνκο αν ήταν σε υπηρεσία σήμερα: Ότι ο καθημερινός κόσμος συνεχίζει να στοιχίζεται πίσω από την κυβέρνηση, ενάντια στον ιμπεριαλισμό και να απορρίπτει κάθε σχέδιο στρατιωτικής εισβολής ή πολιτικής αποσταθεροποίησης.

Επιχειρώντας να συνθέσουμε τα παραπάνω συνάγουμε ότι η ιρανική ηγεσία μεταθέτοντας για τον Ιούλιο την ταφή του ηγέτη της ανέλαβε μια πρόκληση και την κέρδισε πανηγυρικά.

Πιθανότατα, να ήθελε αρχικά να στείλει μήνυμα στο εξωτερικό και τις εναπομείνασες ξένες πρεσβείες στην Τεχεράνη, δείχνοντας πόσο αυθαίρετες και άσχετες με την πραγματικότητα είναι οι εκτιμήσεις τους ότι πρόκειται για ένα εύθραυστο κι ευάλωτο καθεστώς που θα καταρρεύσει σαν πύργος από τραπουλόχαρτα αν δολοφονηθεί η ηγεσία του.

Η συμμετοχή πάνω από 40 εκατ. διαδηλωτών έπεισε και τον πιο δύσπιστο ή ακόμη και εχθρικά διακείμενο απέναντι στο Ιράν ότι η κυβέρνηση απολαμβάνει πλήρους και ανεπιφύλακτης νομιμοποίησης από την ιρανική κοινωνία.

Κι αυτό είναι το πρώτο συμπέρασμα.

Το δεύτερο σχετίζεται με την συνισταμένη των πολιτικών κατευθύνσεων που κατέκλυσαν τους ιρανικούς δρόμους.

Οι πύρινοι δρόμοι του Ιράν, του φτωχού, λαϊκού Ιράν, που έχει πολλά να χάσει και τίποτε να κερδίσει από την συνδιαλλαγή με τον ιμπεριαλισμό ψήφισαν: Κανένας συμβιβασμός με τους αμερικανο-ισραηλινούς ιμπεριαλιστές δολοφόνους και συνέχιση του πολέμου μέχρι την οριστική νίκη! …"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους