Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Στη Βόνη, ένα πετρόχτιστο χωριό έξω από το Ηράκλειο, ανάμεσα σε ελιές και αμπέλια, στέκει ακόμα το ξωκλήσι της Αγίας Μαρίνας και δίπλα του, το παλιό πηγάδι με τη σκουριασμένη τάπα.

Εκεί ρίχνει τον ίσκιο της η συκιά της Αγίας — γέρικη, με φύλλα πλατιά σαν παλάμες και κορμό που τον αγκαλιάζουν δυο παιδιά μαζί.

Λένε οι Βονιανοί πως η συκιά φύτρωσε το 1822, στη μεγάλη σφαγή του Ηρακλείου.

Οι χωριανοί κρύφτηκαν στο εκκλησάκι της Αγίας Μαρίνας, διψασμένοι και νηστικοί.

Το πηγάδι είχε στερέψει από τον πόλεμο.

Τότε, μια γυναίκα με κόκκινο μαντήλι — ίδια η Αγία — φάνηκε στο προαύλιο.

Χτύπησε με το ραβδί της τη γη και είπε: «Βόνη, γη ευλογημένη, να βγάζεις νερό και γλύκα για τα παιδιά σου». Το πρωί, στη θέση που χτύπησε το ραβδί, είχε φυτρώσει μια μικρή συκιά και το πηγάδι γέμισε με νερό κρύο, που μύριζε χώμα και βασιλικό.

Από τότε, κάθε 17 Ιουλίου, ανήμερα της Αγίας Μαρίνας, η συκιά της Βόνης δίνει τα πρώτα της σύκα.

Είναι τα Αγιομαρινίτικα, όπως τα λένε εδώ: μικρά, με πράσινη φλούδα που σκίζεται εύκολα, και μέσα μελίρρυτα, κόκκινα σαν το κρητικό κρασί.

Τα παιδιά της Βόνης ξέρουν το έθιμο.

Από το χάραμα της γιορτής μαζεύονται με τα καλαθάκια τους, ξυπόλητα, όπως τα τρία της εικόνας. Ο Λευτέρης από τους Καπαρουνάκηδες σκαρφαλώνει να κόψει τα πιο ψηλά. Η Μαρίνα, η εγγονή του παπά, δοκιμάζει πάντα το πρώτο και κάνει τον σταυρό της κι ο μικρός ο Μανωλιός κάθεται πάνω στο μαρμάρινο στόμιο του πηγαδιού και τα τρώει με τα ζουμιά να τρέχουν στο πηγούνι του.

Μα ο κανόνας είναι ένας, κι αλίμονο σε όποιον τον ξεχάσει: Τα σύκα της Αγίας Μαρίνας δεν πουλιούνται.

Μόνο κερνιούνται.

Στο πανηγύρι τα βάζουν σε μεγάλες πιατέλες μαζί με παξιμάδι και ρακή.

Τα μοιράζουν στους προσκυνητές που ανηφορίζουν από το Ηράκλειο και τις Αρχάνες.

Γιατί η Αγία τα έδωσε για να γλυκαίνουν τον λαό, όχι για να πλουτίζουν οι άπληστοι.

Πήγε μια φορά, πριν χρόνια, ένας έμπορος από την Χώρα να τα μαζέψει με τα τσουβάλια.

Γέμισε το φορτηγό του μέχρι απάνω.

Μα μόλις πέρασε τη στροφή στον Προφήτη Ηλία, τα σύκα ξίνισαν κι έγιναν μαύρα σαν κάρβουνο και το φορτηγό του δεν ξανάβαλε μπρος ποτέ.

Το ‘χουν ακόμα παρατημένο εκεί να το τρώει η σκουριά, για να θυμίζει.

Γι’ αυτό αν βρεθείς 17 Ιούλη στη Βόνη, στο πανηγύρι της Αγίας Μαρίνας, θα σε κεράσουν σύκο από την ίδια συκιά.

Θα πιεις νερό από το πηγάδι και θα ακούσεις τις μανάδες να λένε στα παιδιά τους: «Φάε παιδί μου, είναι ευλογημένο.

Το φύτεψε η Αγία με τα χέρια της για να μην διψάσει ποτέ το χωριό μας». Σήκω, Μαρίνα μου, πρωί, με τη δροσούλα, με το φως, να πας στο πηγαδάκι σου να κόψεις σύκο μελιστός. Ρεφρέν: Αγιά Μαρίνα Βόνης μου, συκιά μου ευλογημένη, πότισες γη με δάκρυ σου κι εβγήκε γλύκα ανθισμένη.

Το ραβδάκι σου εχτύπησε στην πέτρα την ξερή, κι εφύτρωσε συκιούλα μου να τρώνε τα μωρά. Ρεφρέν Αγιά Μαρίνα Βόνης μου, συκιά μου ευλογημένη, ποιος φάει και δεν σε μνημονεύσει, η γλύκα του πικραίνει.

Μαζέψτε, κοπελιές, συκά, μαζέψτε, παλικάρια, μα μην τα βάλετε αργυρά να γίνουνε ζαράρια.

Γιατί τα ‘ταξε η Αγιά σε πεινασμένο στόμα, κι όποιος τα κάνει εμπορικά, μαραίνεται στο χώμα. Ρεφρέν Αγιά Μαρίνα Βόνης μου, συκιά μου ευλογημένη, στα χρόνια και στους αιώνες να ‘σαι δοξασμένη! Το λένε τρεις φορές: μια όταν κόβουν το πρώτο σύκο, μια όταν πίνουν νερό από το πηγάδι, και μια τελευταία όταν αρχίζει ο χορός στο προαύλιο της εκκλησίας.

Λένε πως αν το τραγουδήσεις με καθαρή καρδιά, το σύκο που θα φας θα σου φέρει υγεία για όλο τον χρόνο. Άννα Δανάλη μυθοπλασία

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους