Original Post

Πλήρες Κείμενο:

— Αν φύγεις τώρα, δεν θα μπορέσεις να επιστρέψεις. Δεν πρόκειται να ξανανοίξω την πόρτα σε έναν άνθρωπο που επιλέγει το κρεβάτι μιας άλλης γυναίκας, είπε ήρεμα η Βικτόρια, στεκόμενη στο χολ. Ο Μαξίμ έμεινε ακίνητος με την ταξιδιωτική τσάντα στο χέρι και κοίταξε τη γυναίκα του με δυσπιστία.

Ο ιμάντας της τσάντας τεντώθηκε πάνω στον ώμο του, τα δάχτυλά του άσπρισαν γύρω από τη λαβή, αλλά παρ’ όλα αυτά προσπάθησε να χαμογελάσει ειρωνικά, σαν να είχε ακούσει όχι μια προειδοποίηση, αλλά ένα αποτυχημένο αστείο. — Βίκα, μην αρχίζεις.

Δεν φεύγω για πάντα. — Κι εγώ δεν το λέω αυτό προσωρινά.

Ανοιγόκλεισε τα μάτια και ύστερα άφησε απότομα την τσάντα στο πάτωμα. — Αυτή τη στιγμή μιλάς πάνω στα νεύρα σου.

Αύριο θα έχεις ηρεμήσει και θα μιλήσουμε κανονικά. Η Βικτόρια στεκόταν δίπλα στην εξώπορτα με άνετα ρούχα σπιτιού, χωρίς μακιγιάζ και με τα μαλλιά πιασμένα πίσω.

Στο πρόσωπό της δεν υπήρχαν ούτε δάκρυα ούτε παράκληση ούτε εκείνη η γνώριμη ένταση στην οποία ο Μαξίμ είχε προλάβει να συνηθίσει τους τελευταίους μήνες.

Αυτό ακριβώς ήταν που τον αποσυντόνιζε.

Περίμενε καβγά. Φωνές. Κατηγορίες.

Ίσως ακόμη και μια προσπάθεια να τον κρατήσει από το μανίκι.

Όμως η γυναίκα του στεκόταν απλώς μπροστά του και τον κοιτούσε σαν να είχε ήδη αποφασίσει τα πάντα. — Σου πρότεινα να μιλήσουμε κανονικά όταν έλεγες ψέματα για τις συσκέψεις, είπε η Βικτόρια.

Όταν επέστρεφες σπίτι με το άρωμα μιας άλλης γυναίκας πάνω στο μπουφάν σου.

Όταν έσβηνες μηνύματα καθισμένος δίπλα μου στο δείπνο.

Όταν με αποκαλούσες καχύποπτη. Ο Μαξίμ πέρασε το χέρι του πάνω από το πρόσωπό του. — Δεν ήθελα να σε πληγώσω. — Αλήθεια; Τότε γιατί με πλήγωνες κάθε μέρα, λίγο λίγο; Γύρισε προς τον καθρέφτη του χολ, σαν να ήλπιζε να δει εκεί μια πιο βολική εκδοχή όσων συνέβαιναν.

Στην αντανάκλαση στεκόταν ένας σαραντάχρονος άντρας με μια ταξιδιωτική τσάντα και ένα χαμένο βλέμμα.

Όχι ο ήρωας ενός μυθιστορήματος, ούτε ένας βασανισμένος άντρας ανάμεσα σε δύο γυναίκες, αλλά ένας συνηθισμένος άνθρωπος που για υπερβολικά πολύ καιρό ήταν βέβαιος ότι στο σπίτι θα τον δέχονταν όπως κι αν ήταν. — Πρέπει να ξεκαθαρίσω τα πράγματα, είπε τελικά.

Με τον εαυτό μου.

Με τα συναισθήματά μου. — Ξεκαθάρισέ τα. — Αλλά γιατί αμέσως τέτοια τελεσίγραφα; Η Βικτόρια χαμογέλασε πολύ σύντομα. — Αστείο.

Όταν μαζεύεις τα πράγματά σου για να πας σε μια άλλη γυναίκα, αυτό λέγεται «να ξεκαθαρίσεις τα πράγματα». Όταν όμως εγώ κλείνω την πόρτα πίσω σου, αυτό είναι ξαφνικά τελεσίγραφο. Ο Μαξίμ άνοιξε το στόμα του, αλλά δεν βρήκε απάντηση.

Τους τελευταίους μήνες, το διαμέρισμά τους είχε μετατραπεί σε έναν χώρο όπου κάτι έμενε συνεχώς ανείπωτο. Η Βικτόρια είχε μάθει να αναγνωρίζει το ψέμα από τις λεπτομέρειες: από μια υπερβολικά γρήγορη απάντηση, από τον εκνευρισμό σε μια συνηθισμένη ερώτηση, από τον τρόπο που ο Μαξίμ άφηνε το τηλέφωνό του με την οθόνη προς τα κάτω.

Στην αρχή έπειθε τον εαυτό της ότι τα φανταζόταν όλα.

Ύστερα, ένα βράδυ, το τηλέφωνο του άντρα της άναψε πάνω στο τραπέζι της κουζίνας. Ο Μαξίμ έκανε μπάνιο. Η Βικτόρια δεν σκόπευε να διαβάσει ξένα μηνύματα, αλλά το όνομα στην οθόνη φαινόταν υπερβολικά καθαρά.

Λέρα. «Είσαι ακόμη σε εκείνη;» Όχι «στο σπίτι». Όχι «στη δουλειά». Αλλά ακριβώς «σε εκείνη». Η Βικτόρια κοίταζε για πολλή ώρα αυτές τις τέσσερις λέξεις.

Το στήθος της έμοιαζε ξαφνικά υπερβολικά στενό για να αναπνεύσει, αλλά δεν φώναξε.

Απλώς πήρε ένα ποτήρι, έβαλε νερό και έχυσε το μισό πάνω στο τραπέζι, επειδή τα δάχτυλά της σχεδόν δεν την υπάκουαν.

Όταν ο Μαξίμ βγήκε από το μπάνιο, πρόσεξε αμέσως το βλέμμα της. — Τι συμβαίνει; — Ποια είναι η Λέρα; Θύμωσε τόσο γρήγορα, ώστε έγινε αμέσως σαφές ότι η ερώτηση είχε πετύχει τον στόχο της. — Μια συνάδελφος.

Θεέ μου, Βίκα, τώρα ελέγχεις και το τηλέφωνό μου; — Δεν έλεγξα τίποτα.

Το μήνυμα εμφανίστηκε στην οθόνη. — Και τι έγινε; Δουλεύουμε πάνω σε ένα πρότζεκτ. — Στις έντεκα το βράδυ σε ρωτάει αν είσαι ακόμη σε μένα; Ο Μαξίμ την κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα και ύστερα άρπαξε απότομα το τηλέφωνο. — Τα βγάζεις όλα από τα συμφραζόμενα.

Από εκεί άρχισε η πραγματική κατάρρευση.

Ούτε καν από την ίδιατην απιστία.

Η απιστία, όπως κατάλαβε αργότερα η Βικτόρια, είχε συμβεί πολύ καιρό πριν.

Άρχισε μια ζωή μέσα στην ομίχλη, όπου προσπαθούσαν να την πείσουν ότι δεν έβλεπε αυτό που έβλεπε, δεν άκουγε αυτό που άκουγε και δεν καταλάβαινε σωστά.

Μία εβδομάδα αργότερα, μια γνωστή της έστειλε μια φωτογραφία. Ο Μαξίμ καθόταν δίπλα στο παράθυρο ενός εστιατορίου.

Απέναντί του καθόταν μια νεαρή γυναίκα με ανοιχτόχρωμο σακάκι.

Εκείνη είχε σκύψει προς το μέρος του πάνω από το τραπέζι κι εκείνος της κρατούσε το χέρι.

Δεν την είχε αγγίξει κατά λάθος.

Δεν τη βοηθούσε να βγάλει ένα δαχτυλίδι από το δάχτυλό της.

Απλώς της κρατούσε το χέρι σταθερά και ήρεμα, όπως κρατά κανείς κάποιον που θεωρεί εδώ και καιρό ότι έχει το δικαίωμα να αγγίζει.

Κάτω από τη φωτογραφία υπήρχε ένα σύντομο μήνυμα: «Βίκα, συγγνώμη.

Δεν ήθελα να ανακατευτώ, αλλά πρέπει να το ξέρεις». Η Βικτόρια βρισκόταν τότε στη δουλειά, σε μια μικρή αίθουσα συσκέψεων.

Μπροστά της υπήρχαν δείγματα υφασμάτων για τη διακόσμηση μιας βιτρίνας, αλλά τα χρώματα θόλωναν μπροστά στα μάτια της.

Έκλεισε το λάπτοπ, έμεινε έτσι για περίπου δέκα λεπτά και ύστερα πήγε στην τουαλέτα και έπλυνε το πρόσωπό της με κρύο νερό.

Στον καθρέφτη την κοιτούσε μια γυναίκα με χλωμά μάγουλα και προσεγμένο χτένισμα, που δεν ταίριαζε καθόλου με αυτό που μόλις είχε συμβεί μέσα της.

Στο σπίτι, ο Μαξίμ στην αρχή τα αρνήθηκε όλα.

Ύστερα θύμωσε.

Μετά είπε: — Ναι, έχω σχέση.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε σέβομαι. Η Βικτόρια έβαλε ακόμη και τα γέλια.

Μία μόνο φορά, ξερά και χωρίς χαρά. — Μιλάς σοβαρά; — Έχω μπερδευτεί.

Αυτή ήταν η λέξη που χρησιμοποιούσε πιο συχνά. Μπερδεύτηκα.

Σαν να μην ήταν εκείνος που επί μήνες έλεγε ψέματα, πήγαινε σε μια άλλη γυναίκα, επέστρεφε σπίτι, έτρωγε δείπνο, ρωτούσε πού ήταν το καθαρό του πουκάμισο και ξάπλωνε δίπλα στη γυναίκα του.

Σαν να είχε βρεθεί κατά λάθος στη ζωή κάποιου άλλου και απλώς να είχε χάσει τον δρόμο.

Στην πραγματικότητα, ο Μαξίμ δεν σκόπευε καθόλου να φύγει οριστικά. Η Βικτόρια δεν το κατάλαβε αμέσως.

Ήθελε να κρατήσει τα πάντα.

Το σπίτι όπου ήξεραν όλες τις συνήθειές του.

Τη γυναίκα που θυμόταν ποια χάπια έπαιρνε για την πίεση, ποιο πουκάμισο φορούσε στις σημαντικές συναντήσεις και ποια έγγραφα του αυτοκινήτου έπρεπε να ανανεωθούν.

Και τη Λέρα — τη νέα, ανέμελη και ενθουσιασμένη γυναίκα που δεν τον είχε δει θυμωμένο το πρωί, κρυωμένο το βράδυ ή εκνευρισμένο ύστερα από μια κακή μέρα. Ο Μαξίμ ήθελε να μείνει στη Λέρα «μία ή δύο εβδομάδες», να δει πώς θα πήγαιναν τα πράγματα εκεί και ύστερα να αποφασίσει.

Το έλεγε μάλιστα σχεδόν ειλικρινά. — Πρέπει να καταλάβω πού είμαι καλύτερα. Η Βικτόρια σήκωσε το βλέμμα της προς εκείνον. — Πιστεύεις πραγματικά ότι πρέπει να κάθομαι και να περιμένω το αποτέλεσμα της σύγκρισής σου; — Μην υπερβάλλεις. — Και πώς αλλιώς λέγεται αυτό; Θύμωσε ξανά. — Τα παρουσιάζεις όλα σαν να είμαι τέρας. — Όχι.

Απλώς έχεις βολευτεί πάρα πολύ.

Εκείνο το βράδυ άρχισε να ετοιμάζει την τσάντα του. Επιδεικτικά. Αργά.

Με ένα ύφος σαν κάθε διπλωμένο ρούχο να έπρεπε να κάνει τη Βικτόρια να συνέλθει.

Εκείνη καθόταν στην άκρη του κρεβατιού και τον παρακολουθούσε. Ο Μαξίμ πήρε δύο πουκάμισα, ένα τζιν, έναν φορτιστή και ένα ξυραφάκι.

Άνοιξε το συρτάρι με τις κάλτσες, έψαξε μέσα και πέταξε μερικά ζευγάρια στην τσάντα.

Ύστερα έβγαλε από την ντουλάπα ένα πουλόβερ που του είχε χαρίσει η Βικτόρια στην τελευταία επέτειο του γάμου τους. — Άφησέ το, είπε εκείνη.

Γύρισε προς το μέρος της. — Τι; — Άφησε το πουλόβερ. — Βίκα, μην κάνεις ανοησίες.

Είναι απλώς ένα πράγμα. — Ακριβώς.

Απλώς ένα πράγμα που διάλεξα για έναν άνθρωπο τον οποίο θεωρούσα σύζυγό μου.

Ο άντρας που τώρα πηγαίνει στην ερωμένη του δεν το χρειάζεται.

Κόκκινες κηλίδες εμφανίστηκαν στο πρόσωπο του Μαξίμ.

Χωρίς να πει λέξη, πέταξε το πουλόβερ πίσω στο ράφι. Λίγο πριν φύγει, η φωνή του μαλάκωσε ξαφνικά. Διаβάστε τη συνέχειа στ0 σχόλι0👇

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους