Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το υπαρξιακό ερώτημα της Νέας Δημοκρατίας και η #Ελληνική «#υπνοβασία».

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Η συζήτηση που διεξάγεται πλέον στο προσκήνιο και το παρασκήνιο της κεντροδεξιάς παράταξης έχει ξεπεράσει προ πολλού τα όρια των εκλογικών τακτικισμών και των επικοινωνιακών αναλύσεων.

Το διακύβευμα που αντιμετωπίζει η Νέα Δημοκρατία δεν αφορά το αν θα χάσει μερικές ποσοστιαίες μονάδες στις επόμενες δημοσκοπήσεις, ούτε το ποιος θα μετακινηθεί σε έναν επόμενο ανασχηματισμό.

Το ερώτημα που τίθεται με τον πιο αδυσώπητο τρόπο είναι βαθιά δομικό, ιστορικό και, εν τέλει, υπαρξιακό.

Η πραγματικότητα είναι ότι η Νέα Δημοκρατία βρίσκεται σήμερα σε τροχιά ενός σκληρού, επώδυνου διαζυγίου με την παραδοσιακή της βάση και, κυρίως, με την ίδια την ελληνική πραγματικότητα. 👉Το δόγμα του «δεν ήξερα» και η αποποίηση της ευθύνης Η βαθύτερη ρηγμάτωση στις σχέσεις της ηγεσίας με την κοινωνία και το κόμμα εντοπίζεται σε ένα επαναλαμβανόμενο, προκλητικό μοτίβο.

Τη συστηματική αποποίηση της πολιτικής ευθύνης για κάθε σοβαρό ζήτημα που προκύπτει στον τόπο.

Έχει διαμορφωθεί ένα πρωτοφανές δόγμα διακυβέρνησης, όπου ο Πρωθυπουργός εμφανίζεται μόνιμα ως ο «πληροφορηθείς κατόπιν εορτής». Δεν γίνεται, όμως, να ηγείσαι ενός «επιτελικού κράτους» που συγκεντρώνει όλες τις εξουσίες στο στενό σου περιβάλλον- και την ίδια στιγμή-, σε κάθε στραβή, να επιστρατεύεις το «δεν ήξερα, δεν είμαι ο υπεύθυνος του χωριού». Αυτή η μόνιμη μετάθεση ευθυνών στερεί από την ηγεσία το βασικότερο χαρακτηριστικό που απαιτεί ο συντηρητικός ψηφοφόρος.

Τη θεσμική σοβαρότητα και το πολιτικό ανάστημα να αναλαμβάνεις το βάρος των αποφάσεών σου.

Η βάση της ΝΔ, που ιστορικά γαλουχήθηκε με την έννοια της εθνικής ευθύνης, αδυνατεί να υπερασπιστεί μια ηγεσία που κρύβεται πίσω από την εσκεμμένη άγνοια. 👉Το παράδοξο του ΟΠΕΚΕΠΕ: Πανηγυρισμοί πάνω στα ερείπια της διαφθοράς Η ηθική και θεσμική αυτή διολίσθηση αποτυπώνεται ανάγλυφα στον τρόπο που η κυβέρνηση διαχειρίζεται τα απανωτά σκάνδαλα διαφθοράς.

Η πρόσφατη δίωξη που άσκησε η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (EPPO) για το πολύκροτο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με την παραπομπή 22 κατηγορουμένων για απάτες με αγροτικές επιδοτήσεις, έφερε στο φως μια θλιβερή ελληνική πρωτοτυπία.

Ανάμεσα στους διωκόμενους βρίσκονται τέσσερις εν ενεργεία βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας.

Αντί, όμως, το γεγονός αυτό να προκαλέσει σεισμό αυτοκριτικής και πολιτικής κάθαρσης, η κυβερνητική παράταξη επιδίδεται σε παράδοξους, επικοινωνιακούς «πανηγυρισμούς». Το επιχείρημά τους; Ότι «μόνο» τέσσερις βουλευτές παραπέμπονται, ενώ οι υπόλοιποι επτά από τους έντεκα των οποίων είχε ζητηθεί η άρση ασυλίας είδαν τις υποθέσεις τους να τίθενται στο αρχείο.

Αυτή η προσπάθεια να παρουσιαστεί η συγκάλυψη των πολλών ως «νίκη», την ώρα που κορυφαία στελέχη κατηγορούνται για ηθική αυτουργία σε απιστία και παράνομη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων, φανερώνει τον απόλυτο κυνισμό μιας εξουσίας σε αποσύνθεση.

Όταν η διαφθορά κανονικοποιείται και η παραπομπή τεσσάρων βουλευτών βαφτίζεται «ανακούφιση», το πρόβλημα παύει να είναι απλώς νομικό και γίνεται βαθύτατα υπαρξιακό για την ίδια τη δημοκρατία και πρακτικά δείχνει πόσο πολύ έχει αποστασιοποιηθεί η ΝΔ από τις πολιτικές απαιτήσεις πάνω στις οποίες έχτισε το προεκλογικό της αφήγημα (περί «κυβέρνησης των αρίστων» κ.λπ.). 👉Η Ελλάδα χωρίς «ράγες» και όραμα Πέρα όμως από τη διαχείριση των καθημερινών κρίσεων και των σκανδάλων, η μεγαλύτερη αποτυχία είναι η πλήρης έλλειψη εθνικού οράματος.

Ποιο είναι το πλαίσιο, ποιες είναι οι στρατηγικές ράγες πάνω στις οποίες θα κινηθεί η Ελλάδα; Η κυβέρνηση στερείται απάντησης.

Η χώρα πορεύεται χωρίς πυξίδα, την ώρα που οι προκλήσεις γύρω μας γιγαντώνονται: 📍1. Το δημογραφικό βαρέλι δίχως πάτο και η φυγή των νέων: Η Ελλάδα σβήνει βιολογικά, με τις γεννήσεις να έχουν κατακρημνιστεί σε ιστορικό χαμηλό κάτω από τις 70.000 ετησίως και τους θανάτους να είναι σχεδόν διπλάσιοι.

Το brain drain συνεχίζεται αμείωτο, οι νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα αναζητώντας αξιοκρατία και ασφάλεια.

Όσοι μένουν πίσω βρίσκονται οικονομικά εγκλωβισμένοι με μισθούς των 600-800 ευρώ και ένα απαγορευτικό κόστος στέγασης που καθιστά το ξεκίνημα μιας νέας οικογένειας άπιαστο όνειρο. 📍2 Η κοινωνική σήψη και η έκρηξη της ενδοοικογενειακής βίας: Το αδιέξοδο δεν αποτυπώνεται μόνο στους αριθμούς, αλλά και στις σχέσεις.

Η έλλειψη ορίων και η απουσία κουλτούρας διαλόγου στην ανατροφή μιας γενιάς αγοριών (είτε παρατημένων είτε κακομαθημένων) έχει οδηγήσει σε αδυναμία συγκρότησης υγιών σχέσεων.

Την ίδια στιγμή, τα κορίτσια βιώνουν το απόλυτο αδιέξοδο, εγκλωβισμένα στην οικονομική ανέχεια και τη σχεσιακή ή κοινωνική κακοποίηση.

Η τρομακτική έκρηξη της ενδοοικογενειακής βίας —με τις καταγγελίες να αγγίζουν πλέον τις 23.000 ετησίως, (επίσημα στοιχεία)μεταφραζόμενες σε ένα εφιαλτικό περιστατικό σχεδόν κάθε 12 λεπτά— αποδεικνύει ότι ο κοινωνικός ιστός σαπίζει από μέσα προς τα έξω. 📍3 Η «αποικία χρέους» και η οικονομική αφαίμαξη: Το παλιό, συσσωρευμένο χρέος λειτουργεί ως θηλιά.

Η κυβέρνηση προπληρώνει δισεκατομμύρια στους δανειστές για να αγοράσει «αξιοπιστία», την ώρα που οι εγχώριες επενδύσεις στον εθνικό πλούτο και τις υποδομές έχουν κατακρημνιστεί στο 0,8%, καταδικάζοντας τη χώρα σε μακροχρόνια υπνοβασία. 📍4. Η κλιμακούμενη γεωπολιτική ανασφάλεια: Σε ένα διεθνές περιβάλλον που φλέγεται, η γεωπολιτική ανασφάλεια για την Ελλάδα και την Κύπρο αυξάνεται δραματικά.

Η πολιτική του «σταθερού και προβλέψιμου συμμάχου», που δεν διεκδικεί αλλά μόνο συναινεί, αφήνει τη χώρα εκτεθειμένη. 👉Το πολιτικό κενό: Μια απούσα Κεντροαριστερά Τα πράγματα γίνονται ακόμη δυσκολότερα και πιο σύνθετα για το πολιτικό σύστημα, επειδή αυτή η κυβερνητική αποσύνθεση εξελίσσεται μέσα σε ένα απόλυτο στρατηγικό κενό. Η Κεντροαριστερά είναι κοινωνικά και πολιτικά απούσα.

Εγκλωβισμένη σε μια παρατεταμένη, βαθιά υπαρξιακή κρίση ταυτότητας, ηγεσίας και στρατηγικής, αδυνατεί να αρθρώσει έναν αξιόπιστο εναλλακτικό λόγο. 🎯Στο δια ταύτα Η κοινωνία παρακολουθεί βουβή, εγκλωβισμένη ανάμεσα στη διαφθορά και την παραίτηση.

Η χώρα δεν έχει πλέον την πολυτέλεια να καταναλώνει καλοστημένες πολιτικές παραστάσεις.

Τέτοιες συμπεριφορές απέναντι στον λαό δεν αποτελούν έκφραση αυτοπεποίθησης, αλλά πολιτικής αλαζονείας.

Κανένας πολίτης δεν είναι υποχρεωμένος να σιωπά μπροστά στα «στραβά», μόνο και μόνο επειδή κάποιοι επέλεξαν να μετατρέψουν το πολιτικό αξίωμα σε επάγγελμα εξαπάτησης των ψηφοφόρων και σε ασπίδα ισόβιας ασυλίας, αντί για πεδίο ευθύνης.

Όμως οι λαοί που επιβιώνουν είναι εκείνοι που μετατρέπουν την αντοχή τους σε ενεργητική διεκδίκηση και δεν συμβιβάζονται μοιρολατρικά με τη μοίρα τους.

Αν θέλουμε να πάψουμε να είμαστε οι υπνοβάτες μιας αποικίας χρέους, πρέπει να ξαναβρούμε τη συλλογική μας ψυχή. Τσιαμης .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους