Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η πολιτική δεν κρίνεται από τα συνθήματα. Κρίνεται από τη συνέπεια ανάμεσα στα λόγια και στις πράξεις.

Και αν υπάρχει ένα κόμμα που τα τελευταία χρόνια έχει μετατρέψει την αντίφαση σε πολιτική μέθοδο, αυτό είναι η Νέα Δημοκρατία. 🔹 Στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, η κυβερνητική γραμμή είναι ξεκάθαρη: «τεκμήριο αθωότητας» για τους τέσσερις βουλευτές της που βρίσκονται στο μικροσκόπιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

Να περιμένουμε τη Δικαιοσύνη, να μην υπάρχουν πολιτικές καταδίκες πριν από τις δικαστικές αποφάσεις. 🔹 Την ίδια στιγμή, ο βουλευτής της Ν.Δ. Στράτος Σιμόπουλος πανηγυρίζει δημόσια για τις πρόσφατες συλλήψεις στις υποθέσεις της Marfin και της Βάγιας Νέστορα, παρουσιάζοντάς τες ως απόδειξη της αποτελεσματικότητας της ΕΛ.ΑΣ. Η αντίφαση είναι προφανής.

Όταν πρόκειται για στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, επιστρατεύεται το τεκμήριο αθωότητας.

Όταν όμως πρόκειται για υποθέσεις που αξιοποιούνται επικοινωνιακά, οι συλλήψεις μετατρέπονται σε πολιτικό τρόπαιο και αντικείμενο πανηγυρισμών.

Αλήθεια, από πότε μια σύλληψη ισοδυναμεί με καταδίκη; Δεν ισχύει και εδώ το τεκμήριο αθωότητας; Δεν είναι τα δικαστήρια εκείνα που αποφασίζουν για την ενοχή ή την αθωότητα και όχι οι αναρτήσεις βουλευτών ή οι κυβερνητικοί πανηγυρισμοί; Δεν μπορεί να υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά.

Το τεκμήριο αθωότητας είτε είναι θεμελιώδης δημοκρατική αρχή για όλους είτε μετατρέπεται σε εργαλείο επιλεκτικής πολιτικής χρήσης.

Και όταν εφαρμόζεται α λα καρτ, δεν υπηρετεί τη Δικαιοσύνη.

Υπηρετεί την επικοινωνία.

Το πρόβλημα δεν είναι η επίκληση του τεκμηρίου αθωότητας.

Το πρόβλημα είναι η επιλεκτική εφαρμογή του. Και αυτό δεν είναι υπεράσπιση του κράτους δικαίου. Είναι πολιτική υποκρισία. By Vasilis Paliouriotis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους