Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Δεν καταλαβαίνω αυτόν τον κόσμο, Θεέ μου. Δεν καταλαβαίνω πώς ένα παιδί γεννιέται για να αιμορραγεί κάτω από τα χαλάσματα των πολέμων, ούτε πώς μια μητέρα μπορεί να χάσει τον γιο της, και να μπορεί να προσεύχεται σε Εσένα κάθε βράδυ.

Αλλά εγώ - παρ' όλα αυτά- εξακολουθώ να πιστεύω.

Μια πίστη που δεν μοιάζει ούτε με την πίστη των φιλοσόφων, ούτε με τα κηρύγματα των ιερέων, αλλά μάλλον η πίστη ενός μικρού παιδιού, αυτός που κλαίει στο σκοτάδι της νύχτας, μετά κοιμάται γιατί εμπιστεύεται ότι το φως θα επιστρέψει. Ναι... Ξέρω ότι οι πόνοι αυτού του κόσμου είναι ανυπόφοροι, αλλά δεν είναι αιώνια.

Ξέρω ότι η αδικία είναι δυνατή, και το κακό έχει χίλια πρόσωπα, αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι το τέλος.

Θα έρθει μια στιγμή, μια στιγμή που ούτε το μυαλό ούτε η λογική γνωρίζει, όταν αυτή η φάρσα θα διαλυθεί, και τα σύννεφα θα χωρίσουν, και το πρόσωπό σου θα εμφανιστεί, επιτέλους, όχι ως δικαστής, αλλά ως πατέρας, ως μητέρα, ως σιωπηλό φως μετά από καταιγίδα.

Και μετά... όλοι θα καταλάβουν γιατί κλάψαμε, και γιατί καταφύγαμε στην πίστη, και γιατί, παρά τα όσα συνέβησαν, δεν πέσαμε στην απιστία. Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους