Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμάστε ίσως πόσες φορές δεν είχαμε ακούσει σε μία τηλεοπτική μετάδοση ενός αγώνα μπάσκετ ακόμα και αν η μία ομάδα είχε ένα σαφές προβάδισμα και ο χρόνος στο ρολόι έτρεχε...

Πλήρες Κείμενο:

Οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θα θυμάστε ίσως πόσες φορές δεν είχαμε ακούσει σε μία τηλεοπτική μετάδοση ενός αγώνα μπάσκετ ακόμα και αν η μία ομάδα είχε ένα σαφές προβάδισμα και ο χρόνος στο ρολόι έτρεχε προς τη λήξη, πόσες φορές λοιπόν ο εκφωνητής δεν είχε πει πως τίποτα δεν έχει τελειώσει γιατί θυμόμαστε τον ημιτελικό στο Μουντομπάσκετ του 1986; "Η ανατροπή του αιώνα" όπως αποκαλείται αυτός ο περίφημος αγώνας από εκείνο το βράδυ της 17ης Ιουλίου 1986 στη Μαδρίτη, είναι ένα από τα τρανά παραδείγματα πως όλα μπορούν να συμβούν στο μπάσκετ ακόμα και με διαφορετικούς κανονισμούς από τους σημερινούς όπως τα 30" επίθεσης (κάτι που σημαίνει λιγότερες κατοχές) και την επιλογή μετά από φάουλ η μπάλα να παιχτεί απ' έξω ή να εκτελεστούν 1+1 βολές.

Κανείς από τους δέκα παίχτες που μπήκαν στο παρκέ δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα αγωνιζόταν ίσως στο πιο δραματικό παιχνίδι της καριέρας του και μιλάμε για αθλητές με ονόματα όπως των αδερφών Πέτροβιτς και του Νταλιπάγκιτς για τη Γιουγκοσλαβία του Τσόσιτς και του Σαμπόνις, του Βάλτερς και του Κουρτινάϊτις για τη Σοβιετική Ένωση του Βλαντιμίρ Ομπούκοφ.

Οι μεν Σοβιετικοί είχαν φτάσει αήττητοι ως τα ημιτελικά χωρίς ιδιαίτερη δυσκολία ενώ οι Γιουγκοσλάβοι είχαν ζοριστεί περισσότερο και η ήττα από τις ΗΠΑ τους έστειλε στα νύχια της "Αρκούδας". Οι πρωταθλητές Ευρώπης και Κόσμου ήταν το φαβορί της διοργάνωσης και ήθελαν μια εμφατική νίκη εναντίον των Πλάβι που θα ξέφευγε από τα στενά αθλητικά πλαίσια και θα αποδείκνυε την επικράτηση του ενός πόλου έναντι του άλλου.

Σε αντίθεση όμως με τις προβλέψεις ο αγώνας ήταν πολύ ισορροπημένος στο πρώτο μέρος με μικρή διαφορά υπέρ των Γιουγκοσλάβων.

Ένα κλειστό παιχνίδι που σιγά αλλά σταθερά, οι Πλάβι έχτισαν ένα μικρό προβάδισμα προς απογοήτευση της ισπανικής εξέδρας που εξαρχής είχε θέσει εαυτόν υπέρ των Σοβιετικών, με τα πυρά τους να τα συγκεντρώνουν ο Ντράζεν με τον Αλεξάντερ υπο τη σκιά του σκανδάλου του βιασμού μίας καμαριέρας και όταν ο Ζόραν Τσούτουρα διαμόρφωσε με σουτ το 85:76 με 58 δευτερόλεπτα να απομένουν στο χρονόμετρο, αρκετοί άρχισαν να πηγαίνουν προς την έξοδο του γηπέδου.

Η λογική έλεγε πως το παιχνίδι δεν γυρίζει και αυτή ήταν και η άποψη του αείημνηστου Φίλιππα Συρίγου που από το μικρόφωνο της ΕΡΤ απεφάνθη πως η Γιουγκοσλαβία "δεν χάνει πια αυτό το ματς με τίποτα και είναι ήδη στον τελικό". Η πεποίθηση του κράτησε μόλις δεκαέξι δευτερόλεπτα, όσο χρειάστηκε ο Σαμπόνις να πετύχει με τη βοήθεια του ταμπλό το πρώτο τρίποντο και ο Ράντοβιτς να χάσει τη μπάλα από την πίεση του Χομίτσιους και του Τιχονένκο για να ευστοχήσει ο τελευταίος ξανά σε σουτ τριών πόντων για το 85:82. Στα 27" ο Χομίτσιους έκανε το πέμπτο φάουλ του πάνω στον Αλεξάντερ Πέτροβιτς, ο Σοκ μπήκε στη θέση του συμπαίχτη του και ήταν αυτός που μάρκαρε αντικανονικά τον Τσούτουρα στα 16". Ο Αργεντινός διαιτητής Μορίγιο έδειξε στη γραμματεία τη 1+1 αλλά οι Γιουγκοσλάβοι προτίμησαν να επαναφέρουν από την πλάγια γραμμή και να μη ρισκάρουν στη ρουλέτα των βολών. Οι Σοβιετικοί πίεσαν με τρομερή αποτελεσματικότητα τους περιφερειακούς των Γιουγκοσλάβων και έτσι η μπάλα βρέθηκε στα χέρια του 18χρονου Βλάντε Ντίβατς. Ο Τιιτ Σοκ προσπάθησε να κλέψει, ο Βλάντε ντρίπλαρε για να ξεφύγει και έπιασε τη μπάλα με σκοπό να την πασάρει σε ελεύθερο συμπαίχτη του.

Όμως η απειρία του και η έλλειψη καθαρού μυαλού τον οδήγησαν στο μοιραίο λάθος να ξαναντριμπλάρει και να υποπέσει στην παράβαση της "διπλής ντρίμπλας". Οι Σοβιετικοί τα έπαιξαν όλα για όλα και στα 7 δευτερόλεπτα ο Βάλτερς πήρε το σκριν από τον Άρβιντας και με ένα ακόμα σουτ πίσω από τα 6.25, έγινε ο άνθρωπος της τελευταίας στιγμής.

Την ώρα που ο Λετονός γκαρντ και οι συμπαίκτες του πανηγύριζαν, οι Γιουγκοσλάβοι δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως έχασαν τη νίκη μέσα από τα χέρια τους και ο Ντίβατς που ήταν το τραγικό πρόσωπο της ιστορίας, πήγαινε προς τον πάγκο υποβασταζόμενος από τον Φράνιο Αράποβιτς.

Η παράταση ήταν γεγονός και με την ψυχολογία στα ύψη οι μπασκετμπολίστες της ΕΣΣΔ στα εναπομείναντα πέντε λεπτά ολοκλήρωσαν την ανατροπή έστω και αν πέτυχαν μόλις 6 πόντους που στάθηκαν υπεραρκετοί έναντι των 5 που σκόραραν οι αντίπαλοι τους για το τελικό 91:90. Οι παίχτες του Ομπούκοφ αντιμετωπίστηκαν ως ήρωες από τον ισπανικό τύπο ενώ στο αντίπαλο στρατόπεδο ο εκνευρισμός δεν κρυβόταν και εκφράστηκε μέσω του Ντράζεν και της δήλωσης του πως "Δεν μισώ τους Σοβιετικούς αλλά το σύστημα τους". Και ο Βλάντε; Πως αντιμετωπίστηκε από τον προπονητή του; Με χλευασμό και επίρριψη των ευθυνών της ήττας; Όσοι πίστεψαν κάτι τέτοιο μάλλον δεν ήξεραν τον τρόπο λειτουργίας του γιουγκοσλαβικού μοντέλου.

Γαλουχημένος με τις αξίες και το πνεύμα των Πλάβι και ορμώμενος από τη δική του προσωπική εμπειρία, ο Κρέζιμιρ Τσόσιτς έκανε πράξη τη ρήση του Άτσα Νίκολιτς πως "ο νεαρός παίχτης πρέπει να βρίσκεται στο παρκέ στο τέλος ενός κλειστού αγώνα και όχι όταν προηγείσαι με 20 πόντους, ακόμα και αν κάνει λάθος". Δύο βράδια μετά, στο ματς για το χάλκινο μετάλλιο με τη Βραζιλία του Οσκάρ, ο Βλάντε Ντίβατς ξεκινούσε στη βασική πεντάδα των Γιουγκοσλάβων... Antreas Tsemperlidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους