Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑΣ ΛΑΟΙ ΑΔΥΝΑΤΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΧΩΡΙΣΟΥΝ ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΙΚΟ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ; Το πρόβλημα με τους Μεσαιωνικούς ομαδικούς λαούς που δεν βίωσαν Αναγέννηση όπως ο δικός μας, είναι ότι αδυνατούν να διαχωρίσουν την συμβολική-πνευματική, από την πραγματική-φυσική, υπόσταση των πραγμάτων.

Αδυνατούν δηλαδή να κατανοήσουν και να διαχωρίσουν, αυτό που ο άνθρωπος κατανοεί με το νου του, από αυτό που ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται με τις αισθήσεις του.

Αυτό που λένε στα χωριά μάτι να δει και χέρι να πιάσει.

Οι άνθρωποι μ άλλα λόγια, του, «μάτι να δει και χέρι να πιάσει» όταν βρεθούν σε περιβάλλον με ανθρώπους που πέρα από την αντίληψη του φυσικού, κατανοούν και την πνευματική υπόσταση του συμβολικού, αρχίζουν και αισθάνονται αρχικά άβολα, και στην συνέχεια αν η συζήτηση προχωρήσει και σε κανένα αστείο, τότε αισθάνονται ότι όλοι γελάνε με την αμάθεια τους, και ο θυμός τους ξεπερνά τα όρια, με αποτέλεσμα να ενεργοποιείται ασυνείδητα ο εσωτερικός μηχανισμός της άμυνας του οργανισμού τους, ο οποίος, αποκόπτει την πνευματική αναφορά της εικόνας που δημιουργεί στον πάσχοντα την δυσφορία, και διοχετεύει, η καλύτερα ενταφιάζει, όλο αυτό το μη διαχειρίσιμο πνευματικό ενεργειακό δυναμικό, στο σώμα του, με αποκομμένη την πνευματική του αναφορά, για να προστατεύσει τον οργανισμό του, από την απότομη αύξηση της πίεσης, που θα μπορούσε να του καταστρέψει ευαίσθητες περιοχές του εγκεφάλου.

Συμβολικά θα λέγαμε πως αυτή η άμυνα προστασίας του εσωτερικού εαυτού, είναι όπως ένας ρελές, που πέφτει, όταν υπάρχει βραχυκύκλωμα, για να προστατεύσει την όποια λειτουργία, υποστήριζε το ηλεκτρικό ρεύμα.

Αυτή είναι η επιστημονική εξήγηση των ψυχοσωματικών φαινομένων, που οι ομαδικοί άνθρωποι-λαοί, δεν κατανοούν επειδή δεν έχουν βιώσει την Αναγέννηση, που ανακάλυψε την τρίτη εσωτερική μας διάσταση, αυτήν της συνειδήσεως, που βοηθαει τους ανθρώπους της Δύσης, να ξεχωρίζουν τον φυσικό κόσμο που μας περιβάλει, από τον εσωτερικό ψυχικό κόσμο που μας αντιστέκεται, όπως μελετήθηκε και καταγράφηκε, από τον πατέρα της ψυχανάλυσης Freud.

Όλη λοιπόν αυτή την δυσφορία που βιώνουν οι ομαδικοί λαοί από τα ψυχοσωματικά τους συμπτώματα, η οποία τους κάνει να νομίζουν πως δεν τους φτάνει το οξυγόνο για να αναπνεύσουν, και η οποία δεν είναι τίποτα άλλο από μια τυπική κρίση πανικού, όπως ονομάζεται, την αποδίδουν στην κοινωνία, με αποτέλεσμα να καταλήγουν, στον καταστροφικό κοινωνικό μηδενισμό.

Με τον τρόπο αυτό πιστεύουν ότι αν αλλάξουν οι εξωτερικές τους συνθήκες, τότε θα σταματήσουν και οι κρίσεις πανικού τους.

Επειδή όμως αυτό στην πράξη δεν συμβαίνει, αυξάνει περισσότερο ο θυμός τους, και εντείνονται περισσότερο τα ψυχοσωματικά τους συμπτώματα, με αποτέλεσμα αντί για τη ζωή τους, να ζουν τις αντιστάσεις τους, μέσα από μια φαύλη και ανακυκλούμενη επαναστατικότητα, η οποία δημιουργεί εκλογικές ανισορροπίες, επηρεάζοντας και την ζωή των υπολοίπων πολιτών, που φροντίζουν να μην δηλητηριάζουν την κοινωνία, με τα προσωπικά τους αδιέξοδα.

Επειδή τα θέματα της νοοτροπίας ενός λαού αγγίζουν αυτά της θρησκείας του, αν δεν τα γεννούν, για να συνυπάρχουμε αρμονικά και χωρίς τριβές με τους άλλους δύο Χριστιανικούς λαούς, τους Καθολικούς και τους Προτεστάντες, θα πρέπει η εκκλησία μας στα δογματικά πλαίσια της δικής μας πίστης, να προβεί στις απαραίτητες διορθωτικές ενέργειες ώστε να γεφυρωθεί το χάσμα μεταξύ του Συμβόλου της Ορθοδόξου Πίστεως μας, να συνεχίσουμε δηλαδή να ανατριχιάζουμε από συγκίνηση όταν ακούμε το Πιστεύω στην εκκλησία μας, άλλα παράλληλα να προσπαθήσουμε χωρίς να σταματήσουμε να πιστεύουμε στο θαύμα, να παψει η εκκλησία μας να πολεμάει την λογική.

Όπως η Καθολική εκκλησία στην Βατικανή Σύνοδο, ακύρωσε το αλάθητο του Πάπα, που ίσχυε για αιώνες, ώστε να βοηθηθεί η Καθολική πίστη στην σύγχρονη πολιτισμική μας πραγματικότητα, χωρίς να διαταραχθεί το Καθολικό Δόγμα της Πίστεως.

Αν σταματήσουμε να πολεμάμε την λογική, βάζοντας συνέχεια στη θέση της μοναδικά το θαύμα, και παράλληλα καταρτίσουμε ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα με στόχο την δημιουργία του εσωτερικού ανθρώπου της συνείδησης, που εκτός από αυτά που αντιλαμβάνεται σχηματικά με τις αισθήσεις, θα κατανοεί και νοηματικά αυτά που θα δεξιώνεται συμβολικά στην σημασία τους με τον νου, τότε όχι μόνο θα φτάσουμε την Ευρώπη, άλλα επειδή ο ιστορικός χρόνος είναι δυναμικός και όχι γραμμικός, και επειδή ο πολιτισμός της Ευρώπης βασίζεται στη Λογική που αποτελεί δική μας ανακάλυψη, όχι μόνο δεν θα χρειαστούμε 600 χρόνια που πήρε στους Δυτικούς η ανακάλυψη της Αναγέννησης, για να τους φτάσουμε, αλλά μπορεί και να τους ξεπεράσουμε, όπως κάναμε με το θαύμα της ανάπτυξης, που έκανε τους Δυτικούς, από εκεί που ήθελαν να μας διώξουνε από την Ευρωπαϊκή Ένωση ως απροσαρμόστους που τους δημιουργούσαμε βάρος, τώρα, να τρίβουν όλοι τα μάτια τους με την ξαφνική Αναγέννηση μας.

Εν κατακλείδι, χρειαζόμαστε αυτογνωσία, που θα μας βοηθήσει να συνειδητοποιήσουμε που υστερούμε, και σωστό προγραμματισμό για να καλύψουμε την απόσταση με την δημιουργία του Αναγεννησιακού ανθρώπου της Συνείδησης, σε αρμονική συνύπαρξη, με τη ζεστασιά της Μεσαιωνικής μας ομαδικότητος, που θα μας επιτρέπει πλέον να διαχωρίζουμε το συμβολικό από το πραγματικό, και να σταματήσουμε να το πολεμάμε, ως κάτι διαφορετικό, που καταστρέφει την απολυτότητα του θαύματος. Οι Προτεστάντες με όλα τους τα στραβά (Αουσβιτς – Χίτλερ) ένωσαν το Θεό με την Συνείδηση, στην Καντιανή προτροπή «Πράξε ώστε η πράξη σου να είναι για το καλό όλων». Οι Καθολικοί θεώρησαν την Λογική ως εμβίωση της προσευχής, στο σχήμα, προσεύχομαι και ο Θεός μέσα από την λογική, μου απαντάει. Οι Ορθόδοξοι απέρριψαν τη Λογική, και θεώρησαν ως μόνη μορφή επικοινωνίας με το Θεό την προσευχή, και την αναμονή του θαύματος.

Οι δυο πρώτες δηλαδή Χριστιανικές Θρησκείες, κατάφεραν και έκαναν την πίστη τους πράξη, που τους οδήγησε στην Αναγέννηση.

Εμείς ως Ορθόδοξοι, επειδή απορρίψαμε την Λογική μετατρέψαμε την πίστη μας σε θαυματουργική απραξία, γιατί τι άλλο είναι το θαύμα, από αναμονή αποτελέσματος χωρίς δική μας ενεργεια-πράξη.

Για να αρχίσουμε να κατανοούμε τα βαθύτερα κοιτάσματα των τριβών των κρατών του Ορθοδόξου τόξου, που αρχίζει από την Γαύδο και τελειώνει στο Βλαδιβοστόκ, εντός του Ευρωπαϊκού Πολιτισμού, που οδηγούν στον Μηδενισμό.

Ί σως να μην είναι καθόλου τυχαίο που τα μέλη της 17ης Νοέμβρη ήταν Ορθόδοξα παπαδοπαίδια.

Η επιστροφή στη λογική θα μας βοηθήσει και πάλι να καλύψουμε το χάσμα που μας χωρίζει από τον ουρανό, (από τον εικονομαχικό Μεσαίωνα, «η τιμή της εικόνος επί τω πρωτότυπο διαβαίνει») και την αναμονή του θαύματος ως Μάννα εξ ουρανού, χωρίς καμία δική μας ενέργεια, βοηθώντας μας να αποκαταστήσουμε και πάλι την επαφή μας με την πραγματικότητα που μας περιβάλει, χωρίς να την θεωρούμε εχθρική, επειδή καθίστα την ιερότητα και απολυτότητα του θαύματος σχετική.

Αν θέλουμε τέλος να είμαστε εν τάξει με την παράδοση μας, καλό είναι να θυμόμαστε ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, αποδέχονταν την τρίτη διάσταση που χάριζε η Λογική στην Βυζαντινή Αγιογραφία, σε αντίθεση με τις δυο διαστάσεις που επεκράτησαν μετά τις εικονομαχίες.

Απόδειξη ο τρούλος της Μονής Δαφνίου έργο του 12ου αιώνος μ.Χ. όπου ο Χριστός απεικονίζεται σε τρεις διαστάσεις, και όχι σε δυο, όπως επεκράτησε μετά τις εικονομαχίες και την διαμάχη της Ορθοδόξου εκκλησίας με τη λογική, ως εμβίωση της προσευχής, που ανεπτύσσετο στη Δύση της Αναγέννησης. Γ.Θ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους