Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Με μεγάλη χαρά συμμετείχα ως ομιλήτρια στο Θερινό Σχολείο «Peace and Migration» (#GovUnet2026), που διοργάνωσε το Τμήμα Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου στις όμορφες Οινούσσες, 13–18 Ιουλίου 2026.

Στη διάλεξη μου με τίτλο ««Εξωτερίκευση των Συνόρων, Διακυβέρνηση Ειρήνης και Ασφάλειας, και Αναδιαμόρφωση της διακυβέρνησης στον Ευρω-Μεσογειακό Χώρο», ανέλυσα γιατί η Μεσόγειος, η Mare Nostrum» — η «κοινή μας θάλασσα». Στον 21ο αιώνα, η Μεσόγειος δεν είναι πια απλά η «περιφερειακή θάλασσα» της Ευρώπης, αλλά κρίσιμος κόμβος συνδεσιμότητας ανάμεσα σε Ευρώπη, Μέση Ανατολή, Αφρική και Ασία, εκεί όπου συγκλίνουν τα συμφέροντα των μεγάλων δυνάμεων — από τη ναυτική διάσταση της κινεζικής Πρωτοβουλίας «Ζώνη και Οδός» έως τις στρατηγικές ευρω-ατλαντικής ναυτικής ασφάλειας, τις ενεργειακές οδούς και νέους γεωοικονομικούς διαδρόμους όπως ο Οικονομικός Διάδρομος Ινδία–Μέση Ανατολή–Ευρώπη (IMEC). Είναι σήμερα κεντρική αρένα αναδιανομής της εξουσίας, όπου λιμάνια, σιδηροδρομικές συνδέσεις, αγωγοί και ψηφιακά δίκτυα αποκτούν σαφές γεωπολιτικό βάρος.

Παραμένει όμως, ταυτόχρονα, θάλασσα συγκρούσεων, αποκλεισμών και βαθιών ανισορροπιών εξουσίας — και σε αυτό το πλαίσιο εξέτασα πώς η εξωτερίκευση των συνόρων της ΕΕ μετατρέπει τη διακυβέρνηση της μετανάστευσης σε κεντρικό ζήτημα ειρήνης, ασφάλειας και νομιμότητας στον ευρω-μεσογειακό χώρο.

Οι άξονες της εισήγησης μου ήταν οι εξής: 📍Το τρίπτυχο ασφαλειοποίησης – (απο)πολιτικοποίησης – εξωτερίκευσης/ εξωτερικοποίησης ( externalisation) της μετανάστευσης και τη μετατόπιση του ελέγχου των συνόρων της ΕΕ σε τρίτες χώρες, με έμφαση στη Βόρεια Αφρική (Λιβύη, Τυνησία, Μαρόκο, Τουρκία, Αίγυπτος, Μαυριτανία) . 🔷Τη θεσμική εξέλιξη της μεταναστευτικής πολιτικής της ΕΕ στο πλαίσιο των σχέσεων ΕΕ–Μεσογείου, από τη δημιουργία της Παγκόσμιας Μεσογειακής Πολιτικής (Global Mediterranean Approach) των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, με ορόσημο τη Διαδικασία της Βαρκελώνης (1995), έως το νέο Σύμφωνο για τη Μεσόγειο (2025) — αναδεικνύοντας τις μετατοπίσεις από τη διασφάλιση της ειρήνης και της συνεργασίας στο πεδίο της μετανάστευσης, στην ασφαλειοποίηση και τη δημιουργία της «Ευρώπης-Φρουρίου», έως το νέο πρόταγμα της «συν-ασφάλειας». 🔷Τις ασύμμετρες σχέσεις ΕΕ–Αφρικής και τη διασύνδεση της αναπτυξιακής συνεργασίας με τη μεταναστευτική πολιτική μέσω της χρήσης αιρεσιμοτήτων (conditionality) — δηλαδή τη συνεξάρτηση βοήθειας, εμπορίου και θεωρήσεων με τη συνεργασία σε επιστροφές και έλεγχο συνόρων — μια πρακτική που θέτει σε δοκιμασία τον ισχυρισμό της ΕΕ για κανονιστική δύναμη και αναδεικνύει το διακύβευμα ανάμεσα σε γνήσια συν-εταιρικότητα και αποτελεσματική διαχείριση της μεταναστευτικής πολιτικής. 🔷Την ανάδειξη του foresight/προοπτικής διερεύνησης για την «ανάγνωση» εναλλακτικών μελλοντικών σεναρίων στη διαχείριση της μετανάστευσης στον ευρω-μεσογειακό χώρο, μέσα από τη χαρτογράφηση megatrends, δρώντων και σημείων καμπής, ώστε οι σημερινές πολιτικές αποφάσεις να δοκιμάζονται (stress-tested) απέναντι σε πολλαπλά, εύλογα μέλλοντα . Ιδιαίτερες ευχαριστίες στους πρωταγωνιστές του GovUnet2026, στους καθηγητές Πάνο Γρηγορίου και Εύη Βλάχου για την πρόσκληση να συμμετέχω σε αυτή την εξαιρετική πρωτοβουλία που διοργανώνεται με επιτυχία εδώ και 6 χρόνια, με εξαίρετους ακαδημαϊκούς από την Ελλάδα και πανεπιστήμια της Ευρώπης.

Επίσης, θερμές ευχαριστίες στον Δήμαρχο Οινουσσών, Γιώργο Δανιήλ, την αντιδήμαρχο Ευγενία Χαλκιά και την ειδική σύμβουλο Δημάρχου, Καλλιόπη Μπαρμπαρή, από τον Δήμο Οινουσσών για την εξαιρετική φιλοξενία, καθώς και σε όλους τους συμμετέχοντες για τον γόνιμο διάλογο στις Οινούσσες και στη Χίο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους