Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η αλήθεια είναι ότι η πραγματική, επαγγελματική ανάλυση δεν βασίζεται σε ονόματα, ούτε αποτελεί αγιογραφία των αστέρων.

Αντιθέτως, είναι η πλήρης αποδόμηση του τι ακριβώς συμβαίνει μέσα στον αγωνιστικό χώρο, χρησιμοποιώντας αυστηρή και στοχευμένη επαγγελματική ορολογία.

Πριν από λίγες ημέρες, κυκλοφόρησε μια φωτογραφία του προπονητή της Εθνικής Βελγίου, Ρούντι Γκαρσία, να κρατάει σημειώσεις ενώ το σκορ ήταν 2-0. Ο τρόπος που σχολίαζαν το γεγονός οι εκφωνητές και οι τηλεθεατές ήταν γεμάτος ειρωνεία.

Ο λόγος είναι ότι ο κόσμος είναι προγραμματισμένος να σκέφτεται με συγκεκριμένα κλισέ.

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά είναι το εξής: "Αυτός που κερδίζει, δεν το καταφέρνει χάρη στις δικές του ενέργειες, αλλά επειδή η αντίπαλη ομάδα οπισθοχώρησε στο γήπεδο". Πρόκειται για μια έτοιμη δικαιολογία που αναπαράγεται παντού, επηρεασμένη από δημιουργούς περιεχομένου και "αναλυτές" που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με την τακτική.

Κανείς, ωστόσο, δεν αναλύει πώς οι δικές του αλλαγές και παρεμβάσεις από τον πάγκο αποτέλεσαν το "κλειδί" για την επιστροφή της ομάδας του στο ματς.

Φυσικά, αυτό στο οποίο είναι προγραμματισμένοι οι άνθρωποι -και αυτό αφορά κάθε τομέα- είναι η προσωπολατρία.

Είναι αυτή η "αύρα της γοητείας" που κάνει κάθε λάθος να μοιάζει με σωστή επιλογή.

Αντιστρόφως, για κάποιον που δεν διαθέτει αυτή τη λάμψη, κάθε απολύτως ορθή τακτική κίνηση μεταφράζεται ως σφάλμα.

Αν, για παράδειγμα, στη θέση του βρισκόταν ένας άλλος προπονητής με "βαρύ" όνομα, όλοι θα μιλούσαν για την ιδιοφυή τακτική του παρέμβαση.

Ταυτόχρονα, όσοι αντιπαθούν τον συγκεκριμένο προπονητή, θα έσπευδαν να πιστώσουν την επιτυχία του αποκλειστικά στην καθίζηση του αντιπάλου σε παθητικό ρόλο.

Ας κοιτάξουμε τους προπονητές στο κάτω μέρος της εικόνας.

Επιλέξτε όποιον θέλετε και θα σας περιγράψω δύο διαφορετικά σενάρια αγώνων που έχουν διαχειριστεί.

Στο πρώτο, ο προπονητής παρακολουθούσε απλώς το ματς ως θεατής, δεν παρενέβη καθόλου τακτικά, και η ομάδα του έκανε την ανατροπή.

Στο δεύτερο, έκανε καίριες παρεμβάσεις και γύρισε το αποτέλεσμα.

Στην πρώτη περίπτωση, τα εύσημα πήγαν στον προπονητή καθαρά λόγω της φήμης του.

Στη δεύτερη, η νίκη αποδόθηκε είτε στην ατομική ποιότητα των παικτών, είτε στην οπισθοχώρηση του αντιπάλου, υποβαθμίζοντας και πάλι τον ρόλο του πάγκου.

Αυτό το φαινόμενο δεν περιορίζεται στο ποδόσφαιρο, αλλά διαπερνά ολόκληρη την κοινωνία.

Ο εμφανίσιμος, ο άνθρωπος με επιρροή, ο οικονομικά ισχυρός και αυτός που βρίσκεται κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας, αντιμετωπίζονται πάντα διαφορετικά.

Ο κόσμος τείνει να μεγεθύνει και να αποθεώνει οτιδήποτε κι αν κάνουν.

Αντίθετα, υποτιμάται συστηματικά όποιος δεν διαθέτει αυτά τα χαρακτηριστικά.

Τελικά, όλα φιλτράρονται μέσα από το όνομα και μεταφράζονται με ταμπέλες: "τύχη", "ατομική ποιότητα", "ιδιοφυΐα", "καλλιτέχνης", "πανέξυπνος", "υπέροχος". Αυτό, τελικά, είναι ένας κανόνας που εφαρμόζεται σε όλα τα πεδία της ζωής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους