Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν το απόλυτο match-up αυτού του Παγκοσμίου Κυπέλλου, από το πρώτο κι όλας δευτερόλεπτο που προέκυψε το διασταύρωμα στο δέντρο της διοργάνωσης.

Και πράγματι, η εξέλιξη της κοσμοϊστορικής πρώτης συνάντησης Αγγλίας και Αργεντινής σε ημιτελικό Μουντιάλ δικαίωσε κάθε hype και προσδοκία.

Τακτική, physical game, ένταση, πάθος, εναλλαγές μομέντουμ και συναισθημάτων.

Όσα συνέβησαν χθες βράδυ για εμάς στο "Mercedes-Benz Stadium" της Ατλάντα, τα είδαμε σχεδόν άπαντες.

Την ψυχή και το "refuse to lose" μέταλλο των νεκρών επι 85 λεπτά πρωταθλητών κόσμου, προτού αναστηθούν (και πάλι) μέσα στο γήπεδο.

Την αστείρευτη μαγεία του Λίο Μέσι που χορήγησε τις ασίστ στις γκολάρες των Έντσο Φερνάντεζ και Λαουτάρο Μαρτίνεζ και την επίτευξη μιας εκ των πιο ακραίων και κοχονάτων ανατροπών που είδαμε σε επίπεδο εθνικών ομάδων.

Τον συγκλονιστικό (και οχι μόνο εχθές) σε απόδοση Τζόρνταν Πίκφορντ.

Την άρτια και αποφασισμένη επί 60 και κάτι λεπτά για τον πρώτο της μουντιαλικό τελικό μετά το 1966 Αγγλία.

Τουλάχιστον πριν τον (ξανάμανα...) αυτοστραγγαλισμό της από την -κατα γενική ομολογία- λανθασμένη προσέγγιση του Τόμας Τουχελ στο τελευταίο μισάωρο.

Η οποία πέραν του οτι κόστισε στα στυβαρά φέτος "Τρία Λιοντάρια", ακόμη έναν τελικό μεγάλης διοργάνωσης, δύο χρόνια μετά το Euro της Γερμανίας , σχολιάστηκε και εκτενέστερα σε προηγούμενες αναρτήσεις της σελίδας.

Αγγλία και Αργεντινή το επερχόμενο σαββατοκύριακο (18 & 19 Ιουλίου) θα αποχαιρετήσουν την κέντρικη και βόρεια Αμερική από διαφορετικούς τερματικούς σταθμούς.

Η πρώτη απο εκείνον του Μαιάμι και της όποιας παρηγοριάς μπορεί να επιφυλάσσει η "αγγαρεία" του μικρού τελικού με τη Γαλλία το Σάββατο (18/7). Η δεύτερη από εκείνον, ενός δεύτερου διαδοχικού τελικού μετά το Κατάρ και της ιστορικής ευκαιρίας να γίνει την Κυριακή στο Νιου Τζέρσεϊ (19/7), απέναντι στην Ισπανία, η πρώτη εθνική ομάδα στον 21ο αιώνα και μόλις η τρίτη στα χρονικά που υπερασπίζεται το στέμμα της παγκόσμιας πρωταθλήτριας.

Κατά την χθεσινή τους όμως μονομαχία συνέπραξαν αμφότεροι σε κάτι, το οποίο και οφείλουμε να δουμε.. Το οτι (μας) χάρισαν οικουμενικά κάτι ρευστό και ατόφιο.

Κάτι ανώτερο από κάθε εμπαθεια ή μη, κάθε συνωμοσιολογία ή μη, ειδικά για αυτή τη διοργάνωση, κάθε τεκμηριωμένη ή καφενειακή ανάλυση, κριτική και τοποθέτηση μέσω των social media.

Το χθεσινό παιχνίδι να γίνει αφενός ένα ακόμη σπουδαίο κεφάλαιο που θα ενισχύσει τη μυθολογία μιας "more than just a game" εθνικής αντιπαράθεσης.

Μετά την αποβολή του Ρατίν και το "animals" του Αλφ Ράμσεϊ στον προημιτελικό του '66, όταν πήγασε η έχθρα.

Μετά τα 8 λεπτά ανάμεσα στο "χερι του θεού" και το "γκολ του αιώνα" στον προημιτελικό του Αζτέκα το '86. Όταν ο Μαραντόνα στο παιχνίδι της ζωής του, με θύματα τους Άγγλους, ένωνε ποδοσφαιρικά την κόλαση με τον παράδεισο και έδινε σε ένα ολόκληρο έθνος την περηφάνια που ένιωσε να χάνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα στον πόλεμο των Μαλβίνων / Φόκλαντς.

Τον οποίο δεν ξέχασαν οι Αργεντίνοι ποτέ, ουτε καν στους χθεσινούς τους πανηγυρισμούς... Μετά την αποβολή του Μπέκαμ ελέω Σιμεόνε στην μάχη του Σεντ-Ετιέν το 1998 και την εξιλέωση του "Μπεκς" τέσσερα χρόνια αργότερα στην Σαϊτάμα, η Ατλάντα ήδη είναι ένα κομμάτι της ιστορίας... Αφετέρου και κυρίως μας χάρισαν ατόφιο ποδοσφαιρικό μεγαλείο και διαχρονικότητα, όπου ειδικά η δευτερη ευτυχώς ήδη γίνεται αντιληπτή απο κάποιους έστω και ελάχιστους.

Γιατί -καμιά φορά- ακόμα και στον άτυπο κανόνα που θέλει να αντιλαμβάνεσαι μεταγενέστερα την ιστορία οταν εκείνη γράφεται μπροστά σου, πρέπει να υπάρχει και η τυπική εξαίρεση να την συνειδητοποιείς, όσο ακόμα βρίσκεσαι στο παρόν... Και τι πιο αντιπροσωπευτικη περίπτωση από εκείνη του δεύτερου ημιτελικού του Μουντιάλ 2026... #ΆκηςΜ ΥΓ. Μοναδικό μελανό σημείο εχθές, οι αποδοκιμασίες κατά των Αργεντίνων στην παράταξη των ύμνων.

Οποιαδήποτε άποψη ή αντιπαραθεση πάσης φύσεως και να υπάρχει για οποιοδήποτε εθνόσημο και για οποιοδήποτε αντίστοιχα έθνος του κόσμου, είναι απαράδεκτο το να γιουχάρεται ενας εθνικός ύμνος. ΥΓ2. Που τον είδες τον Λαουτάρο και με το "κακό" σου πόδι ρε Λιονέλ...

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους