Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Καλημερούδια! Τσιμπήστε ένα απόσπασμα, "Η Μικρή Τσοπάνα Ρέιν" - το βιβλίο θα το βρείτε ΠΑΝΤΟΥ, σε βιβλιοπωλεία, σε πάγκους, σε εκθέσεις, στα όνειρα σας, στους εφιάλτες σας, και να θέλετε να το αποφύγετε δε μπορείτε ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΚΕΙ μπουαχαχαχαχαχ (evil laugh 😈) - Nα σας πω, το βιβλίο είναι εξωφρενικά αστείο, να το πάρετε να το διαβάσετε, για ποιον το έγραψα για μένα; ΕΓΩ τα έχω ζήσει αυτά που γράφει μέσα, έχω γελάσει με τα χάλια μου, ΣΕΙΡΑ ΣΑΣ αντε μπράβο, θα έρθω να τσεκάρω τα σπίτια σας, Ε ΚΑΙ ΔΕ ΒΡΩ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ ΣΤΟ ΚΟΜΟΔΙΝΟ ΣΑΣ, ΕΕΕΕΕΕ 😑 Ένα απόγευμα, ο πατέρας μαστόρευε το αυτοκίνητο στο πάρκινγκ, άλλαζε λάδια.

Εγώ παρακολουθούσα από απόσταση, διότι θαυμάζω το άλφα μέιλ. Ο Άρης παρακολουθούσε επίσης, αλλά εκείνος νόμιζε ότι το αυτοκίνητο είναι μεταλλικό βόδι.

Κάποια στιγμή, λείπει του πατέρα ένα συγκεκριμένο κλειδί.

Ένα δεκαράκι, ΠΑΝΤΑ ΛΕΙΠΕΙ ΕΝΑ ΔΕΚΑΡΑΚΙ, όλοι το ξέρουμε αυτό, όσα εργαλεία κι αν έχεις, σε προκαλώ, πήγαινε να κοιτάξεις τώρα.

Θα βρεις κλειδιά σε όλα τα διαμετρήματα, δεν θα βρεις αυτό που ψάχνεις.

Το γ@μμένο το δεκαράκι.

Φεύγει για πέντε λεπτά να πάει στο μαγαζί με τα ανταλλακτικά, που είναι κοντά.

Πέντε λεπτά.

Τρακόσια δευτερόλεπτα! Τι είναι πέντε λεπτά; Για τον άνθρωπο, τίποτα.

Για δύο σκυλιά χωρίς επίβλεψη πρόκειται για χρόνο ικανό να καλύψει από την προϊστορική έως τη γεωμετρική περίοδο.

Στο διάστημα αυτό λοιπόν, των οκτώ χιλιάδων ετών, εντοπίστηκε ένα καινούργιο φίλτρο αυτοκινήτου.

Μέσα στο κουτί του.

Απευθυνόταν ξεκάθαρα σε εμάς.

Δεν ξέρω αν το άφησε εκεί ο πατέρας ως τεστ, ως παγίδα, ως πρόκληση, ως προσφορά.

Ξέρω μόνο ότι βρισκόταν σε κοινή θέα.

Και ό,τι βρίσκεται σε κοινή θέα ανήκει προσωρινά στη στοματική μας δικαιοδοσία.

Το ανοίξαμε.

Το εξετάσαμε.

Το γλείψαμε.

Το δαγκώσαμε.

Το αξιολογήσαμε.

Θα πω την αλήθεια: δεν ήταν κακό.

Είχε μια βιομηχανική τραγανότητα, μια ντελικάτη επίγευση λαδιού, έναν υπαινιγμό μηχανολογικής μελαγχολίας.

Δεν θα το έβαζα δίπλα στο κουδούνι, που παραμένει πιάτο ανώτερης γαστρονομικής σύλληψης, αλλά για ανταλλακτικό αυτοκινήτου, αξιοπρεπές.

Επιστρέφει ο πατέρας.

Και τότε, αγαπητοί μου, σηκώθηκαν όλα τα καντήλια από όλες τις εκκλησίες όλων των θρησκειών του κόσμου. Τι Σαρακοστή, τι Πεντηκοστή, τι εβδομηκοστή πρώτη, μέχρι και οι θεοί των Σουμερίων βγήκαν από τους τάφους τους, τίναξαν την άμμο από τις χλαμύδες και είπαν «Τι έγινε, ρε παιδιά;». Ο πατέρας ωρυόταν.

Γύρισα και κάρφωσα με το βλέμμα μου τον Άρη.

Ο οποίος είχε ήδη κάτσει κάτω και είχε κρύψει τη μουσούδα ανάμεσα στα ποδάρια του, διότι ο ένοχος πάντα αποκαλύπτεται από τη στάση του σώματος. «ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΙ ΕΚΑΝΕΣ, ΡΕ ΜΛΚ;» του είπα. «ΒΛΕΠΕΙΣ; ΠΑΝ1ΒΛΑΚΑ! ΤΡ0ΜΠΑ! ΒΛΑΚ0ΜΕΤΡΟ! Εξερέθισες τον πατέρα, που δικαίως εξανίσταται. ΚΑΝΟΥΝ ΛΕΦΤΑ, ΑΓΟΡΙ ΜΟΥ, ΤΑ ΦΙΛΤΡΑ, ΛΕΦΤΑ! ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΠΟΥ ΑΓΟΡΑΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΙΔΡΩΤΑ ΤΟΥ. ΕΧΕΙΣ ΔΟΥΛΕΨΕΙ ΠΟΤΕ ΕΣΥ, ΡΕ ΛΙΜ0ΚΟΝΤΟΡΕ; ΕΧΕΙΣ ΙΔΡΩΣΕΙ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ;» Μετά πλησίασα τον πατέρα. Ήρεμα.

Με σεβασμό.

Του έγλειψα το χέρι. «Λυπούμαι, πάδρε», είπα. «Ετούτος εδώ», και έγνεψα με τη μουσούδα προς τον αδερφό μου, «ντρόπιασε τη φαμίλια μας.

Πρέπει να κάνει σεπ0ύκου.

Μόνο με το α1μα του θα ξεπλυθεί αυτό το κακό». Ο πατέρας έσκυψε.

Μου άνοιξε το στόμα.

Είχα κομματάκια φίλτρου στα δόντια.

Μικρή λεπτομέρεια. Ασήμαντη. Σκευωρία.

Έχουν υπάρξει δίκες που κατέρρευσαν με λιγότερα στοιχεία.

Η μάνα, βέβαια, γέλαγε.

Η μάνα πάντα γελάει στις λάθος στιγμές.

Είναι ένας από τους λόγους που δεν την παίρνω σοβαρά.

Πού είναι η συνέπεια, κυρία μου; Πού είναι η κοινή παιδαγωγική γραμμή; Με τέτοια διοίκηση, πώς να μη δημιουργηθεί χάος

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους