Ήταν, νομίζω, το 2000 όταν πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Κεφαλονιά, τη χρονιά μάλιστα που το νησί ζούσε στους ρυθμούς των γυρισμάτων της πασίγνωστης ταινίας «Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι...

Πλήρες Κείμενο:

Ήταν, νομίζω, το 2000 όταν πάτησα για πρώτη φορά το πόδι μου στην Κεφαλονιά, τη χρονιά μάλιστα που το νησί ζούσε στους ρυθμούς των γυρισμάτων της πασίγνωστης ταινίας «Το Μαντολίνο του Λοχαγού Κορέλι». Θυμάμαι μάλιστα χαρακτηριστικά ότι επικρατούσε μια έντονη δυσαρέσκεια από πλευράς μας αλλά και των ξένων τουριστών, καθώς απαγορευόταν η πρόσβαση στην Αντίσαμο λόγω των σκηνικών που είχαν στηθεί πιο πριν σε κάποιο δρόμο.

Μετά από έντονες διαμαρτυρίες και την οργή των τουριστών που απαιτούσαν να δουν τον επίγειο παράδεισο, ο δρόμος τελικά άνοιξε.

Ήταν η πρώτη φορά που αντίκρισα αυτό το μαγικό τοπίο, μια παρθένα ομορφιά που χαράχτηκε βαθιά στη μνήμη μου.

Πέρασαν περίπου 17 χρόνια μέχρι να καταφέρω να επισκεφτώ ξανά την Κεφαλονιά.

Όταν όμως έφτασα και πάλι στην Αντίσαμο, δυσκολεύτηκα να πιστέψω στα μάτια μου.

Δεν αναγνώριζα την παραλία που είχα ερωτευτεί.

Από τότε, επισκεπτόμουν την Κεφαλονιά σχεδόν κάθε χρόνο , καθώς παραμένει το πιο αγαπημένο μου νησί, όμως δεν ξαναπάτησα ποτέ στη συγκεκριμένη παραλία.

Δεν άντεχα να βλέπω πώς είχε καταντήσει.

Εκεί που άλλοτε απλωνόταν ένας επίγειος παράδεισος, πνιγμένος στο πράσινο και την απόλυτη γαλήνη, αντίκρισα μια εικόνα άναρχης εκμετάλλευσης.

Το τσιμέντο είχε φτάσει σχεδόν μέχρι την άκρη της θάλασσας, οι ξαπλώστρες είχαν στηθεί κυριολεκτικά μέσα στο κύμα και έπρεπε σχεδόν να πετάξεις για να καταφέρεις να περπατήσεις στην ακτή.

Για να μην μιλήσω, φυσικά, για την πληθώρα των μαγαζιών και των beach bars που είχαν ξεφυτρώσει παντού, αλλοιώνοντας πλήρως τη φυσιογνωμία του μέρους.

Είμαι κάθετα αντίθετη όταν τέτοιες παραλίες μοναδικού κάλλους μετατρέπονται έτσι θυσιάζοντας την αισθητική και το περιβάλλον στον βωμό του εύκολου κέρδους.

Είναι θλιβερό να βλέπεις τη φύση να υποτάσσεται τόσο βίαια στην ανθρώπινη απληστία, χάνοντας την ψυχή και την αυθεντικότητά της. Η Αντίσαμος, από ένα καταφύγιο άγριας ομορφιάς, έγινε άλλο ένα θύμα της υπερεκμετάλλευσης, αφήνοντας σε όσους την προλάβαμε ανέγγιχτη μια γλυκόπικρη νοσταλγία για τον χαμένο μας παράδεισο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους