Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Παρασκευή πρωί, στην Ομόνοια. Ακριβώς στην είσοδο του Βενέτη στο έδαφος, βρισκόταν λιπόθυμη μια γυναίκα.

Ήταν μία από εκείνες τις γνώριμες φυσιογνωμίες της περιοχής, από εκείνους τους άστεγους ανθρώπους, πολλοί από τους οποίους ζουν με αναπηρία ή σοβαρά προβλήματα υγείας και εδώ και χρόνια κυκλοφορούν ανάμεσά μας ρακένδυτοι και εγκαταλελειμμένοι.

Αυτό που έκανε τη συγκεκριμένη εικόνα ακόμη πιο σοκαριστική ήταν πως η γυναίκα ήταν καλυμμένη με ασβέστη.

Από το κεφάλι μέχρι τα πέλματα, μια σκληρή λευκή κρούστα είχε καλύψει ολόκληρο το σώμα της.

Η εικόνα θύμιζε εκείνες τις αδέσποτες γάτες που βλέπουμε συχνά σε εκκλήσεις βοήθειας φιλοζωων στο διαδίκτυο.

Όση ώρα έμεινα εκεί για να κάνω το αυτονόητο –να καλέσω την Αστυνομία και το ΕΚΑΒ– παρατηρούσα τις αντιδράσεις των περαστικών.

Η συντριπτική πλειονότητα δεν έριξε ούτε μία ματιά.

Άλλοι κοντοστάθηκαν για μια στιγμή, με ένα βλέμμα, άλλοτε με συμπόνια και άλλοτε με απέχθεια.

Κάποιος τη σκούντησε για να διαπιστώσει αν ήταν ζωντανή και συνέχισε τον δρόμο του.

Κάποιος άλλος άφησε μερικά κίτρινα κέρματα στην παλάμη της και χάθηκε στις κυλιόμενες σκάλες του ηλεκτρικού.

Μόλις δύο ή τρία μέτρα πιο πέρα, στα τραπεζάκια του Βενέτη, άνθρωποι έπιναν τον πρωινό τους καφέ.

Ηλικιωμένοι απολάμβαναν τον ελληνικό τους, δύο τουρίστες έτρωγαν την τυρόπιτά τους.

Όλα συνέχιζαν σαν να μη συνέβαινε τίποτα.

Σαν να ήταν απολύτως φυσιολογικό να κείτεται μπροστά τους μια γυναίκα ημιθανής.

Ένα αδιάφορο θέαμα, όσο αδιάφορη είναι μια μύγα ακίνητη πάνω σε έναν λευκό τοίχο.

Πότε έγινε τόσο οικεία η εικόνα ενός ανθρώπου σε ανάγκη; Πότε εξοικειωθήκαμε τόσο πολύ με τον ανθρώπινο πόνο, ώστε να μπορούμε να τον προσπερνάμε; Πότε χάσαμε εκείνες τις χριστιανικές αξίες της αλληλεγγύης και αγάπης προς τον ξένο, τον άρρωστο, τον αδύναμο, τον ρακένδυτο; Πότε οι συνάνθρωποί μας έπαψαν να είναι άνθρωποι στα μάτια μας και μετατράπηκαν σε μια αδιάφορη κουκίδα στο τοπίο της καθημερινότητάς μας; Όσοι ασχολούμαστε με τη διάσωση ζώων μιλάμε συχνά για εκείνα τα πλάσματα που λιώνουν στις άκρες των δρόμων, γεμάτα ασβέστη, αίματα ή σάλια, ενώ οι περισσότεροι περνούν δίπλα τους αδιάφοροι.

Δεν είναι επειδή πρόκειται για μια γάτα.

Είναι επειδή ο πόνος, έχει πάψει να μας αγγίζει.

Η φωτογραφία είναι προιον ΑΙ. Μάλιστα χρειάστηκε να επιμεινω και να "ξεγελάσω" το chatgp για να μου φτιάξει αυτην την εικονα γιατί η περιγραφή μια γυναίκας αβοήθητης, καλυμμένης με τοξικο ασβέστη ήταν "βίαιη", ακόμη και για ένα λογισμικό χωρίς "ψυχή". Τις τελευταίες ημέρες, βλέπουμε πολλούς Έλληνες –ανθρώπους που αυτοπροσδιορίζονται ως καλοί χριστιανοί, ακόμη και τοπικοί αρχοντες– να επικροτούν δημόσια τη δολοφονία ενός ανθρώπου, ο οποίος ήταν ήδη κοινωνικά αποκλεισμένος και επιπλέον ζούσε με αναπηρία. Τι μας συνέβη και καταντήσαμε έτσι οι Έλληνες;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους