Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε κάθε συζήτηση που μετατρέπεται σε "αγώνα επίδειξης" για την ανάδειξη του «καλύτερου όλων των εποχών» (είτε πρόκειται για ποδοσφαιριστή, κιθαρίστα, συνθέτη, ηθοποιό...ακόμα και φιλόσοφο αν έχετε το θεό σας) δεν διακυβεύεται απλώς η αισθητική μας ή η αξιολόγηση των έργων, αλλά η ίδια η ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται πολιτικά, δηλαδή να συνυπάρχει με διαφορετικές κρίσεις, χωρίς απαραιτήτως να αυτοαναιρείται.

Η εμμονή με τον «καλύτερο όλων των εποχών» είναι, κατά βάθος, μια επιθυμία για μονοπώλιο της σημασίας και η σύγκριση γίνεται όπλο επιβολής περισσότερο απ' ότι εργαλείο κριτικής σκέψης.

Γίνεται ένας μονόλογος υπεράσπισης της δικής μας αυθεντίας, που φοβάται πως χωρίς τον απόλυτο ήρωα, δεν θα έχει τι να θαυμάσει και άρα κάτι σημαντικό να είναι.

Η αποθέωση του "αξεπέραστου" λειτουργεί ως αντίδοτο στην αγωνία της εποχής, ειδικά μιας εποχής σαν τη δική μας που μοιαζει παγιδευμένη σε μια μόνιμη αίσθηση κρίσης, μιας αναμονης όπου τίποτα δν τελειώνει και τίποτα δεν ξεκινά.

Σε μια τέτοια περίοδο, όπου οι βεβαιότητες αποδομούνται, η ανάγκη για "τοτέμ" της απόλυτης αξίας δεν είναι μόνο αισθητική και στατιστική, αλλά κυρίως υπαρξιακή.

Και κάπως έτσι: Η φανέλα με το 10 γίνεται πατρική φιγούρα.

Η κιθάρα του Hendrix, η γροθια του Μοχάμεντ Αλί, η «καρατιά» του Bruce Lee, το "are you talkin’ to me?" του De Niro στο Taxi Driver, όλα μετατρέπονται σε μικρά εικονίσματα με ένα κεράκι δίπλα.

Σε αποδείξεις ότι υπάρχει κάτι καθαρό, αγνό και αδιαμφισβήτητο, γιατί δεν υπερασπιζόμαστε μόνο το είδωλο, αλλά και την εποχή που το συναντήσαμε και σε αυτό που τότε πιστέψαμε ότι μπορούσαμε να γίνουμε.

Μόνο που η ανάγκη για τον GOAT δεν είναι αθώα.

Δεν είναι αγάπη για το υποκείμενο ή το αντικείμενο του πόθου, αλλά τρόμος μπροστά στη σχετικότητα, τη ρευστότητα και τις ενδιάμεσες αποστάσεις που πρέπει να διανύσουμε.

Είναι η ανάγκη να πιαστούμε από κάτι ακλόνητο, για να μην κατρακυλήσουμε.

Οκ, ναι, είναι απολύτως πιθανό ένας άνθρωπος να μπορεί να είναι στατιστικά κορυφαίος όλων των εποχών στον τομέα του.

Αυτό είναι απολύτως πιθανό γιατί οι αριθμοί έχουν αξία.

Είναι η συμπυκνωμένη ενδειξη της συνέπειας, της δουλειάς και του ταλέντου.

Δεν χρειάζεται να τους υποτιμήσουμε για να υπερασπιστούμε -και καλά- κάτι πιο "ανθρώπινο" ή να πούμε "pick me" με μία "αντιδημοφιλή άποψη". Αλλά από ποιο σημείο και μετά σταματάμε να μιλάμε για επιδόσεις και αρχίζουμε να μιλάμε για επιρροή, επίδραση και role models, σε συνδυασμό με τις επιδόσεις; Μπορεί για εμένα, ο στατιστικά "καλύτερος όλων των εποχών" να μην είναι και ο σημαντικότερος; Φυσικά και μπορεί.

Γιατί όταν λέμε "ο καλύτερος όλων των εποχών", δεν μιλάμε μόνο για το πώς κλότσησε μια μπάλα ή πώς έπαιζε τεχνικά μια κιθάρα.

Μιλάμε για έναν άνθρωπο που καταλαμβάνει χώρο στη συλλογική μας μνήμη ή για κάποιον που έγινε σημείο αναφοράς.

Το ταλέντο δεν εμφανίζεται ποτέ μόνο του.

Συνοδεύεται από μια προσωπικότητα, από μια δημόσια παρουσία, από αξίες, από επιλογές και από σιωπές (και αυτές οι σιωπές, πολλές φορές, "μιλούν" πιο πολύ από τα γκολ) Ο "καλύτερος όλων των εποχών" δεν είναι μόνο αυτός που κέρδισε περισσότερο.

Είναι κι εκείνος με τον οποίο νιώσαμε ότι μοιραστήκαμε έναν τρόπο να βλέπουμε τον κόσμο ακόμα κι αν ηττήθηκε σε κρίσιμες μάχες απέναντι σε ισχυρότερους αντιπάλους.

Ο "καλύτερος όλων των εποχών" είναι τελικά και μια αυτοβιογραφική επιλογή, γιατί δεν αποκαλύπτει μόνο ποιον θαυμάζουμε, λέει και ποιοι είμαστε.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους