Μια σύγκριση που γυρίζει μπούμερανγκ σε αυτόν που την έκανε. του Μιχάλη Χαιρετάκη Ένα reel καταγγέλλει τον μισθό των αρχιερέων. Με στοιχεία τόσο επιλεκτικά, που στο τέλος εκθέτει τον καταγγέλλοντα...
Μια σύγκριση που γυρίζει μπούμερανγκ σε αυτόν που την έκανε. του Μιχάλη Χαιρετάκη Ένα reel καταγγέλλει τον μισθό των αρχιερέων.
Με στοιχεία τόσο επιλεκτικά, που στο τέλος εκθέτει τον καταγγέλλοντα. σε ένα reel που κυκλοφόρησε τις τελευταίες ημέρες, γνωςτός youtuber καταγγέλει τον μισθό των αρχιερέων ως υπέρογκο. έβαλε δίπλα δίπλα τις αποδοχές ενός αρχιερέα με εκείνες ενός πρωτοδιόριστου εκπαιδευτικού και ενός νέου γιατρού, και άφησε την εικόνα να μιλήσει. το ζήτημα είναι ότι η εικόνα ήταν στημένη. και μια στημένη σύγκριση δεν καταγγέλλει κανέναν. εκθέτει αυτόν που την έστησε και λέω στημένη γιατί ακόμα και όταν του το επεσήμαναν δεν ζήτησε συγγνώμη για το γεγονός και να κατεβάσει το reel.
H πρώτη αστοχία φαίνεται με γυμνό μάτι. ο αρχιερέας βρίσκεται στην κορυφή της εκκλησιαστικής ιεραρχίας. ο πρωτοδιόριστος δάσκαλος και ο νέος γιατρός βρίσκονται στην αφετηρία της δικής τους σταδιοδρομίας. τοποθετείται δηλαδή η κορυφή της μιας πυραμίδας απέναντι στη βάση μιας άλλης, και το αποτέλεσμα σερβίρεται ως αποκάλυψη. δεν είναι αποκάλυψη. είναι τέχνασμα.
Mια έντιμη σύγκριση θα έβαζε απέναντι στον αρχιερέα θέσεις αντίστοιχου επιπέδου ευθύνης. έναν περιφερειακό διευθυντή εκπαίδευσης, έναν διοικητή νοσοκομείου, έναν γενικό γραμματέα υπουργείου. όχι κάποιον που μόλις πάτησε το πόδι του στο Δημόσιο.
H δεύτερη αστοχία είναι πιο χοντροκομμένη. στο reel αντιπαραβάλλονται μικτές αποδοχές του αρχιερέα με καθαρές ή αλλιώς υπολογισμένες αποδοχές των υπολοίπων. αυτό δεν είναι σύγκριση. είναι ανάμειξη διαφορετικών μεγεθών, και μάλιστα προς μία κατεύθυνση. διογκώνει το χάσμα ακριβώς εκεί όπου το χρειάζεται το προαποφασισμένο συμπέρασμα.
Aν συγκρίνουμε μισθούς, συγκρίνουμε μικτά με μικτά ή καθαρά με καθαρά. οτιδήποτε άλλο παράγει ένα νούμερο εντυπωσιακό και άχρηστο, που εξυπηρετεί το αφήγημα και όχι την αλήθεια.
Και εδώ φτάνουμε στο πραγματικό ερώτημα, αυτό ακριβώς που το reel προσπερνά. οι περίπου 4.670 ευρώ μικτά ενός αρχιερέα δεν είναι νούμερο εξωπραγματικό για τον κρατικό μηχανισμό. είναι μισθός ίσος ή και μικρότερος από εκείνον που λαμβάνει μεγάλη μερίδα κρατικών αξιωματούχων. γενικοί γραμματείς, γενικοί διευθυντές, διοικητές οργανισμών, σύμβουλοι, μετακλητοί. άνθρωποι πολλαπλάσιοι σε αριθμό από το σύνολο των αρχιερέων.
Για αυτούς, στο reel, ούτε λέξη. η κριτική στη δημόσια δαπάνη σταματά με χειρουργική ακρίβεια εκεί όπου αρχίζει το ράσο. και όταν μια ολόκληρη, πολυπληθέστερη κατηγορία υψηλόμισθων του Δημοσίου μένει στο απυρόβλητο, ενώ στο στόχαστρο μπαίνει αποκλειστικά η μία και συγκεκριμένη, το ερώτημα παύει να είναι το ύψος του μισθού. γίνεται η επιλογή του στόχου.
Υπάρχει και κάτι που η καταγγελία παραλείπει εντελώς. η μισθοδοσία των ορθόδοξων κληρικών δεν έπεσε από τον ουρανό. θεσπίστηκε με τον αναγκαστικό νόμο 536 του 1945 και συνδέεται ιστορικά με τις μεγάλες μεταβιβάσεις εκκλησιαστικής περιουσίας στο Δημόσιο, ιδίως με τη σύμβαση του 1952. δεν πρόκειται για ανεξήγητο προνόμιο, αλλά για ρύθμιση με ιστορικό και περιουσιακό υπόβαθρο. μπορεί κανείς βεβαίως να την αμφισβητήσει, οφείλει όμως πρώτα να τη γνωρίζει και να την αναφέρει.
Και κάτι ακόμη. το κράτος δεν μισθοδοτεί μόνο ορθόδοξους λειτουργούς. πληρώνει και τους αναγνωρισμένους μουφτήδες της Θράκης, με αποδοχές που ο νόμος εξισώνει με το ανώτατο κλιμάκιο προϊσταμένου γενικής διεύθυνσης. αν το πραγματικό ζητούμενο ήταν η δημόσια δαπάνη για θρησκευτικούς λειτουργούς, η εικόνα θα ήταν ευρύτερη. στο reel δεν είναι.
Μένει το τέλος. όσοι αμφισβήτησαν τη σύγκριση χαρακτηρίστηκαν, όπως ακούγεται στο reel, «μικρόψυχοι». με μια λεπτομέρεια. το αρχικό γράμμα της λέξης παρατείνεται επίμονα, «μμμμμμ», πριν ολοκληρωθεί η υπόλοιπη λέξη.
Ο μισθός των αρχιερέων μπορεί και πρέπει να συζητιέται. είναι δημόσια δαπάνη και υπόκειται σε δημόσιο έλεγχο. αλλά έλεγχος που διαλέγει τους πιο αδύναμους αντιπάλους, που αναμειγνύει μικτά με καθαρά, που αγνοεί χιλιάδες εξίσου ή περισσότερο αμειβόμενους αξιωματούχους και που καταλήγει σε υπαινιγμό, δεν είναι έλεγχος. είναι θέαμα. και το θέαμα αυτό, στο τέλος, καταγγέλλει περισσότερο τον σκηνοθέτη του παρά τον στόχο του.
Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους