Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συνεχίζω το προσωπικό μου #Rebranding αλλά επειδή έχω αποφασίσει να μην πέφτω στο επίπεδο του #Αλ6, λέω σήμερα να ασχοληθώ με τις... #κατσίκες.

Το ότι ζω τα τελευταία χρόνια στα νότια προάστια της Αθήνας δεν με κάνει αυτομάτως εκατομμυριούχο, όσο κι αν ορισμένοι φαίνεται να πιστεύουν ότι από τη στιγμή που περνάς τη λεωφόρο Βουλιαγμένης στο ύψος του Αγίου Δημητρίου, αποκτάς αυτόματα βίλα, πισίνα, ηλεκτρικό αυτοκίνητο τελευταίας τεχνολογίας και 2 υπηρέτες να σου κρατάνε την ομπρέλα.

Όχι, δεν έχουμε όλοι βίλες.

Όχι, δεν έχουμε χτίσει μέσα σε ρέματα.

Όχι, δεν είμαστε όλοι πλούσιοι.

Όχι, δεν κυκλοφορούμε όλοι με Tesla, Porsche και οδηγό.

Και όχι, δεν διαθέτουμε απαραιτήτως τρία σκυλιά, δύο οικιακές βοηθούς και κηπουρό που κουρεύει το γκαζόν με χειρουργική ακρίβεια με τον νυχοκόπτη.

Υπάρχει όμως στα νότια προάστια και μία άλλη, αρκετά πιο ενδιαφέρουσα κατηγορία κατοίκων.

Άνθρωποι που πράγματι διαθέτουν μεγάλες περιουσίες, μένουν σε ακριβά σπίτια, οδηγούν πανάκριβα αυτοκίνητα και έχουν απολαύσει επί χρόνια όλες τις ανέσεις που μπορούν να εξασφαλίσουν τα χρήματα.

Και αρκετοί από αυτούς έχουν αρχίσει τώρα να παραπονιούνται για την οικοδομική ανάπτυξη στις περιοχές γύρω από το Ελληνικό.

Η εξήγηση είναι απλή.

Για χρόνια απολάμβαναν τη θέα, το φως, την ησυχία και τον χώρο που δημιουργούσαν τα ακίνητα των άλλων.

Για την ακρίβεια η ανυπαρξία ακινήτων των άλλων.

Το οικόπεδο αριστερά ήταν άδειο.

Το οικόπεδο δεξιά επίσης.

Το μπροστινό παρέμενε αχτίστο.

Έτσι το δικό τους σπίτι είχε ανεμπόδιστη θέα προς τη θάλασσα, άπλετο φως και την ευχέρεια να χρησιμοποιούν περιστασιακά τον χώρο γύρω τους σαν ανεπίσημη προέκταση της δικής τους ιδιοκτησίας.

Η προσωπική τους ευμάρεια είχε στηριχθεί, έστω και εν μέρει, στην οικονομική αδυναμία των γειτόνων τους να αξιοποιήσουν τη δική τους περιουσία.

Ο γείτονας δεν είχε χρήματα να χτίσει; Εξαιρετικά, είχαμε θέα.

Δεν μπορούσε να αξιοποιήσει το οικόπεδό του; Ακόμη καλύτερα, είχαμε περισσότερο φως.

Δεν είχε βρει εργολάβο ή συμφέρουσα αντιπαροχή; Ιδανικά, είχαμε και έναν βολικό χώρο να παρκάρουμε όταν δεν μας έφτανε ο δικός μας.

Κάποια στιγμή όμως ο γείτονας βρήκε χρηματοδότηση, πήρε δάνειο, δέχτηκε μια πρόταση αντιπαροχής ή απλώς αποφάσισε ότι το οικόπεδο είναι δικό του και μπορεί να το αξιοποιήσει.

Και τότε άρχισε η προσωπική τους τραγωδία.

Ο ίδιος άνθρωπος που θεωρεί απολύτως φυσικό ότι έχτισε το δικό του σπίτι, θεωρεί σχεδόν προσβολή να χτίσει και ο διπλανός.

Εκείνος δικαιούται θέα επειδή πρόλαβε.

Ο γείτονας, αντιθέτως, όφειλε να παραμένει εσαεί οικονομικά αδύναμος, ώστε να διατηρείται το τοπίο ακριβώς όπως βόλευε τον πρώτο.

Δεν ενοχλείται από την ιδιοκτησία.

Ενοχλείται από την ιδιοκτησία των άλλων.

Δεν ενοχλείται από την οικοδόμηση.

Ενοχλείται επειδή αυτή τη φορά δεν χτίζει ο ίδιος.

Δεν ενοχλείται από το κέρδος.

Ενοχλείται επειδή κερδίζει και ο γείτονας.

Και κάπου εδώ εμφανίζεται το εξαιρετικά ελληνικό παράδοξο: άνθρωποι που έγιναν πολύ πλουσιότεροι από την άνοδο της αξίας των ακινήτων τους διαμαρτύρονται επειδή η ίδια ακριβώς άνοδος έκανε συμφέρουσα και την αξιοποίηση των διπλανών οικοπέδων.

Θέλουν η περιοχή να αναβαθμίζεται, αλλά μόνο ως προς την αξία του δικού τους ακινήτου.

Θέλουν το Ελληνικό να αυξάνει τις τιμές, να φέρνει επενδύσεις, επιχειρήσεις, θέσεις εργασίας και υπεραξίες, αλλά ιδανικά να μην αλλάζει τίποτε έξω από το παράθυρό τους.

Θέλουν να μπορούν να πουλήσουν πανάκριβα, ενώ ο διπλανός πρέπει να συνεχίσει να κοιτάζει το άδειο οικόπεδό του, ώστε να μην τους χαλάσει τη θέα.

Ασφαλώς, κάθε σοβαρή αστική ανάπτυξη απαιτεί αντίστοιχες υποδομές, οργάνωση, κυκλοφοριακές παρεμβάσεις και σωστό σχεδιασμό.

Αυτά όμως είναι τεχνικά και διοικητικά ζητήματα που αντιμετωπίζονται με έργα, συγκοινωνίες, νέες προσβάσεις, καλύτερη διαχείριση και πραγματικό πολεοδομικό σχεδιασμό.

Δεν αποτελούν επιχείρημα για να στερηθεί κάποιος την αξιοποίηση της νόμιμης περιουσίας του.

Ούτε μπορεί κάθε χαμένη θέα να βαφτίζεται «περιβαλλοντική ευαισθησία», κάθε οικοδομή «καταστροφή της γειτονιάς» και κάθε χαμένο αυτοσχέδιο πάρκινγκ στο οικόπεδο του άλλου «υποβάθμιση της ποιότητας ζωής». Δεν είναι περιβαλλοντισμός να απαιτείς να παραμένει το οικόπεδο του γείτονα άδειο για να βλέπεις εσύ θάλασσα.

Δεν είναι κοινωνική ευαισθησία να θέλεις οι άλλοι να παραμένουν φτωχότεροι για να διατηρείς εσύ τα προνόμια που σου εξασφάλιζε η αδυναμία τους.

Και δεν είναι υπεράσπιση της ποιότητας ζωής να διεκδικείς ως μόνιμο προσωπικό σου δικαίωμα τον χώρο, το φως και τη θέα που ανήκαν εξαρχής στην ιδιοκτησία κάποιου άλλου.

Πρόκειται απλώς για μία εύπορη και καλοχτενισμένη εκδοχή του «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα». Μόνο που εδώ δεν θέλουν ακριβώς να ψοφήσει η κατσίκα.

Θέλουν ο γείτονας να μην αποκτήσει ποτέ κατσίκα, να μη βγάλει ποτέ γάλα και, κυρίως, να συνεχίσει να τους αφήνει δωρεάν το χωράφι για να παρκάρουν. #Justmytwocents

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους