Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το μεγαλύτερο κραξίδι που έχω φάει ως γεωΓΡΑΦΙΚΟΣ Βάλτε τον τρίτο καφέ της ημέρας, θα σας πω μια ιστορία αλλά θα ξεκινήσω απ' τα ποοοοοοολυ παλιά.

Είμαι ιντερνετάνθρωπος.

Από τους παλιούς.

Από τότε που το μόντεμ έβγαζε ήχους που έμοιαζαν με ερωτικό κάλεσμα ανάμεσα σε έναν Μπάλρογκ και τον τραγουδιστή των Cannibal Corpse.

Υπήρξα στο mIRC. Στο ICQ εννοείται.

Ε, και στο MSN δεν θα μπορούσα χωρίς.

Έφτιαξα φόρουμ, κοινότητες και κάτι που σήμερα θα ονομάζαμε social media.

Φυσικά και ημουν στο Myspace και στο hi5.

Εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια κυκλοφορώ online.

Έχω δει τρολ να γεννιούνται, να ενηλικιώνονται και να αποκτούν τα δικά τους τρολάκια.

Έχω δει ανθρώπους να απειλούν ο ένας τον άλλον για το αν ο ήλιος δύει από την ανατολή.

Έχω δει ορθογραφικά λάθη να προκαλούν εμφυλίους.

Και ο μπαρουτοκαπνισμένος ιντερνετάνθρωπος αποφεύγει τις κακοτοπιές όπως ο γάτος το αγγούρι.

Στους γεωγραφικούς έχω κάνει 2.700 δημοσιεύσεις.

Δύο χιλιάδες επτακόσιες.

Στα έξι χρόνια της σελίδας πρέπει να έχω σβήσει απ' τη ρίζα καμιά εικοσαριά αναρτήσεις.

Συνήθως επειδή δεν είχα κάνει fact checking.

Το fact checking ομολογώ είναι πολύ σημαντικό. Κανείς ΠΟΤΕ δεν πετάχτηκε από το κρεβάτι του το πρωί αλαλάζοντας Τι υπέροχη μέρα για να ελέγξω τις πηγές μου! Βαριέμαι.

Μια φορά, όμως, έφαγα ένα κράξιμο τόσο μεγάλο, που απέκτησε δική του βαρυτική έλξη.

Και δεν το είχα δει να έρχεται.

Ήταν μια στιγμή, καλή ώρα, που περίμενα να έρθει το φαγητό μου (50 λεπτά λέει, την πατήσατε, υπέρδιπλο θα βγει το σεντόνι να περάσει η ώρα) Πρέπει εδώ να διευκρινίσω ότι ο άνθρωπος που παραγγέλνει το φαγητό δεν είναι ο ίδιος άνθρωπος με αυτόν που το περιμένει.

Ο πρώτος είναι ακόμα αισιόδοξος και γεμάτος εμπιστοσύνη προς το σύμπαν.

Ο δεύτερος είναι ένα εύθραυστο θηλαστικό που κοιτάζει κάθε τριάντα δεύτερα την εφαρμογή και το στίγμα του διανομέα.

Σε αυτήν λοιπόν την ευάλωτη κατάσταση, παθαίνω Terrible Maps μια πασίγνωστη παγκοσμίως σελίδα που ανεβάζει τρολοχάρτες, κάτι σαν τη Γεωγραφία δεν είναι καθόλου κουλ 👋, αλλά με αποκλειστικό focus στους χάρτες.

Ανεβάζω έναν χάρτη της Ελλάδας, σημειώνω πέντε αγαπημένες μου πόλεις, Κιλκίς, Φιλιατρά και άλλες λαμπερές μητροπόλεις και τις ενώνω μεταξύ τους σχηματίζοντας ένα πεντάγωνο.

Ήταν ένα αθώο πεντάγωνο παιδιά! Ήθελε απλώς να υπάρξει για λίγα λεπτά στο φεισμπουκικό γίγνεσθαι, να κάνει δυο τρεις ανθρώπους να σχηματίσουν ένα ανεπαίσθητο μειδίαμα και πολύ του ήτανε.

Μέσα σε μισή ώρα η δημοσίευση έφτασε τις 100.000 προβολές και συγκέντρωσε εκατοντάδες σχόλια.

Οι μισοί κατάλαβαν την τρολιά και συμμετείχαν στο παιχνίδι.

Πρόσθεσαν θεωρίες, νέες πόλεις, κρυφά γεωμετρικά σχήματα και γενναιόδωρες ποσότητες χαχανητού.

Οι άλλοι μισοί κοίταξαν το πεντάγωνο και είδαν την πύλη της Κολάσεως.

Κι όχι δεν ήταν ο κρατήρας Νταρβάζα στο Τουρκμενιστάν.

Καταρχάς με είπαν σ1ων1στή.

Πράγμα που αποτελεί εντυπωσιακό άλμα για έναν άνθρωπο που, λίγα λεπτά νωρίτερα, η μόνη του έγνοια ηταν αν είχε επιλέξει ζίρο ή κανονική κόκα κόλα.

Με είπαν άσχετο με τα μαθηματικά και τη γεωμετρία.

Εδώ αισθάνομαι την υποχρέωση να επισημάνω ότι, αν τα πέντε σημεία βρίσκονταν στην ίδια ευθεία, δεν θα σχημάτιζαν πεντάγωνο.

Θα σχημάτιζαν μια γραμμή.

Οπότε τίποτα δεν ήταν αυτονόητο.

Μου είπαν ότι δεν σεβάστηκα τους ακολούθους μου.

Και πιο συγκεκριμένα ότι δεν σεβάστηκα τα τρία δευτερόλεπτα που ξόδεψαν κοιτάζοντας τον χάρτη.

Με είπαν και αγεωγράφητο.

Και κάπου εκεί, μέσα στον στρόβιλο της οργής, ανάμεσα στον σ1ων1σμό, στην προδοσία της γεωμετρίας και στο έγkλημ4 κατά των τριών δευτερολέπτων, εμφανίστηκε επιτέλους μια κατηγορία βασισμένη σε πραγματικά στοιχεία. Αγεωγράφητος.

Αυτό μάλιστα! Αυτό ήταν σωστό! Η παραγγελία, εν τω μεταξύ, ήρθε.

Ήλθα κι εγώ στα συγκαλά μου, έσβησα το ποστ και πήγα να κουτσοπάρω ένα power nap χωρίς τα μπλίνγκι-μπλίνγκι των ειδοποιήσεων της ανάρτησης.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους