Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Τεμπέλα είσαι, Ελένη, στην ουσία σου». «Τεμπέλα είσαι, Ελένη, στην ουσία σου». Ένας 54χρονος άντρας καθόταν σπίτι στη σύνταξη, κι εγώ μετά τη δουλειά με περίμεναν μομφές και ένα βουνό από πιάτα.

Ξέρεις, για πολύ καιρό δεν μπορούσα να το πω σε κανέναν.

Όλοι ρωτούσαν: «Ελένη, πώς τα πας με τον Βασίλη;» — κι εγώ χαμογελούσα κι έλεγα «τέλεια, όλα υπέροχα». Ψέματα, φυσικά.

Τώρα θα σου πω πώς ήταν, χωρίς ωραιοποιήσεις, γιατί νιώθω πως αν δεν το ξεστομίσω, θα μου μείνει σαν πέτρα μέσα μου.

Γνωριστήκαμε στην επέτειο της αδερφής μου της Τατιάνας, που έκλεισε τα πενήντα. Ο Βασίλης ήταν καλεσμένος από τη μεριά του άντρα της — κάποιος γνωστός από τη δουλειά, ούτε που κατάλαβα στην αρχή ποιος ήταν και γιατί ήρθε.

Καθόταν εκεί, εντυπωσιακός, με πουκάμισο, όμορφα γκρίζα μαλλιά, μιλούσε με σιγουριά.

Στην ηλικία μου, καταλαβαίνεις, δεν πέφτουν είκοσι κομπλιμέντα τη μέρα, κι αυτός ήρθε, μου γέμισε κρασί, με ρώτησε για τη δουλειά, γέλασε με τα αστεία μου.

Μου γύρισε το κεφάλι, τι να πω. Αρχίσαμε να ανταλλάσσουμε μηνύματα, μετά βγαίναμε.

Με φλέρταρε όμορφα — εστιατόρια, λουλούδια, τηλεφωνούσε κάθε βράδυ «πώς ήταν η μέρα σου, καλή μου». Εγώ, η χαζούλα ερωτευμένη, είχα λιώσει τελείως.

Σε έναν μήνα — κυριολεκτικά έναν μήνα! — μου είπε «έλα να μείνεις μαζί μου, τι υποφέρεις». Εκείνη την περίοδο στο δικό μου δυάρι έμενε η κόρη μου η Όλγα με τον άντρα της και τον μικρό Μάριο, που ήταν τεσσάρων.

Σκέφτηκα — ε, και τι; Το σπίτι μου είναι, δεν πάει πουθενά, ας ζήσουν οι νέοι ήσυχα, τώρα να αγοράσουν σπίτι τα παιδιά είναι σχεδόν αδύνατο.

Νόμιζα πως κάνω καλό και για μένα και για εκείνους. Μετακόμισα.

Οι πρώτοι τρεις μήνες ήταν όνειρο. Ειλικρινά.

Με πήγαινε σινεμά, μαγείρευε καμιά φορά ο ίδιος, έλεγε «Ελένη, αξίζεις τα καλύτερα». Το καμάρωνα σε όλες μου τις φίλες — λέω, επιτέλους, στα γεράματα βρήκα τον άνθρωπό μου.

Τώρα το θυμάμαι και σκέφτομαι — τι αφελής που ήμουν.

Αν και ίσως όχι αφελής, απλώς όταν είσαι γύρω στα πενήντα πέντε, θέλεις να πιστεύεις πως υπάρχει ακόμα ευτυχία, καταλαβαίνεις; Μετά κάτι σαν άλλαξε.

Όχι απότομα, όχι σε μια μέρα — ήρθε σιγά σιγά, σαν το νερό που μπαίνει στο υπόγειο.

Πρώτα ήταν ψιλοπράγματα.

Δουλεύω πωλήτρια σε ένα μαγαζί με είδη οικιακής χρήσης — είμαι όρθια όλη μέρα, το βράδυ με πονάει η πλάτη, μου πρήζονται τα πόδια.

Γυρνάω σπίτι, κι εκεί ένα βουνό πιάτα από χθες και σήμερα, βρώμικη κουζίνα, άπλυτα ρούχα.

Λέω — Βασίλη, μήπως θα μπορούσες τουλάχιστον να πλύνεις τα πιάτα; Κι εκείνος με ύφος σαν να του ζήτησα να μου δώσει το ένα του νεφρό: «Ελένη, είμαι άντρας, δούλευα όλη μέρα, είχα συναντήσεις, διαπραγματεύσεις.

Εσύ είσαι γυναίκα, δουλειά σου είναι το σπίτι.

Έτσι με μεγάλωσε η μάνα μου, έτσι συνήθισα». Στην αρχή σκέφτηκα — εντάξει, άντρας μεγαλύτερος, συνήθειες ριζωμένες, θα το αντέξουμε.

Μετά όμως άρχισε να χειροτερεύει.

Έκανε παρατηρήσεις για το παραμικρό.

Η σούπα δεν είχε αρκετό αλάτι — «μα καλά, δεν ξέρεις να μαγειρεύεις καθόλου, δεν σε έμαθε η μάνα σου;». Το πουκάμισο δεν το σιδέρωσα σωστά — «η πρώην γυναίκα μού το σιδέρωνε τέλεια, εσύ δεν μπορείς τίποτα». Με σύγκρινε συνεχώς με την πρώην του, πάντα εις βάρος μου: εκείνη καθάριζε καλύτερα, μαγείρευε νοστιμότερα, είχε καλύτερη σιλουέτα στην ηλικία μου.

Φαντάζεσαι πώς είναι να το ακούς κάθε μέρα; Μετά ήρθαν αυτά τα βλέμματα κι ο τόνος της φωνής του.

Ξέρεις, υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να είναι κάποιος απλώς δυσαρεστημένος και στο να θέλει επίτηδες να σε ταπεινώσει. Ο Βασίλης το δεύτερο.

Μπορούσε να με κοιτάξει, όταν εγώ μετά τη βάρδια, κουρασμένη, με την ποδιά στην κουζίνα, και να πει: «Ωραία εμφάνιση, πραγματικά ομορφιά». Ή το κλασικό: γυρνούσα από τη δουλειά γύρω στις επτά, έπεφτα από την κούραση, κι αυτός καθισμένος στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ, έλεγε: «Τι, πάλι δεν πρόλαβες να καθαρίσεις; Τεμπέλα είσαι, Ελένη, στην ουσία σου τεμπέλα». Διάβασε ολόκληρο το άρθρο εδώ Γράψε “ΣΥΝΕΧΕΙΑ” στα σχόλια 👇✨ το επόμενο μέρος έρχεται τώρα!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους