Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Υπάρχουν μερικά πράγματα που καταλαβαίνεις πόσο παράλογα ήταν μόνο όταν περάσουν τα χρόνια και τα δεις λίγο πιο ψύχραιμα.

Ζήσαμε εποχές που οι Δέκα Μικροί Μήτσοι θεωρούνταν η επιτομή του έξυπνου χιούμορ, η Ρενέ Ζέλβεγκερ η καλύτερη ηθοποιός του Χόλιγουντ, οι Stereophonics η καλύτερη βρετανική μπάντα, ο Μανού Τσάο ο άνθρωπος που θα έριχνε τον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό, η Νατάσα Θεοδωρίδου το μεγαλύτερο όνομα της νύχτας.

Πράγματα που didn't make sense in real time and definitely don't make sense today.

Τίποτα δεν συγκρίνεται όμως με το summer of Toliopoulos που ζούμε αυτές τις μέρες, που θα το θυμόμαστε 5-10 χρόνια από τώρα και θα αναρωτιόμαστε πώς διάολο ξεπέρασε σε σουρεαλισμό ακόμα και την ανταλλαγή του Τζέιλεν Μπράουν στο ίδιο καλοκαίρι.

Να ξεκαθαρίσω ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον ίδιο τον παίκτη, ο οποίος είναι μια χαρά για έκτος Έλληνας γκαρντ σε μια ομάδα Ευρωλίγκα, πολύ συμπαθέστερος από γραφικές και εριστικές φιγούρες τύπου κόμπρας από την Κύθνο, που δούλεψε για να βρεθεί στο επίπεδο που είναι σήμερα. Ο Τολιό έχει την ευκαιρία να καταφέρει κάτι που σπάνια πια βλέπουμε στην Ελλάδα και σίγουρα είναι ωραίο, να είναι ο γηγενής σταρ μιας ομάδας όπως ήταν κάποτε ο Κορωνιός στο Περιστέρι ή ο Διαμαντόπουλος στον Πανιώνιο.

Από αυτήν την άποψη, μακάρι να πάει στον Άρη, που είναι μάλλον το Pareto optimal outcome για όλους: και για εμάς (που θα πάρουμε το μπάι άουτ), και για αυτόν και για τον Άρη, ειδικά τους οπαδούς του.

Έχοντας πει όλα αυτά, ο Τολιό επωφελείται από μια απίστευτη συγκυρία πραγμάτων που τον έχουν καταστήσει σημείο αναφοράς κάπου 50-100 φορές μεγαλύτερο της αντικειμενικής μπασκετικής του αξίας: το 6+6 που έχει κάνει τον Έλληνα μπασκετμπολίστα το πιο υπερτιμημένο πληθωρισμένο προϊόν στην παγκόσμια αθλητική αγορά, το γεγονός ότι 'υιοθετήθηκε' από τον Άρη που πάντα μετράει διαφορετικά στην συλλογική συνείδηση του ελληνικού μπάσκετ, και η συνθήκη των εθνικών ομάδων όπου με τα παράθυρα από την μια μεριά και τον συγκεντρωτισμό του Γιάννη από την άλλη, ένας ρολίστας όπως ο Βασίλης μπορεί να λάμψει στα γαλανόλευκα με τρόπο που τον 'ψηλώνει' περισσότερο από ό,τι στους συλλόγους.

Το αποτέλεσμα όλων αυτών είναι ο Τολιό να έχει αναχθεί σε cause celebre της πιο ενοχλητικής φάρας του ελληνικού μπασκετικού ίντερνετ: του μπασκετομπούμερ 40+ ετών (αγαπημένη ατάκα 'εγώ μεγάλωσα με τον Γκάλη') που 'πιστεύει στον Έλληνα μπασκετμπολίστα', θέλει να 'παίρνουν ευκαιρίες τα δικά μας παιδιά αντί για τυχάρπαστους ξένους' και δηλώνει οπαδός της εθνικής ομάδας πάνω από κάθε σύλλογο.

Γενικά η κατηγορία ανθρώπου που βλέπει το μπάσκετ μέσα από το πρίσμα της δεκαετίας του 80-90, ακόμα θεωρεί ότι πρέπει να παίζουν δυο ξένοι ανά ομάδα και ότι υπάρχει κάποιου είδους υποχρέωση να 'βοηθηθεί' ο Έλληνας παίκτης για κανέναν άλλο λόγο εκτός του ότι είναι Έλληνας.

ΟΚ κι εμείς ρετρό σελίδα είμαστε, αν μας ρωτήσετε κι εμάς μας αρέσει το παλιό μπάσκετ σε πολλά πράγματα παραπάνω από το σημερινό.

Όμως είμαστε και οπαδοί ομάδας που προσπαθεί να λειτουργήσει και να κερδίσει στο σήμερα.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, συγγνώμη, αλλά το θέμα Τολιόπουλος (του πώς μιλάμε για αυτόν, όχι το ίδιο το παιδί φυσικά) εγώ το βλέπω σαν μαζικό παραλογισμό του ελληνικού μπάσκετ που χρόνια μετά θα μελετάται ψυχιατρικά.

Ξεκινώντας από την σεζόν πέρυσι, που αν πιστέψεις τι λεγόταν εδώ και σε άλλες σελίδες, ο λόγος που δεν πήγαμε φάιναλ φορ ήταν επειδή ο Τολιόπουλος δεν έπαιζε 20 λεπτά στην Ευρωλίγκα - περισσότερη συζήτηση γινόταν για αυτόν παρά για το ότι ο Σλούκας ήταν τραυματίας την μισή χρονιά.

Και καταλήγοντας στο καλοκαίρι τώρα, όπου στα πόδια του σφάζονται ομάδες με τρόπο που δεν είχε γίνει ούτε για τον Παπαλουκά το 2001 και τον Διαμαντίδη το 2004.

Για να τελειώνουμε: Ο Βασίλης είναι μια χαρά παίκτης για αυτά που περιμένεις να προσφέρει, και φαίνεται συμπαθέστατο παιδί.

Αν με ρωτάτε, θα ήθελα να μείνει στην ομάδα in a vacuum.

Αν επίσης με ρωτάτε αν θα τον έδινα για να πάρει η ομάδα 2 εκατομμύρια από το πουθενά, θα έλεγα ναι και με κορδελίτσα και με την ευχή μου να βάλει τα κίτρινα.

Αδικήθηκε πέρυσι από τον Αταμάν; Μάλλον ναι.

Θα είχαμε σηκώσει το όγδοο με αυτόν σε Pistoliopoulos mode να βάζει φωτιά στα καλάθια στο φάιναλ φορ; Μάλλον όχι.

Γενικά, μακάρι να κάνει ό,τι είναι καλύτερο για την καριέρα του όμως εμείς κοιτάμε πρώτα τι είναι καλύτερο για την ομάδα μας.

Πέραν τούτου, σας προσκαλώ όλους, ειδικά τους κάποιας μπασκετικής 'ηλικίας', να κάνετε ένα διάλειμμα από την υπερβολή και να σκεφτείτε πού βρισκόμαστε ως ελληνικό μπάσκετ, όταν δεν έχει περάσει μήνας από τα ματς των παραθύρων με Ρουμανία και Πορτογαλία όπου ο Τολιόπουλος ήταν βασικός.

Δηλαδή κάπου να σοβαρευτούμε όλοι μας, Παναθηναϊκοί, Αρειανοί και ΠΑΟΚτσήδες.

Έχουμε δει στις ομάδες μας Χατζηβρέττα, Καλαϊτζή, Λιαδέλλη, Μπουντούρη, Μπαλογιάννη - για να μην πιάσω ιερά ονόματα. Έχουμε μπει σε έναν κύκλο που στην τελική αδικεί και τον ίδιο τον Τολιόπουλο.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους