Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Γράφει η Αμαλένια Παπαγιάννη: "-Μεγαλώσαμε μαζί- Σε βρήκα (ή με βρήκες;) όταν είχα τελειώσει τη σχολή μου & τώρα είμαι σχεδόν 40. Υπήρξες το παρεάκι μου.

Το φιλοσοφάκι που κοιτούσε τα σύννεφα και τα φύλλα που κουνιόντουσαν, όποτε φύσαγε.

Υπήρξες δίπλα μου.

Σε διακοπές, σε βόλτες, σε νησιά και βουνά, σε καφέ και πλατείες, σε παραλίες κι εξοχές.

Ήσουν εσύ που κάποια δύσκολα πρωινά μ’ έκανες να σηκωθώ για να σε ταΐσω & να σε βολτάρω.

Εσύ που κολλούσες πάνω μου στον καναπέ.

Εσύ που έτρωγες τις μέλισσες και τρέχαμε αγχωμένοι σε φαρμακεία.

Εσύ που έκανες camping και σ’ άρεσε.

Ήσουν ο λόγος που πήραν σκυλάκι άνθρωποι που δεν είχαν ποτέ τους.

Ήσουν εσύ, που σε φιλοξένησαν για μία μέρα κάποιοι φίλοι και μετά με παρακαλούσαν να σε κρατήσουν.

Ήσουν εσύ που δε σ’ άρεσε το μπάνιο στη θάλασσα.

Εσύ, που μ’ εκνεύριζε καμιά φορά ο ήχος από τα πατουσάκια σου στο πάτωμα, επειδή με ξυπνούσες.

Εσύ που έπινες το νερό της Ζέλντας κι όχι το δικό σου (πιο ωραίο, ε;). Εσύ που κοιτούσες και ήταν σα να μας μιλάς.

Υπήρξες η αγάπη σε τετράποδη μορφή.

Το μωρό μου. Υπήρξες.

Και μαζί σου υπήρξα κι εγώ. ~ Κοιτάω ασυναίσθητα απ’ τον καθρέφτη του αμαξιού, ενώ οδηγώ, περιμένοντας να σε δω χυμένο στο παράθυρο να απολαμβάνεις τον αέρα να σε χτυπάει, Victor… ♥️"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους